India > Sluiting van de Wagah border

Morgens regent het opnieuw pijpenstelen. Ik wacht in het hotel tot het droog wordt. Als ik het hotel uit wandel staan grote plassen op de straat. Het regenwater kan niet meer weg lopen. Ik probeer droog over de straat te lopen en vooral niet nat gespetterd te worden door voorbij rijdend verkeer. Ik wandel naar de Mata tempel enkele honderden meters verderop. Het is druk bij de tempel. Het is vandaag de geboortedag van Lord Krishna.

India - De lunaparkachtige pelgrimsroute van de Mata tempel in Amritsar

Een feestdag voor Hindu's. Direct bij het betreden van de tempel wordt mij het begin van de pelgrimsroute gewezen. Ik volg de gelovigen de trap op. De pelgrimsroute bestaat uit een parcours van smalle paadjes op verschillende verdiepingen rond de tempel. Het doet mij denken aan een lunapark. Ik passeer verschillende godenbeelden. De gangen zijn versierd met talrijke spiegeltjes, felle kleuren en bloemen. Ik moet op mijn knieën om door een lage grot te kunnen kruipen. Ik klim smalle trappetjes op en loop een stuk door een laag heilig water. Erg bijzonder om dit mee te maken. Aan het einde, in de tempel, zie ik veel mensen binnen staan vanwege de geboortedag van Krishna. Ik word door verschillende mensen aangesproken. Of ik de pelgrimsroute al gelopen heb? En of ze met me op de foto mogen? Net als ik weer naar buiten wil lopen, komt er voor de tempel een olifant aangelopen. Het kolossale dier houdt stil voor de tempel. Speciaal voor deze dag is het dier beschilderd en versierd. Ik loop via de Court Road verder Amritsar in. Ik zie het dagelijkse leven van Amritsar aan mij voorbij trekken. Als ik langs de weg muziek hoor loop ik door een klein poortje. Ik kom op een binnenplaats. Geen idee waar ik sta. Ik word direct welkom geheten. Het blijkt een tempeltje te zijn. Ook hier wordt gewerkt aan de versiering van de geboortedag van Krishna.

India - Het Indiase leven in Amritsar

Ik krijg een rondleiding door de tempel. Ook word ik uitgenodigd om 's avonds rond middernacht het feest mee te maken. Iets dat ik helaas in combinatie met de vervolgreis naar Delhi niet kan waarmaken. Men is zo trots dat ik juist deze kleine tempel bezoek, dat ik een drankje aangeboden krijg. Snel wordt er koude cola aangeschaft. Als ik na afloop een donatie wil doen, wordt dit afgeslagen. Ik loop verder naar het Panorama museum in het park. Ik koop een ticket bij de ingang en ga naar binnen. Aan de hand van de Lonely Planet beschrijving had ik een soort panorama film verwacht, maar het is meer een weergave van het strijdtoneel uit de 17e eeuw. Ik ben snel uitgekeken.In de namiddag ga ik naar de Wagah border voor de grenssluiting ceremonie van de grens tussen India en Pakistan. De grens ligt zo'n dertig kilometer buiten Amritsar. Lange tijd was dit de enige grensovergang tussen deze beide landen. Als ik bij de grens aan kom, schrik ik me rot. Ik zie honderden, zo niet duizenden mensen wachten voor de poort. Wat een drukte. Jochies proberen tussen de menigte door flessen water te verkopen. Een goed plan want het is warm. Er wordt gewenkt. Als toerist mag ik via de zij-ingang vroegtijdig door de poort. Daarvandaan is het nog enkele honderden meters tot de daadwerkelijke grens. Als ik halverwege ben, hoor ik gejoel achter me. De poort is geopend. Rennend komen de vooral jonge mannen mij voorbijgesneld. Ik zie ze voor me de tribunes op gaan. Ik word tegengehouden. Buitenlanders gaan via de VIP route.

India - Duizenden toeschouwers zijn aanwezig om het sluiten van de grens mee te maken

Na een grondige fouilleeractie kom ik bij de tribunes. Er is een speciaal vak voor toeristen helemaal vooraan. Vanaf de tribune zie ik de grensposten van India en van Pakistan. Ook zie ik rondom grote tribunes. Ik schat dat er vijf- tot zesduizend toeschouwers zijn. Het is zo druk, dat er zelfs mensen van achter de tribunes nog iets proberen te zien. Ik geef ze weinig kans. Aan de andere zijde van de grens, in Pakistan, is het zeer rustig. Vanwege de Ramadan zijn er nauwelijks toeschouwers. Aan beide zijde van de grens klinkt triomfantelijk harde muziek. Een oorverdovend gejuich klinkt als een kleine jongen met de Indiase vlag voorbij rent. Opgejut door een aangever voor de tribune, klapt, zingt en juicht iedereen met de muziek mee. Het tafereel heeft meer weg van een voetbalwedstrijd tussen beide landen, dan een grenssluiting. Tegen half zeven begint de eigenlijk ceremonie. Militairen in paradetenue voeren met veel theater de sluiting uit. Onder luid gejuich wordt de ceremonie afgesloten met het strijken van de vlag en het sluiten van de grens. Al met al een grappig maar wel wat overdreven evenement. Ik ga snel op zoek naar mijn busje. Gelukkig vind ik de chauffeur weer terug op het parkeerterrein. We sluiten aan in de rij auto's terug naar Amritsar.