Filipijnen > De ondergrondse rivier van Palawan

We ontbijten vroeg. Al om zeven uur melden we ons bij het buffet. Waarschijnlijk zijn de andere gasten bij het ontbijt zich ook aan het voorbereiden op de excursies. Om acht uur melden we ons bij het theater, de meetingpoint voor de excursie. Hoewel we hier pas om kwart over acht hoeven te zijn, kunnen we direct doorlopen naar de bus. Wanneer we de boot verlaten worden we onthaald door vrolijke Filipijnse muziek, dansers en schoolkinderen. Ook staan er tientallen kleine busjes klaar. Wij moeten ons meldden bij bus 1. Echter er staan meerder kleinere busjes met nummer 1. Dit schijnt niet zoveel uit te maken. Wij worden ingedeeld bij John. Hij is de gids voor vandaag. We zitten maar met zes personen in de bus. Ook Hannah, de Engelse host van Costa is één van hen. Zij had gisteren al gezegd dat zij mee mocht op deze excursie. De andere passagiers komen uit Duitsland en Oostenrijk. Terwijl we de hoofdstad van het eiland Palawan, Puerto Princesa, inrijden vertelt John over de Filipijnen. Het is druk op straat. Grappig genoeg rijden hier niet de traditionele drie-wielen tuk-tuks, maar meer overdekte motor-met-zijspan. Zoals in veel Aziatische landen, lijkt hier ook een hiërarchie te gelden. Brommers en motoren tellen niet mee. Zij moeten gewoon aan de kant. De tuk-tuk wordt gedoogd, als het echt niet anders kan. Busjes, zoals ons transport, rijden veelal door, behalve bij vrachtwagens en autobussen. Buiten Puerto Princesa is het rustiger op straat. Het valt mij op dat er nergens afval op straat ligt. Dit is bijzonder, want dit zie je niet vaak in Aziatische landen (buiten Japan). Via een bochtige weg rijden we de bergen in. We gaan op weg naar de ondergrondse rivier in het St Paul's Subterranean River National Park. Dit National Park ligt aan de andere zijde van het eiland Palawan. In de bochten is het goed vasthouden in het busje. Veilig arriveren we na ongeveer twee uur rijden in Sabang. Hier liggen verschillende traditionele vissersboten, die nu dienstdoen als toeristen vervoer. Aan weerszijde van de boot is een extra balk bevestigd voor de stabiliteit. Vanaf de steiger stappen we aan boord. We krijgen een zwemvest aangereikt. Echt passen doet het niet. Ik betwijfel of zo’n zwemvest helpt wanneer je in het water valt. Het vest schiet direct omhoog. Ik bedenk mij dat ik hem dan ook snel uit kan doen. Wanneer het vissersbootje de zee op vaart, maakt de motor een hels kabaal. Er valt niet meer met elkaar te praten. De crew kijkt er niet van op. Dit zal wel zo horen. Ik zie tientallen bootjes op de zee naar de ingang van de ondergrondse rivier varen. Ik begrijp alleen niet waarom het bootje overdekt is. Dan zie je toch niets van de grotten? Al snel wordt mij duidelijk dat we nog gaan overstappen. De bootjes leggen aan bij een strandje. Ik moet een stukje door het zeewater lopen naar het strand. Ik volg John landinwaarts. Ik zie apen op het strand naar ons kijken. Ze kunnen behoorlijk brutaal zijn, waarschuwt John. Kom niet te dichtbij. Even verderop wandelt een leguaan over het voetpad. De ingang van de ondergrondse rivier ligt een klein stukje van de kust. Hier stappen we in een soort kano. Iedereen krijgt een audioset waarmee informatie in de gewenste taal gegeven wordt. Hiermee wordt voorkomen dat er veel lawaai is in de grotten. De schipper vaart de boot behendig richting de grot ingang. De rivier is smal en het plafond is lager dan ik mij voorgesteld had. Ik zie prachtige rotsformaties. Met zijn hoofdlamp wijst de schipper de bijzonderste formaties aan. Ook schijnt hij op enkele vleermuizen in de grot. Op sommige plaatsen hebben zich stalactieten gevormd. We varen ruim een kilometer over de ondergrondse rivier. Deze rivier op het eiland Palawan is de langste ondergrondse rivier ter wereld. Het is uitgeroepen tot één van de zeven natuur wereldwonderen. Al weet ik niet wat de andere zes dan zijn. Na zo’n vijfenveertig minuten zijn we weer bij de uitgang van de grot. Wat een prachtige tocht. Met de andere boot moeten we weer terug naar de steiger. Het instappen is nog wel een uitdaging. Doordat de boot in de golfslag van de branding ligt, gaat het flink heen en weer. Veilig komt iedereen aan boord. Terug in het busje in Sabang heeft John voor iedereen een tasje met wat snacks. Wat drinken, een banaan en bananen chips. Ik heb wel trek gekregen. Terwijl we terugrijden naar Puerto Princesa nuttig ik de lunch. Tegen half drie arriveren we weer bij het schip. We hebben geen zin om Puerto Princesa nog in te lopen. Het zag er niet bijzonder uit. In plaats daarvan bestellen we een drankje aan boord. Ook pak ik mijn leesboek erbij. ‘s Avonds, na het eten, is er een Gold disco in de atrium bar. Wanneer wij arriveren, worden net de laatste nummers gespeeld. We bestellen nog een wijntje en nemen deze mee naar het theater. Hier is een optreden van de band Vi-Rey. Zij spelen soulnummers op een indrukwekkend goed wijze. Wij hadden deze band eerder al gezien in de Luna bar. Na afloop van de show gaan we naar onze cabin.