Uruguay, Argentinië en Brazilië

Bij het eindstation biedt Joël aan om met mij mee te lopen om mij de juiste bus te wijzen. Samen lopen we door het busstation. Hier binnen had ik niet direct de weg gevonden. Bus 180 komt net aanrijden. Snel neem ik afscheid van Joël. De buschauffeur noemt een bedrag in het Spaans. Van Joël had ik begrepen dat het de laatste keer dat hij met de bus naar de stad ging, 38 peso's kostte. Ik sta met veertig klaar. De buschauffeur herhaalt nors het Spaanse bedrag. Ik denk iets met dertig te kunnen onderscheiden. Vragend toon ik het geld dat ik in mijn handen heb. Voor de zekerheid leg ik er nog tien extra bij. Hij pakt de veertig en geeft mij twee terug. Dit is duidelijk niet de vriend die mij een seintje gaat geven bij de Plaza de Independicia. Het meisje naast mij misschien wel? Zij spreekt weliswaar geen woord Engels, maar ze begrijpt wel mijn vraag. Op haar telefoon laat ze een plattegrond zien waar ik uit de bus moet stappen. Net als ik haar wil vragen of zij mij een seintje kan geven, geeft ze aan dat zij er uit moet. Een mevrouw achter mij heeft alles meegekregen en tikt mij op de schouders. Ze knikt en in het Spaans zegt ze dat ze mij een teken zal geven. Althans dat denk ik.