Nederland > De hofjes van Zulphen

Bij het ontbijt worden de Corona maatregelen direct weer zichtbaar. Wij hebben voor het ontbijt een gereserveerd tijdslot. Vandaag worden wij om 08:40 in de ontbijtzaal verwacht. Waar normaal een ontbijtbuffet beschikbaar is, staat nu een vriendelijke medewerkster klaar om het ontbijt samen te stellen. Of we lekker geslapen hebben?, is haar eerst vraag. Daarna volgt de keuze voor het brood. Welke beleg wij willen? En of we een eitje willen en koffie?. Het volgeladen dienblad wordt op een tafel gezet, waar wij het kunnen pakken. Het voelt goed dat het hotelpersoneel serieus met de richtlijnen om gaat. Wanneer we het hotel verlaten voelt het buiten nog frisjes. De zon moet nog op kracht komen. Volgens de voorspellingen wordt het ook vandaag weer een prachtige dag. We starten met de hofjes wandeling. Zutphen kent vele hofjes, die je in het normale straatbeeld makkelijk voorbij loopt. De route start bij de Sint Walburgiskerk. De kerk, waarvan het oudste gedeelte dateert uit de 11de eeuw, valt op door zijn robuuste brede toren. Normaliter kun je de 76 meter hoge toren ook beklimmen voor een fraai uitzicht over Zutphen, maar dat is vandaag niet mogelijk. Achter de kerk lopen we de Proostdijsteeg in. We komen via dit smalle straatje bij de Zaad Markt. Het is rustig op straat. De marktkraampjes zijn verdwenen en alleen een enkele toerist waagt zich op straat. Schuin aan de overzijde passeren we de toegangspoort tot Het Oude Bornhof. Dit hofje is het oudste hofje van de stad en ontstond in 1320. Een geestelijke liet zijn woonhuis en de omliggende tuin na aan de armen van de stad. Het hofje is enkele malen gerestaureerd. Lange tijd heeft het dienst gedaan als bejaardenhuis, waar mannen en vrouwen gescheiden op slaapzalen sliepen.

Nederland - Het Bolwerck aan de Zaad Markt

In 1962 is dit tehuis gesloten en het Oude Bornhof grondig gerestaureerd. Tegenwoordig staan er 47 woningen rond de binnentuin. De tuin is netjes onderhouden met kleurrijke bloemen. Aan de andere zijde verlaten we het hofje weer. Vanuit de rust in het hofje, komen we direct in de winkelstraat. Op zondag is het hier ook rustig. Op Pinksterzondag zijn alle winkels gesloten. Even rechts en weer links en we gaan de poort van de Agnietensteeg door. Dit leidt naar het water van de Singel. Hier ligt het Ruiters hofje. De weldoener Ruyters liet een vijftal huizen voor armen na. 1898 werd het hofje herplaatst en kwam het op de huidige locatie aan de Berkelsingel te liggen. De kleine huisjes zijn omgeven in een oase van rust in de gemeenschappelijke bloementuin. Aan de overzijde van het water ligt het volgende hofje. Het Sareptahofje is voor publiek gesloten. Net als we ons buigen over de uitspraak, komt een bewoner naar buiten. Hij helpt met de uitspraak. Het Luthers hofje uit 1850, één blok verder, is een typisch armenhofje. Oorspronkelijk bestond het hofje uit 14 kleine woninkjes. Tijdens verschillende renovaties zijn hier tegenwoordig zeven woningen die beter aansluiten bij de huidige woonwensen. Opvallend is dat de tuin er onverzorgd bij ligt. Onkruid heeft de overhand. Ook de huizen zijn duidelijk minder onderhouden dan we in de vorige hofjes gezien hebben. Terug aan de centrum zijde van de Singel, lopen we het Agnietenhof in. Dit hofje is alleen in de ochtend te bezoeken. Gelukkig is het ook op zondag open voor publiek.

Nederland - Het mooie Agnietenhofje is alleen in de ochtend te bezoeken

Dit is waarschijnlijk het mooiste hofje van de stad. Sinds de 15de eeuw leefden zusters en broeders van het Gemene Leven. Zij schonken hun bezittingen aan het zuster- of broederhuis en droegen zorg voor elkaar. Vlak achter het hotel ligt het laatste hofje van onze route. Het Wöhrmannhofje is een relatief nieuw hofje. Op de locatie van de Koninklijke Drukkerij Wöhrmann volgde in 1983 nieuwbouw. Rond elf uur zijn we weer terug bij het hotel. We hebben de prachtige historische plaatsen van de oude stad gezien. Het is eigenlijk nog te vroeg om al te eten. We waren eigenlijk van plan om vanmiddag een tweede rondwandeling te gaan doen. We besluiten nu alvast te beginnen aan de tweede ronde. De tweede route van vandaag volgt de buitenlijnen van de binnenstad. De route start weer bij de Sint Walburgiskerk, maar dit keer via de zijde van het oude stadhuis. Bijzonder dat de straatnaam hier ‘Kerkhof’ heet. Hopelijk staan hier geen woonhuizen. Via de Drogenaptoren komen we bij de Vispoortgracht. We volgen vervolgens de Singel in noordelijke richting. Soms links en soms recht van het water van de singel. De zon schijnt nog altijd en geeft de groene omgeving een vrolijke kleur. Alleen is het op het pad goed opletten om de ganzenuitwerpselen te ontwijken. Aan het einde van de Coehoornsingel loopt het pad tussen de bomen door. Bij de Grote gracht, maakt het pad een haakse bocht. Via de Dijckmeesterweg komen we bij de grote stadsvijver. Deze vijver maakt ook deel uit van de Grote Gracht.

Nederland - Het wandelpad over de Empese en Tonderse heide

In het midden van het water spuit een fontein het water ruim tien meter omhoog. We volgen de vijver en lopen via de andere zijde weer terug naar het centrum. Bij de Berkelpoort slaan we rechtsaf. Het is grappig te zien dat de overlap met de wandeling van vanochtend minimaal is. Bij het spoor staat de voormalige Kruittoren wat verloren op een parkeerterreintje. Via het station wandelen we door naar de IJsselkade. Hiervandaan kennen we de route terug naar ons hotel. Op het terras nemen we wat te drinken. De parasol beschermt ons tegen de zon. Heerlijk in de schaduw. Omdat we tijd over hebben besluiten we naar de Empese en Tonderse heide te rijden. Hier loopt een vijf kilometer lang natuurpad over de heide en door de bossen. Op het parkeerterrein is het druk. Op de route valt het mee. Iedereen loopt met ruime afstand van elkaar. De Empese heide is behoorlijk overwoekert met gras. In het drassige gedeelte is een houten loopbrug aangelegd. De steiger slingert door het landschap. Ondanks de droogte van de afgelopen weken, staat er nog steeds water op sommige plekken. Waarschijnlijk is dit veel meer tijdens een regenperiode. Tegen vier uur zijn we weer terug in Zutphen. Tijd om een biertje te bestellen op het terras. We raken in gesprek met andere hotelgasten. Iedereen heeft zijn eigen reden om er even een weekendje op uit te trekken. Vanavond zitten we in de tweede shift voor het eten. Dit betekent dat we pas om 20:00 uur aan tafel kunnen. Hierdoor hebben we nog even tijd om ons terug te trekken op de kamer. Vanaf het bed kijken we een film op Netflix. De temperatuur is nog net lekker om ’s avonds te eten op het terras. Na het eten sluiten we de dag af met een korte wandeling langs de IJssel. De zon gaat net onder aan de horizon.