Montenegro > Fietsend langs de wijnboerderijen

Als ik bij de fietsverhuurder aan kom, blijkt deze gesloten. Een man aan de overzijde vertelt me dat ze op zondag gesloten zijn. Als ik aangeef een fiets gehuurd en betaald te hebben, kijkt hij even verbaasd, maar verwijst mij door naar een dependance in het dorpje. De eerste fietsverhuur hoort niet bij mijn verhuurder, maar adviseert me naar de Tourist Info te gaan. De dame daar hoort er bij. Zij kan mij inderdaad helpen. Pak gewoon maar de fietsen die er staan. Er staan er nog twee. Van de super goede fietsen zoals gisteren toegezegd lijkt geen sprake meer. Voor de zekerheid sluit ze de Tourist Info en loopt mee naar de fietsen. Ik pak een mountainbike uit het rek. Als ik mijn eerste meters er op rijd, merk ik direct dat de ketting nodig gesmeerd moet worden. Ook het schakelen verloopt stroef. Ik kan zowel voor als achter alleen omhoog schakelen. Daarna moet ik de ketting met de hand weer terugleggen. Dit is niet handig in heuvelachtig landschap. Gelukkig is de route niet al te steil. Halverwege het 17,5 km lange parcours ligt een flinke klim tot 150 meter. Ik neem mij voor om voor die beklimming terug te keren. Nog voordat ik daar ben zie ik het eerste bordje voor een wijnboerderij.

Montenegro - Een wijnproeverij tijdens de fietstocht

Ik volg de bordjes langs enkele huizen. Een oudere man komt mij al tegemoet. Hoewel hij geen woord Engels spreekt, begrijp ik dat ik mijn fiets neer mag zetten en hem naar binnen moet volgen. Ik ga een deur door in donkere ruimte. Ik betreed zijn wijnkelder. Uit de gebaren begrijp ik dat ik moet gaan zitten. De man schenkt een half glas rode wijn in. Hoewel het nog half elf moet worden zit ik al aan de alcohol. Voor ik er erg in heb, wordt een tweede fles open getrokken. Een nog betere geeft hij aan. Zijn vrouw komt aangelopen met een schaaltje kaas, prosciutto ham en olijven. De wijnen zijn erg lekker. De man blijft zijn flessen aanprijzen, maar ik kan domweg geen wijn in mijn handbagage mee terug nemen. Ik vraag voorzichtig wat de proeverij kost. Ik begrijp eerst dat ik niets hoef te betalen, maar daarna schrijft hij een bedrag op een papiertje. Waarschijnlijk is het gratis als je een fles koopt. Ik vind het bedrag prima. De man ook en schenkt nog eens in. Bij het afscheid schudt hij mij uitvoerig de hand. Hij geeft mij niet de indruk dat hier dagelijks toeristen komen. Maar dat is misschien ook zijn kracht. Als ik weer verder fiets besluit ik niet alle boerderijen aan te doen. Hooguit nog eentje langs de route. Bij een kruising bestudeer ik de kaart. Ik moet hier rechtsaf naar beneden. Verderop ligt een dorpje. Ik schat in dat de weg daarna flink gaat klimmen. Ik besluit tot het dorpje te gaan en dan om te keren. Direct vanaf de kruising gaat de weg behoorlijk omlaag. Ik bedenk me dat ik dit straks weer omhoog moet ... Als ik de afslag naar het dorpje neem, gaat de weg omhoog. Na enkele bochten moet ik afstappen. Het is te steil zeker voor deze fiets. Half fietsend half wandelend kom ik hoger. Ik realiseer me dat dit de steile klim in het parcours moet zijn. Het is warm, erg warm. Eigenlijk veel te warm om tegen een heuvel op te fietsen. Als ik in het dorpje arriveer, vervliegt mijn hoop op terrasje met een koude cola. Ook de wijnproeverij in dit dorpje heeft mijn belangstelling niet meer. Als ik de kaart goed bestudeer, is de route linksom terug minder steil, dan de route van vanmorgen terug. Dit geeft hoop. Ik daal de berg weer af. Bij het naar beneden gaan merk ik pas hoe steil de route is. Ik daal voorzichtig af, omdat ik de fiets niet vertrouw. Mijn achterrem kan ik praktisch geheel in knijpen zonder te remmen. Beneden sla ik linksaf en rijd via een bijna vlakke route terug naar Virpazar. Ik ben blij als ik op het terras van hotel Pelikaan een koud colaatje kan bestellen. Het oorspronkelijke idee om nog op de fiets naar Godinje te rijden laat ik schieten. Ik lever mijn fiets in, koop een lokale fles wijn Vranac en wat chips en geniet op mijn balkon van het uitzicht op Lake Skadar. Een mooie afsluiting van een prachtige vakantie in een heerlijk land. 's Avonds eet ik weer op het terras van de Pelikaan. De ober gaat mij al herkennen. Het eten smaakt prima. Als toetje krijg is fruit van het huis. Leuk!