Curacao > De Annabaai van Curaçao

Al vroeg begeven we ons naar het ontbijtbuffet. Om half negen start onze excursie over het eiland Curaçao. Bij de bus ontmoeten we Layla. Zij is de gids voor vandaag. Terwijl we over het eiland rijden vertelt ze over het landschap, de inwoners en de geschiedenis. Er is wat overlap in haar verhaal in vergelijking met de uitleg op Aruba. Grappig genoeg pleit zij dat we vooral terug moeten komen om dit eiland te bezoeken, waar gisteren vooral Aruba geprezen werd. Aan de andere kant van het eiland arriveren we bij de Hato grotten. De grotten zijn duizenden jaren geleden ontstaan en boden onderdak aan gevluchte slaven. Pas sinds enkele tientallen jaren worden de grotten beschermd en kunnen bezoekers met een gids de grotten bezoeken. Door regenwater dat door de rotsen sijpelt, ontstaan stalactieten en stalagmieten. Door de geringe regenval groeien de rotsformaties maar met één centimeter per jaar. In de grot leeft ook een kolonie vleermuizen. De amper vijf centimeter grote beestjes hangen aan het plafond. De gids laat ze met zijn zaklantaarn zien. Vleermuizen zijn belangrijk voor de bevruchting van cactussen op het eilanden. Door de droogte groeit er nauwelijks iets anders op het eiland.

Curacao - Een rondleiding door de Hato grotten op Curaçao

De vruchten in de cactussen worden weer gegeten door de vogels. Zonder vleermuizen, geen begroeiing. Zonder begroeiing geen vogels. Na de grotten rijdt de bus ons naar het Mambo Beach strand ten westen van de hoofdstad. Hierbij passeren we de Koningin Julianabrug. Deze 65 meter hoge overspanning over de Annabaai is in 1974 voltooid. Hierdoor kan het verkeer van de ene kant van de baai naar de andere. Bij Mambo Beach is het druk. We volgen Layla naar een gereserveerd stukje strand. Speciaal voor de cruise-groepen zijn strandbedden gereserveerd. Eerder vanochtend was het wat bewolkt, maar nu we op het strand arriveren is het lekker weer. Voor de kust van Mambo Beach is een stenen golfbreker aangelegd. Hierdoor kan relatief rustig in zee gezwommen worden zonder golfslag. Op de kant laat ik mij weer opdrogen. Rond twaalf uur worden we weer naar het schip gebracht. Het is even wachten voordat onze bus komt voorrijden. Er liggen vandaag drie cruiseboten in Willemstad en we zijn niet de enige groep. Net iets na half één zijn we weer bij ons schip. We brengen de zwemspullen naar onze cabine en pakken een snelle lunch in het restaurant. In de middag wandelen we naar het centrum van Willemstad. Het Rif-fort diende ooit als verdediging van de baai. Tegenwoordig is het een plek met restaurants en toeristenwinkels. Een slimme zet, want alle cruisepassaigers komen hierlangs. Net voorbij het fort is al zicht op de Annabaai. De Koningin Wilhelmina pontonbrug overspant de baai. Aan weerszijde staan de karakteristieke kleurrijke huizen van Willemstad. Naar het schijnt liet een gouverneur de huizen in pastelkleuren schilderen omdat hij hoofdpijn kreeg van de weerspiegeling van de zon op de witte huizen. Terwijl we de pontonbrug oversteken, zie ik de Waterfront met de gekleurde historische panden en de hoge Julianabrug. Wat een mooi gezicht. Aan de overzijde dwalen we door de smalle straatjes. Het is zondag en redelijk rustig op straat. Toch lijkt ieder huis en iedere straat fotogeniek. We steken het Windgat over, een zijrivier van de Annabaai en passeren het Maritiem museum. Via een andere brug keren we weer terug. Op een terrasje bestellen we, in het Nederlands, een lokaal Brasa biertje. Een soort Corona bier. Wanneer we naar Fort Amsterdam lopen, klinkt het signaal dat de Wilhelmina pontonbrug open gaat.

Curacao - De indrukwekkende Koningin Julianabrug verbindt de twee delen van Willemstad met elkaar

De blauwe vlag is gehesen. Dit betekent dat de brug ongeveer drie kwartier openblijft. Voetgangers kunnen met de veerpont naar de overzijde. Het is grappig te zien hoe de gehele pontonbrug weggevaren wordt naar de kant. Een schip zien we nog niet naderen. Daarom bekijken we eerst Fort Amsterdam. Tegenwoordig is het parlement van Curaçao gevestigd in het voormalige fort. De panden zien er prachtig uit. De kerk in het fort is een museum, maar niet geopend in het weekend. We wandelen om het fort naar het Wilhelminaplein. Wanneer we weer terug bij de Annabaai zijn, zien we nog net het containerschip de baai uitvaren. De brug sluit weer. We steken de Annabaai over en keren terug naar ons schip. Op het bovendek bestellen we een drankje. Hiervandaan is de stad goed te zien en de grote hotels langs de kust. Na het eten is ‘s avonds de show ‘Secret Garden’ in het theater. Een show opgevoerd door de dansgroep. Dit keer zonder zangers. De verhaallijn is wat moeilijk te onderscheiden, maar de kunsten en bewegingen zijn bijzonder. We zijn net op tijd om het schip weg te zien varen. Althans, direct na het verlaten van de haven ligt het schip stil. De afstand naar Kralendijk op Bonaire is ook niet zo ver.