Reisavonturen Italië

Home > Italië > Noord Italië en San Marino > Reisverslag dag 7

Reisverslag Noord Italië en San Marino

24 juni - 13 juli 2022 (20 dagen)


Italië > De scheve toren van Pisa

Dag 7 - Donderdag 30 juni 2022

We hebben vannacht de deur open laten staan. Een frisse wind kwam naar binnen. Ook was het heerlijk om het geluid van de golven te horen. Het ontbijt is in restaurant de Lantaarn. De serveerster spreekt nauwelijks Engels en daardoor lijkt alles een beetje kortaf en onvriendelijk. We proberen dit te negeren en laten ons het ontbijt goed smaken. Een voorbereiding op een nieuwe wandeldag. Twee Noorse gasten leggen uit hoe we bij het begin van de route naar Manarola kunnen komen. Vroeger lag er een pad vlak langs de kust, maar door aardverschuivingen is dit pad al,jaren gesloten. De alternatieve route loopt door de bergen. De route loopt eerst naar het bergdorpen Volastra en daalt daarna af naar Manarola. Via een steil pad klimmen we de bergen in. Onder ons zien we Corniglia kleiner worden. De route loopt door de wijnvelden en onder de olijfbomen door. Na anderhalf uur bereiken we Volastra. Dit dorp ligt boven op de berg. We bekijken de kleine sobere kerk. In een winkeltje kopen we iets te drinken. Het is vandaag mooi weer maar ook erg warm. Van wandelaars in tegenstelde richting begrijpen we dat we nog een flink stuk moeten afdalen. De afdaling gaat over een trap. Van stenen zijn traptreden gemaakt. De niet al te hoge treden dalen relatief gemakkelijk. Het laatste stukje naar Manarola gaat meer over rosten. Hier zijn de treden meer natuurlijk en afwijkend qua afmetingen. Sommige stappen zijn meer dan dertig centimeter. Voorzichtig dalen we af. Rond twaalf uur arriveren we in Manarola. Rond de haven is het druk met toeristen. Ook in de baai zwemmen verschillende mensen. Sommigen springen van de hoge rotsen in de zee. De meeste mensen die Cinque Terre bezoeken, bezoeken alleen de dorpjes. Ieder dorp is per trein en per boot goed te bereiken. Zo kun je op een dag meerder vissersdorpjes aan doen. Voor de laatste etappe naar Riomaggiore kiezen wij ook voor de boot. Ook het directe pad tussen Manarola. en Riomaggiore is jaren geleden afgesloten na aardverschuivingen.

Italië -

Men heeft wel plannen om het pad weer te openen, maar dit is nog steeds niet gebeurd. Het alternatieve pad loopt over de bergen en vergt enkele uren tijd. De veerboot brengt ons in nog geen tien minuten naar Riomaggiore. Vanaf zee is goed te zien hoe alle huizen boven elkaar tegen de rotswand liggen. Net als in alle andere dorpjes is het hier druk. Op een terras bestellen we iets te eten. Rond half drie zijn we bij het station. Bij de automaat kopen we een kaartje voor de eerstvolgende trein terug naar Levanto. Dit is de trein van drie uur. Op het perron blijkt echter dat de vorige trein vertraging heeft. Hier konden we geen kaartje meer voor reserveren. We besluiten gewoon in te stappen. Onderweg passeren we alle dorpjes van Cinque Terre. Even na drie uur stappen we bij Levanto uit. We hebben geen controle gehad. We wandelen terug naar ons onderkomen van gisteren. Hier staat onze auto. We stellen de navigatie in op Pisa en gaan op weg. We overnachten vanavond in een kamer bij een klooster. We mogen onze auto parkeren binnen de kloostermuren. We moeten hiervoor naar een punt rijden in Pisa in de nabijheid en dan bellen. Bij dit punt begint de ZLT zone. Een gebied dat alleen voor vergunninghouders toegankelijk is. Doordat wij vooraf ons kenteken doorgegeven hebben, nemen we aan dat we de zone zonder boete in kunnen rijden. Bij het opgegeven punt bellen we met het klooster. De zuster geeft uitleg dat we naar links en direct rechts moeten. Althans dat denken we te begrijpen. Dit is echter tegen de rijrichting in. We gaan naar rechts. We rijden door smalle straatjes van de oude stad van Pisa. De navigatie geeft aan dat we langs een straat met terrasjes moeten. Ondertussen worden we teruggebeld. Waar zijn jullie nu? We geven aan dat we via de andere kant komen. De navigatie stuurt ons een smal straatjes in. Past dit wel? Een jonge non, geheel in het wit gekleed, vraagt of wij net gebeld hebben? Jullie moeten deze straat in, benadrukt zij. We komen bij de hoofdingang. Een tweede zuster legt uit dat we naar rechts en weer naar links moeten rijden. Zij opent de poort voor ons. Even later rijden we het binnenterrein van het klooster op.

Italië -

Vriendelijk worden we ontvangen door de zuster, die we ook telefonisch gesproken hebben. Zij geeft ons de sleutel van de kamer. Vanuit het klooster is het twintig minuten lopen naar de beroemde toren van Pisa. Al van een afstandje zien we de 57 meter hoge toren staan. In 1173 begon men aan de bouw van de klokkentoren, naast de Kathedraal van Pisa. Door de zachte ondergrond begon de toren al tijdens de bouw te zakken. Lange tijd dreigde de toren verder te zakken en in te storten. Tegenwoordig is de toren stevig gestut. Voordat we de toren beklimmen bezoeken we eerst de kathedraal. De kathedraal ofwel de Duomo di Pisa werd in 1054 gebouwd ter ere van Maria. Het interieur is bekleed met zwart en wit marmer. De koepel is versierd met fresco’s. Tijdens de brand in 1595 is veel Middeleeuwse kunst verloren gegaan. Ook het cassetteplafond werd na de brand vervangen. Sinds kort is het voor toeristen weer mogelijk om de toren van Pisa te betreden. Bij de ingang wordt ons ticket gescand en wordt gecontroleerd op wapens. Veel stelt deze controle niet voor. In de toren loopt een marmeren trap omhoog. De treden zijn uitgesleten. Doordat de toren vier meter uit het lood staat, is het lopen op de rond lopende trap lastig. Soms hang je naar voren, naar links, naar achteren of naar rechts. Het heeft wat weg van een lunapark op de kermis of een dronken toestand. Zonder al te veel problemen beklimmen we de 251 treden. Vanaf de top kijken we uit over heel Pisa. Met een kleine trap komen we ook op het hoogste platform. Hier hangen de klokken. In een straatje aan de voet van de toren bestellen we iets te eten. Een mooie plek met uitzicht op de toren. Langzaam wordt het donker. Wij wandelen terug naar ons klooster. We pakken de stoeltjes uit de auto en nemen nog even plaats in de binnentuin van het klooster. Het is een heerlijke avond.