Cuba > Per paard naar de pin-automaat

's Morgens heb ik lekker uitgeslapen tot negen uur. Gedoucht en ontbeten. Om elf uur verzamelen we voor een bezoek aan de nabij gelegen grotten. Via een trap komen we in de grot. Het pad loopt langs diverse stalagmieten en stalactieten (maar wat is nu precies wat?). Aan het einde van het pad stappen we over in een bootje en varen we over het ondergrondse watertje langs de rotspartijen. Onderweg krijgen we beperkt uitleg over de vormen en welke figuren je met veel fantasie erin zou kunnen zien. Voor dat we het weten vaart de boot weer uit de grot en is de tocht voorbij.

Cuba - De Cuevo del Indio werd deels per boot bezichtigd.

Al met al was het leuk, maar ook weer niet heel bijzonder. We stappen uit bij bar. Abel stelt voor om paarden te regelen om naar Viñales te gaan om geld te halen. Een leuk idee al heb ik nog nooit paard gereden. Dit schijnt geen probleem te zijn. Met z'n vieren rijden we richting Viñales, de anderen kiezen voor de taxi. Het remmen en sturen bij het paard heb ik snel onder de knie. Het gas geven hapert soms wat. Het paard lijkt zelf wel uit te maken of hij harder wil lopen. Onderweg hebben we een prachtig uitzicht over de vallei en de rotspartijen. Na enkele kilometers de weg gevolgd te hebben, slaan we rechtsaf en rijden over zandpaden. Via kleine paadjes komen we in een dorpje, waar gepauzeerd wordt. We stoppen bij een lokaal huis waar we mango, ananas en koffie krijgen. Ook krijgen we een rondleiding door het huis, keuken en omgeving. De koffie is zo sterk dat wij het aanvullen met water, tot grote hilariteit van de bewoners. In de keuken proeven we een soort aardappel, die op het houtsvuur bereid wordt voor het avondeten. Daarna stijgen we weer op de paarden op weg naar Viñales. Via zandwegen rijden we langs de inmiddels gerooide tabaksvelden. Rijden we door een watertje en langzaam naderen we Viñales. Het paard van Patrick struikelt en valt met Patrick en al. Gelukkig kan hij zich snel uit de beugels los maken en raakt niet gewond (het paard ook niet trouwens). Een beetje geschrokken maar zonder verdere kleerscheuren bereiken we Viñales. Hier laten we de paarden achter en gaan op zoek naar de bank. De bank is weliswaar snel gevonden, maar het wisselen duurt lang. Het geld wordt geteld, geteld en nog een keer geteld. En dat voor maar vijf briefjes. De dame heeft duidelijk geen plezier in haar werk. Met nieuwe centen op zak lopen we - driekwartier later - de bank weer uit en strijken neer op een terrasje.

Cuba - Onderweg tussen de rotsen door

Hier nemen we een Cuba Libre (of eigenlijk twee). Daarna lopen we nog wat door de hoofdstraat en besluiten een taxi te zoeken voor de terugrit. We hebben ons voornemen nog niet uitgesproken en er komt een man naar ons toe. Hij biedt de rit - illegaal - aan naar ons hotel. Na enig onderhandelen tussen 9 en 10 peso (wat ons al veel te veel lijkt), brengt hij ons voor 9 peso in zijn oude Lada weg. De deuren gaan wat moeilijk open en later, vooral in de bochten juist weer vanzelf open. Om de politie te mijden rijdt hij niet door de hoofdstraat van Viñales, maar achterom. Een leuke sightseeingtour. Terug op de doorgaande weg, gebaart hij mij om mijn zonnebril op te zetten voor de politie. De vraag is of hierdoor niet juist meer de aandacht getrokken wordt. De chauffeur heeft haast en rijdt hard richting ons hotel. Enkele minuten laten arriveren we heelhuids bij de ingang. Hij probeert nog tien peso, maar daar trappen we niet in. De groepsgenoten slaan alles gade vanaf het terras bij het zwembad. 's Avonds verzamelen we om acht uur voor het eten. Abel heeft afgesproken met een man voor een diner bij de Cubanen thuis (zoals gisteren), maar deze man komt niet op dagen. Daarom lopen we met de gehele groep richting het dorpje van gisteren. Nu komen we zonder vooraankondiging en met twee keer zoveel mensen. Abel spreekt met wat bewoners en snel worden onder een veranda tafels ingericht. Net als gisteren is het eten voortreffelijk. In verschillende keukens wordt ons eten klaar gemaakt en het bier komt uit het hele dorp. Iedereen leeft mee. Na het eten - goedkoper omdat Abel het rechtstreeks geregeld heeft - nemen we afscheid en wandelen over de donkere weg weer naar ons hotel. Na een afzakkertje bij het zwembad gaan we naar bed.