Suriname > Strafgevangenis van Papillon

's Morgens weer gewekt met het geluid van golvend water vlak naast het bed. We pakken onze spullen weer in en gaan vandaag terug naar Paramaribo. Om negen uur varen we weg uit Galibi richting Albina. Voordat we naar Albina gaan varen we eerst naar de overzijde van de rivier naar Saint Laurent in Frans Guyana.

Suriname - De strafgevangenis

Voor de derde keer leggen we aan in Frans Guyana en voor de derde keer gaan we zonder paspoort aan land. In Saint Laurent is de voormalige Franse strafgevangenis, bekend van de film Papillon. Bij de tourist info blijkt de gevangenis op maandag gesloten te zijn. Dit geeft een lichte ergernis, omdat dit toch bekend had moeten zijn bij Terence. Als alternatief neemt Guy een stadsrondwandeling mee door Saint Laurent. Gelukkig blijkt de gevangenis wel open te zijn, maar worden er vandaag geen rondleiding gegeven. We beginnen de stadsrondleiding met een bezoek aan de gevangenis. Sommige gebouwen zijn gerenoveerd voor de film, andere zijn zwaar vervallen. Achterin de gevangenis zijn gebouwen in gebruik door verenigingen. We wandelen verder Saint Laurent in langs de waterkant, het gemeentehuis en het stadscentrum. Bij de boucherie kopen we met onze euro's croissants. Op een terras nemen we een koffie en slenteren door het dorpje. Het is bijzonder te zien dat aan deze kant van de rivier alles beter geregeld lijkt te zijn. Saint Laurent ziet er netter uit, de wegen zijn goed en de voorzieningen zijn voorhanden.

Suriname - De voormalige Franse strafgevangenis in Frans Guyana

Dit kan als goed voorbeeld voor Suriname gelden. Rond het middaguur keren we weer terug bij de aanlegsteiger. Met de boot varen we terug naar Albina. In het park eten we onze lunch en daar staat ook de bus al klaar om ons terug naar Paramaribo te rijden. We nemen afscheid van Terence en zijn crew en stappen in de bus. Roy brengt ons via een zeer slechte weg terug in Paramaribo. Sommige delen van de weg zijn volledig weggespoeld of vol gaten. De chauffeur kent de weg goed en slingert ons langs de obstakels. Na een korte pauze en drie uur rijden komen we weer in de buurt waar we twee weken geleden gefietst hebben. We passeren het restaurant waar we gegeten hebben en buigen linksaf richting de Jules Wijdenboschbrug. De hoge brug geeft vanaf de top een mooi uitzicht over de Surinamerivier en de stad Paramaribo. Om half vijf zet Roy ons weer af voor het hotel van Jasmine. Het is weer heerlijk om een eigen kamer te hebben, te kunnen douchen en vooral om weer schone kleren uit de hoofdbagage aan te kunnen trekken. 's Avonds eten we met een groepje vlees met patat bij 't Vat, een toeristisch restaurant in het centrum. We blijven op het terras zitten tot tegen twaalf uur.