Reisverslag In het spoor van de Inca's


Ga naar: Home  Bolivia  Chili  Peru  Foto's


Chili > Naar 4.600 meter en weer terug

We zijn lekker vroeg uit de veren. Om half zeven loopt de wekker al af. We ontbijten met koffie, jus d’orange en twee broodjes ham en kaas. Om acht uur staat iedereen gereed voor het hotel. De bus laat alleen op zich wachten. Na een kwartiertje komt het busje aangereden. De dagtocht naar het nationale Parque Lauca kan beginnen. Allereerst rijden we via de kustweg een klein stukje terug richting de grens. Na een paar kilometer slaan we rechtsaf de bergen in. Na zo’n vijftien kilometer in de Lluta Valley bevinden zich de geoglyphs op de heuvels. Het weer is jammer genoeg heiig. De immense bergtekeningen uit de tijd van de Tiwanaku, zo’n 1.000 – 1.400 na Chr., zijn hierdoor slecht te zien. Verder in de vallei stopt de bus in Poconchile. Een klein plaatsje met een van de oudste kerken van Chili. De St Jerome Church wordt herbouwd. Na de interessante voorgevel blijkt dat hierachter nog veel werk verricht moet worden. Alleen de buitenmuren staan namelijk nog overeind. Achter de kerk ligt een fraai en kleurrijk kerkhof. De mist en wolken geven het kerkhof de sfeer die er bij hoort.
De candelabres groeit 1 cm. per jaar
Daarna maken we een stop bij het magnetisch veld. De chauffeur zet de motor uit in een dalletje in de weg. De bus rolt – door het magnetisch veld zo wordt ons voorgehouden – achteruit. In werkelijkheid loopt de weg licht af, al zie je dit niet direct. Bij het magnetisch veld groeien ook de Candelabres cactus (kandelaar cactus). De cactussen van enkele meters hoog groeien maar één centimeter per jaar. In een klein restaurantje langs de route krijgen we cocathee. Cocathee is een goed middel tegen de hoogteziekte en wordt getrokken van cocablaadjes. De thee heeft veel weg van een kruidenthee. Weer in de bus, vervolgen we de route omhoog. Bij het uitkijkpunt hebben we uitzicht op het plaatsje Putre. Ook zien we de aangelegde agrarische terrassen met op de achtergrond de imponerende vulkaan Parinacota met zijn ruim zes kilometer hoge top. We zijn ondertussen gestegen tot 3.500 meter en dit is al goed merkbaar. Alles kost meer inspanning doordat er minder zuurstof in de lucht zit op deze hoogte.
Bij de ingang van het Lauca National Park worden we welkom geheten door Lama Lollie. Het beest is duidelijk gewend aan toeristen en staat al direct met zijn snuit in de deuropening. Buiten draait Lollie vrolijk om ons heen en laat zich door iedereen aaien. In het National Park zien we ook het llareta mos. Het mos oogt zacht, maar is in werkelijkheid keihard. Het scheidt een plakkerige stof af. Het llareta mos is soms al vele honderden jaren oud. Het laguna Cotacotani, even verderop, is een mooi gevormd landschap van felblauwe meren, ijsafzettingen en groene eilanden. Op de achtergrond staan de twee vulkanenbergen. De meren zijn gevormd door het smeltende ijs.
Lago Chungara met zicht op de Parinacota vulkaan
Uiteindelijk arriveren we bij het – volgens de Chilenen - hoogste meer ter wereld: Lago Chungara. Het meer ligt op een hoogte van 4.600 meter. Het Lago Chungara biedt een schilderachtig plaatje met op de voorzijde Lama’s en Alpaca’s en op de achtergrond de Parinacota vulkaan. De hoogte gaat niet ongemerkt aan ons voorbij. Zodra je even een klimmetje maakt, voor een bijvoorbeeld een foto, ben je binnen een paar stappen al buiten adem. Ook hebben enkele medereizigers al last van hoofdpijn of misselijkheid. Tot overmaat van ramp start de bus op deze hoogte niet meer. De startmotor blokkeert. Met vereende krachten duwen we de bus aan. Ik ben direct weer buiten adem.
Op de weg terug bezoeken we de oude 17de eeuwse Adobe kerk van Parinacota. Om half vijf (!) rijden we Putre in voor de lunch. Ik voel we wat misselijk. Ik weet niet of het komt door de hoogte, het gehobbel op de weg of door de vele liters water. Ik probeer iets te eten van de maissoep, maar echt trek heb ik niet. Als we weer vertrekken uit Putre, begint de zon al flink te zakken. Al snel rijden we in het donker richting Arica. Rond half negen zijn we weer bij ons hotel. ’s Avonds eet ik met Dennis, Nancy en Ronald in een visrestaurant in het centrum. De communicatie verloopt wat moeilijk. Wij spreken geen Spaans en de ober geen andere taal. Uiteindelijk hebben we met handgebaren besteld. De blijkt een prima keuze te zijn. Terug in het hotel douche ik en tegen twaalf uur gaan we slapen.


Vorige  Volgende  

Reacties op 'In het spoor van de Inca's':


Reacties:

Er zijn nog geen reacties gegeven op dit bericht

Reisverslag

Op weg naar Lima (Dag 1)
Vliegen over de Peruaanse.. (Dag 2)
Naar 4.600 meter en weer .. (Dag 3)
Met de nachtbus door Chili (Dag 4)
San Pedro de Atacama (Dag 5)
De grens met Bolivia over (Dag 6)
Het zoutmeer van Uyuni (Dag 7)
Wandelen langs het zout (Dag 8)
Met de bus naar Potosí (Dag 9)
Ontzag voor de mijnwerkers (Dag 10)
Sucre, de officiële hoof.. (Dag 11)
De Chataquila wandeling (Dag 12)
De zondagsmarkt van Tarab.. (Dag 13)
Vliegen naar La Paz (Dag 14)
Als Kuifje in Tiahuanaco (Dag 15)
Naar de top van de Takesi.. (Dag 16)
Wandelen door Takesi (Dag 17)
Zicht op het Titicacameer (Dag 18)
Inzegening van de auto’s (Dag 19)
De Uros rieteilanden (Dag 20)
Van Puno naar Cusco (Dag 21)
Start van de Incatrail (Dag 22)
Sneeuw op de dead women p.. (Dag 23)
Regen op de camping Wiña.. (Dag 24)
Machu Picchu in de mist (Dag 25)
Historisch Cusco (Dag 26)
Terug naar Lima (Dag 27)
Weer thuis (Dag 28)


Reisroute
Programma