Maleisië > Het Sarawak museum in Kuching

Iedereen staat klaar bij de steiger voor de boottocht terug naar het vaste land. Het blijkt alleen dat de boten er nog niet te zijn. De boten hebben hinder van de flinke golfslag op de Chinese zee. Hierdoor kunnen ze niet zo hard varen.

Maleisië - Met kleine bootjes varen we van Bako National park terug naar de vaste wal

Ik wacht af. De wind komt uit noordoostelijke richting en stuwt het water flink op richting de kust. Ruim drie kwartier later komen de vier bootjes aanvaren. Ik stap in het vierde en laatste bootje. Een open boot van nog geen tien meter lengte. Een beetje bezorgt over de hoge golven trek ik het reddingsvest aan. Ook heb ik al mijn spullen in plastic ingepakt. Op zich een kansloze handeling want mocht er iets gebeuren, zou ik met de golven meedrijven naar de rotsen. Als ik zie met welke kracht de golven op de rotsen beuken zou ik daar niet graag tussen liggen. De stuurman geeft gas en vaart de zee op. De boot vaart met de golven mee. Al snel zie ik dat de stuurman ervaren is met de golven. Als de hoge golf achter mij op doemt, geeft hij precies genoeg gas om voor de golf uit te varen. Een soort boarding met een boot. Ik schat de golf op tweeënhalf tot drie meter hoog. Ik moet er niet aan denken dat zo'n golf de boot in zou halen. Dan is alles drijfnat. Als ik veilig in het rustigere vaarwater van de riviermonding ben, zegt de stuurman dat hij al ruim dertig jaar ervaring heeft met dit stuk zee.

Maleisië - De indrukwekkende staatsmoskee van Kuching is de grootste moskee van de stad

Gelukkig. Als de boot aanlegt, staat mijn bus al te wachten. In een uurtje rijd ik weer naar Kuching. In het hotel krijg ik dezelfde kamer als eerder deze week. Het voelt een klein beetje als thuiskomen. Aan de boulevard van Kuching lunch ik. Via de gezellig drukke straatjes in China Town bereik ik de grote City Mosque. De bewaker bij de moskee legt mij vriendelijk uit, dat ik de moskee wel mag bekijken maar als niet-moslim niet naar binnen mag gaan. Hij adviseert mij ook de tuin achter de moskee te bezoeken en wijst mij de Sikh tempel aan de overzijde van de straat. Bij de Sikh tempel tref ik een bordje waar vermeld staat dat de schoenen uit moeten en het hoofd bedekt moet zijn. Omdat ik niemand in de entreehal zie, die aan kan geven of een bezoek wel of niet gepast is, besluit ik de tempel niet te betreden. Ik loop door naar het Sarawak museum. Het museum toont de geschiedenis van koloniale periode in de provincie Sarawak. Het museum is ooit gesticht door Chales Brooke aan het einde van de negentiende eeuw. Vooral de geschiedenis van de Ibanstammen vind ik interessant. Ik ga deze stammen over enkele dagen ook bezoeken. In het museum is een woning uit een longhouse nagebouwd. Aan het plafond hangen de menselijke schedels van de koppensnellers. Met deze 'trofeeën' werd vroeger de mannelijkheid getoond. Bij de dierenafdeling worden verschillende hornbills getoond.

Maleisië - Het fort Margherita in Kuching is in 1879 gebouwd door Charles Brooke.

De hornbill is de nationale vogel van Maleisië. De vogels hebben opvallende gekrulde en gekleurde snavels. Terug aan de Kuching rivier, neem ik een tambang naar de overzijde. Een tambang is een klein bootje dat als taxi fungeert. De schipper vraagt nog geen 10 eurocent voor de overtocht. Op de noordoever van de Kuching rivier liggen de kampongs, de woonwijken van de Maleisiërs. Ik volg de bewegwijzering naar het Fort Margherita. Het smalle pad loopt langs een hek van een school en komt bij een parkeerterrein. Het ziet er niet naar uit dat het de bedoeling is dat ik hier kom. Ook begint het licht te spetteren. Ik twijfel wat te doen. Een man nadert op een brommer en vraagt of hij kan helpen. Het blijkt dat ik vlak bij het fort ben en dat ik het fort kan bezichtigen. Dit komt goed uit want de regen zet plotseling flink door. Van binnen stelt het fort niet zo heel veel voor. De toren is gesloten. Vanaf de lage verdedigingsmuur heb ik uitzicht over de stad Kuching aan de overzijde van de rivier. Al het weer droog is, vaar ik met een tambang terug naar het centrum van Kuching. Op de weg naar het hotel zoek ik een supermarkt om wat spullen voor morgen aan te schaffen. Als ik het uiteindelijk vraag bij een belwinkel kijkt de jongen mij vragend aan. Aarzelend vraagt hij of ik zoiets bedoel zoals de winkel er naast. We moeten allebei lachen. 's Avonds eet ik in de Chinese wijk. Er worden verschillende gerechten op tafel geserveerd. Haast heb ik niet want buiten regent het opnieuw.