Reisverslag In het spoor van de Inca's


Ga naar: Home  Bolivia  Chili  Peru  Foto's


Bolivia > Ontzag voor de mijnwerkers

Om half negen worden we met z’n zevenen opgepikt voor een tocht naar de zilvermijnen nabij Potosí. Onze Boliviaanse gids voor vandaag heet grappig genoeg: Wilbert. Het was begin jaren zeventig in Bolivia normaal om kinderen westerse namen te geven. In het minibusje rijden we door Potosí naar een kleedruimte. Hier krijgen we een overall, laarzen, een helm en een lamp. Vervolgens rijden we door naar een klein supermarktje waar we dynamiet (!) en drinken voor de mijnwerkers in slaan. Op de plaatselijke markt – wij lopen hier volstrekt voor emmer in het mijnwerkersoutfit, maar niemand kijkt hier nog van op – kopen we cocabladeren voor de mijnwerkers.
De mijnwerkers in spé

Zodra we alles ingeslagen hebben, rijden we naar de fabriek waar het zilver, het zink en de tin uit het mijngruis wordt gescheiden. De fabriek is zeer primitief opgezet. De mijnstenen worden met een grote vijzel gemalen. Met chemicaliën wordt het zilver en zink gescheiden. Het tin wordt in een grote schutbak ontgonnen. De werknemers laten bij onze aankomst het werk voor wat het is en staat direct klaar met hun petten om vooral cocabladeren te ontvangen.
Met het minibusje rijden we vervolgens naar de ingang van de zilvermijn. De mijngang is nog goed te betreden. Soms is de doorgang wat lager en dan komt de helm goed van pas. Bij de ingang van het museumpje is een kleine uitsparing. Hier kan de hele groep plaatsnemen en zo de rails vrijmaken voor de karretjes met mijngruis die naar buiten worden gereden. Doordat de rails schuin afloopt komen de karretjes met een flinke snelheid naar beneden gereden. Remmen is geen optie. De mijnwerkers, die het karretje begeleiden, staan achterop het karretje. Onderling wordt afgestemd wanneer de karretjes naar buiten kunnen en wanneer de karretjes weer omhoog getrokken worden. Ook kunnen de toeristen tussendoor over de rails de mijnen in lopen. In het museum wordt getoond hoe het zilver gedolven wordt. Welke materialen gebruikt worden en wordt de geschiedenis van de mijnen beschreven.
Kruipen door de smalle gangen

Als we verder het spoor volgen de mijnen in, worden de doorgangen lager, neemt de hoeveelheid zuurstof duidelijk af en loopt de temperatuur op. Onderweg rijken we mijnwerkers de ingekochte frisdrank. Hier wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Via een smalle doorgang kruipen we letterlijk naar het tweede niveau. Op handen en voeten of soms glijdend op de kont bereiken we deze mijngang. Hiervandaan kunnen we via een doorgang en een gammel houten trappetje op het derde niveau komen. Hier wordt het mijngruis in een zak geschept, die vervolgens omhoog naar het eerste niveau getakeld wordt. Een primitief en zwaar karwei. Vanaf deze gang klimmen we nog dieper. Via twee houten trappen komen we op het vierde niveau in de mijn. De schacht is gemaakt door Alberto. Hij werkt voor zichzelf. Hij heeft zijn eigen mijnschacht op dit niveau. Alberto is bezig met een steenbeitel en een hamer om een gat van 30 centimeter te maken in de wand. Hier heeft hij drie tot vijf uur voor nodig. Vervolgens kan hij het dynamiet in het gat aanbrengen en een ontploffing forceren. Al het vrijgekomen steen brengt hij met een zak op zijn buik via de doorgangen naar buiten. Alberto maakt geen gebruik van de lift.
Muziek van Alberto en Pedro
Deze lift is van de coöperatie van mijnwerkers en hij moet hier extra voor betalen. Dit kost hem te veel. Gemiddeld is Alberto drie dagen aan het hakken en heeft hij twee dagen nodig om het steen naar boven te brengen. Hij is nu 29 jaar en werkt al sinds zijn 12de in de zilvermijn. We hebben hem de door ons ingekocht staven dynamiet gegeven en we geven hem een fles frisdrank. Rik raakt met Alberto in gesprek. Hij blijkt ook muziek te spelen. Rik spreekt met hem af dat hij ’s avonds komt optreden in het restaurant waar we eten. Wij klimmen weer terug naar het eerste niveau. De slechte omstandigheden waarin de mijnwerkers werken, heeft op ons allemaal een enorme indruk gemaakt. Buiten geeft Pedro nog een demonstratie van de kracht van een dynamietexplosie. Met een enorme knal komt het staafje tot ontploffing. Rond half vier zijn we weer omgekleed en terug in het hotel. Onder de douche kan ik het stof van me afspoelen. ’s Middags wandelen we nog wat door de stad. In het eetcafé op de plaza bestellen we een sandwich en we klimmen naar het dak van het theater, om van het uitzicht te genieten. Hiervandaan hebben we een mooi uitzicht over de stad en over de plaza.
’s Avonds eten we in het restaurant met live Peruaanse muziek. De muziek wordt gespeeld door studenten. Rond tien uur spelen Alberto, de mijnwerker die we ’s middags ontmoet hebben, en Pedro, één van de gidsen van vanmiddag, enkele liedjes voor de hele groep. Daarna gaan we terug naar het hotel en naar bed.


Vorige  Volgende  

Reacties op 'In het spoor van de Inca's':


Reacties:

Er zijn nog geen reacties gegeven op dit bericht

Reisverslag

Op weg naar Lima (Dag 1)
Vliegen over de Peruaanse.. (Dag 2)
Naar 4.600 meter en weer .. (Dag 3)
Met de nachtbus door Chili (Dag 4)
San Pedro de Atacama (Dag 5)
De grens met Bolivia over (Dag 6)
Het zoutmeer van Uyuni (Dag 7)
Wandelen langs het zout (Dag 8)
Met de bus naar Potosí (Dag 9)
Ontzag voor de mijnwerkers (Dag 10)
Sucre, de officiële hoof.. (Dag 11)
De Chataquila wandeling (Dag 12)
De zondagsmarkt van Tarab.. (Dag 13)
Vliegen naar La Paz (Dag 14)
Als Kuifje in Tiahuanaco (Dag 15)
Naar de top van de Takesi.. (Dag 16)
Wandelen door Takesi (Dag 17)
Zicht op het Titicacameer (Dag 18)
Inzegening van de auto’s (Dag 19)
De Uros rieteilanden (Dag 20)
Van Puno naar Cusco (Dag 21)
Start van de Incatrail (Dag 22)
Sneeuw op de dead women p.. (Dag 23)
Regen op de camping Wiña.. (Dag 24)
Machu Picchu in de mist (Dag 25)
Historisch Cusco (Dag 26)
Terug naar Lima (Dag 27)
Weer thuis (Dag 28)


Reisroute
Programma