Italië > Het Doge paleis in Venetië

Om acht uur staat het ontbijt gereed in het kleine halletje. In de kleine ruimte staan twee tafeltjes en langs de muren staan allerlei tierelantijntjes. Op een tafeltje staan boeddha-beeldjes met wierrook. De eigenaren wijzen ons de tafel. Er zijn twee tafeltjes gedekt, terwijl wij het idee hadden dat wij de enige gasten waren vannacht. Het was ons zelfs niet duidelijk of de eigenaren hier zelf verbleven. Dit blijkt zo te zijn. Waarschijnlijk staat de tweede tafel voor hen gereed. Na het ontbijt gaan we op weg naar het station. Om zeker te zijn dat we goed lopen, loopt de eigenaresse mee naar buiten om de juiste afslag te wijzen. Het Verona Porta Vescovo station ligt op nog geen vierhonderd meter afstand. Dit is meer toeval. Bij het selecteren van het slaapadres hebben we hier niet op gelet. Het loket voor de tickets is gesloten. Bij de automaat selecteren we tickets naar Venetië voor de heenweg. Voor de terugweg kan ook al, alleen moeten we direct een tijdstip aangeven. De tickets zijn alleen op dat tijdstip geldig. Omdat we nog niet weten hoe lang we in Venetië willen blijven, kiezen we alleen voor tickets voor de heenweg. Qua kosten maakt het niets uit. Het is behoorlijk druk in de dubbeldeks trein, maar we vinden nog twee vrije stoelen. In iets meer dan een uur rijdt de trein naar Station Venetië Santa Lucia. De station ligt nabij het centrum van Venetië. Voor het station is direct al te zien dat we niet de enige toeristen zijn vandaag. Venetië wordt jaarlijks door meer dan twintig miljoen toeristen bezocht. De stad zucht er zelfs onder. Het stadsbestuur overweegt om iedere bezoeker van de stad vanaf 2023 tien euro entree te laten betalen.

Italië - Met de trein naar Venetië

Ik denk niet dat dit bezoekers weerhoudt de stad te bezoeken. Wij steken het Canal Grande over via de Ponte degli Scalzi brug. We komen direct in een doolhof aan kleine straatjes, wanneer we richting het Piazza Roma wandelen. Eigenlijk maakt het niet zo veel uit of we links of rechts af slaan. Iedere straat heeft iets bijzonders. We passeren kanaaltjes via kleine bruggetjes. Hier liggen de traditionele gondeliers te wachten op klanten. In de smalle straatjes is het soms even wachten door de drukte. Op de kruispunten van straatjes hangen bordjes die naar de Rialtobrug en het San Marco plein verwijzen. De Rialtobrug is een brede overdekte brug uit de 16e eeuw. Op de brug staan aan weerszijde kraampjes. Door de terrasjes langs de oever is het lastig om een goede foto van de brug te maken. Aan de overzijde dwalen we verder door de straatjes. We komen op het San Marco plein. Dit is het belangrijkste plein van de stad, met de Biblioteca Nazionale, het Museo Correr, de San Marco Basiliek en het Dogepaleis (Palazzo Ducale). In het midden staat de met rode bakstenen opgetrokken 16e eeuwse Campanile klokkentoren. Toeristen krioelen over het plein. Voor de kathedraal staat een lange rij wachtenden. Een erg lange rij. Wij besluiten eerst naar het Dogepaleis te gaan. Hier hebben wij al tickets voor. Hierdoor kunnen we aansluiten in een ‘Skip the line’-rij. Dit gaat sneller. We betreden de binnenplaats van het paleis. Een Doge was vroeger een staatshoofd van de republiek Venetië. De Staatshoofden verbleven in het paleis. Ook werd het paleis gebruikt voor politieke activiteiten en rechtspraak. Het is extreem druk in de paleisvertrekken. Hierdoor ontgaat soms de pracht van de ruimtes. Net zoals we in eerdere paleizen gezien hebben, worden de kamers mooier en mooier.

Italië - De prachtige zalen van het Paleis van Venetië

In dit paleis worden de vertrekken ook groter. De Great Council Room spant de kroon. Een zaal van 53 meter lang en 25 meter breed en volledig gedecoreerd met 14e eeuwse fresco’s. Het plafond is met goud ingelegd. Wat is dit ontzettend mooi en bijzonder tegelijk. Aangezien in het paleis ook recht gesproken werd, is er een verbinding tussen het paleis en de gevangenis aan de andere zijde van het water. De brug die de beide gebouwen verbindt, wordt de ‘Brug der Zuchten’ genoemd, omdat die vaak de laatste passage voor de gevangenen was. We volgen de stroom bezoekers over de smalle overdekte brug. Aan de overzijde volgen we de route langs de oude gevangenissen. Na een uurtje staan we weer op het San Marco plein. De Brug der zuchten ziet er van buiten veel mooier uit. Gondeliers varen met klanten door het kanaal onder de brug. We lopen wat weg van het centrum en het San Marco plein voor een lunchplek. Langs één van de kanaaltjes vinden we een leuk terras. We bereiden ons voor op forse prijzen. Het is niet beter. Bij het bestellen adviseert de ober dat hij ook verse zalm heeft. Een lekkere keuze, maar bij het afrekenen is deze keuze fors duurder. Ook is vijf euro voor het bestek meegerekend en twaalf procent service. Al met al lunchen we voor ruim zeventig euro. Waarschijnlijk is dit onze duurste maaltijd van de reis tot nu toe. Het gevoel belazerd te worden hoort er misschien wel bij in Venetië. We dwalen verder door de straten. We komen zelfs in een gebied waar nauwelijks mensen lopen. Hier zijn ook minder winkeltjes en zijn sommige historische panden verwaarloosd. We kiezen redelijk random links en rechts afhankelijk van het leukste straatje. We komen bij de Basilica dei Santi Giovanni e Paolo. Een enorme kerk midden in Venetië. Binnen straalt de kerk rust uit. Misschien ook wel omdat de meeste toeristen de toegangsprijs niet willen betalen. De kerk dateert uit 1333 en maakte tot de 19de eeuw deel uit van het klooster der dominicanen. In de kerk liggen 25 van de dogen (Venetiaanse staatshoofden) begraven. Het is inmiddels half vier en we volgen de pijlen weer naar het San Marco plein. De rij voor de kathedraal is nog steeds lang. De mensen wachten in de felle zon. We lopen nog een rondje over het plein en gaan naar de waterkant. We kopen een kaartje voor de waterbus richting het treinstation. Het transport over water is de meeste ideale manier van vervoer. Ook is het leuk om Venetië vanaf het water te bekijken. Op de eerste veerboot kunnen we niet mee. De rij voor ons is te lang. Met de veerboot van vier uur kunnen we wel mee. De boot volgt de route door het Canal Grande. Onderweg naar het station doet de veerboot maar liefst vijftien haltes aan. Soms liggen we haltes maar enkele honderden meters uit elkaar. Hoewel het druk is op de ferry, genieten we de route en het uitzicht.

Italië - Het Piazza San Marco is al eeuwen de ontmoetingsplek in Venetië

Na drie kwartier stappen we bij het station uit. Bij de automaat selecteren we een kaartjes voor de trein van 17:10 naar Verona. Terwijl we alle indrukken van Venetië laten bezinken brengt de trein ons terug naar Verona. Om half zeven stappen we weer uit bij Verona Porta Vescovo. We wandelen terug naar ons onderkomen. De eigenaresse wil graag weten hoe we het gehad hebben. Helaas spreekt zij weinig Engels en wij weinig Italiaans. Met een paar worden en gebaren leggen we haar onze ervaringen uit. Voor het eten gaan we weer door de stadspoort. Het lijkt ons niet leuk om bij het restaurant van gisteren te gaan eten. Gisteren hadden we op een pleintje een leuk restaurantje gezien. Dit blijkt alleen een bar met snacks. We worden naar de overzijde verwezen. Dit restaurant is afgehuurd vanavond. Hier kunnen we niet eten. We lopen langs de route naar het centrum. Eén dame sluit net haar restaurant. Ik verzorg allen lunches, verontschuldigt ze zich. Ze adviseert een pizzeria in de stad. We passeren een shoarma restaurant. De criteria voor een gezellig terras buiten, waar ook andere mensen zitten, laten we al varen. Wanneer we ook soort Aziatisch afhaalrestaurant passeren, besluiten we daar te gaan eten. Een noodle maaltijd met een Chinese fles bier. Misschien niet de meest culinaire maaltijd van deze reis, maar voor nu prima. Waarschijnlijk is dit ook onze goedkoopste avond maaltijd. Langs de stadsmuur wandelen we terug. Overal staan auto’s in het gras geparkeerd. Er is een festival gaande. We hebben niet meer de puf om te gaan kijken. Vanuit ons appartement horen we de dreunen van de muziek. Lekker om bij in slaap te vallen.