Libanon > Het paleis van Beiteddine

Ik heb vannacht goed geslapen. Ik word wakker door de wekker. Ik neem een douche en kleed mij aan. In de ontbijtzaal tref ik de meeste reisgenoten opnieuw aan. Ik oefen of ik alle namen nog ken. Bij twee gezichten kan ik de naam niet herinneren. Het zijn Hans en Susanne. Zij zijn gisteren op eigen gelegenheid gearriveerd. Het klopt dus dat ik hen nog niet heb gesproken. De reisgroep is nu compleet. We starten de dag met een bustour door Beiroet. Al snel zie ik de Corniche liggen, de brede boulevard langs de zee. We stoppen bij de vrijstaande Pigeons Rocks. De rotsen zijn 46 meter hoog. In de zomer springen soms mensen van de rotsen, vertelt Rami.

Libanon - De 46 meter hoge Pigeons Rocks voor de kust van Beiroet

Dit is niets voor mij. We rijden door naar het Martyrs' Square in downtown Beiroet. Aan dit plein staat de Mohammed Al-Amin moskee, de grootste moskee van het land. Het Martyrs' Square is in de rumoerige geschiedenis van Libanon regelmatig het toneel van grootschalige demonstraties geweest. Vanaf dit plein gaan we lopend verder. Direct komen zeer jonge kinderen om geld bedelen. Rami vraagt ons geen geld te geven. Kinderen horen op school. Met een lichte ergernis in zijn stem, legt Rami uit dat dit veelal kinderen zijn van Syrische vluchtelingen. De gezinnen ontvangen vaak geld van de Verenigde Naties. De Syrische mannen werken gewoon. Het bedelen door kinderen is helemaal niet nodig. We lopen langs de regeringsgebouwen. De wijk rond de gebouwen is sinds een paar jaar hermetisch afgesloten. Zonder vergunning mogen Libanezen niet in deze wijk komen. De afsluiting is het gevolg van betogingen tegen de slechte economische situatie en de torenhoge inflatie in Libanon. De afsluiting heeft tot gevolg dat de restaurants, winkels en huizen binnen het afgesloten gebied nu leeg staan. De gebouwen worden niet meer onderhouden en wachten op hun verval. Het Place de l'Étoile-plein rond de klokkentoren moet vroeger een levendige plek geweest zijn in Franse sfeer. Bij de letters ‘I love Beirut’ maken we een groepsfoto. Aan de overzijde van de straat bezoeken we de Saint Louis Cathedral. Als toerist mogen wij wel de wijk rond de regeringsgebouwen betreden.

Libanon - De klokkentoren op het plein voor het parlementsgebouw

Hier liggen de restanten van een Romeins badhuis en de prachtig met fresco’s gedecoreerde Grieks Orthodoxe Saint George kathedraal. Wat zonde dat de kerk niet meer in gebruik is. Aan de andere zijde komen we weer bij de moskee uit. Het Nationale museum bevindt zich op de ‘Green line’, de scheidingslijn tijdens de Libanese burgeroorlog tussen 1975 en 1990. De Islamitische bevolking leefde ten westen van deze bufferzone. De christelijke bevolking ten oosten. Het is niet gemakkelijk om met de bus bij het museum te komen. Het verkeer staat muurvast. Langzaam komen we vooruit. Het Nationaal Museum is het belangrijkste museum voor archeologie in Libanon. In de kelderverdieping is de geschiedenis van Libanon weergegeven aan de hand van een tijdslijn. De Fenicische periode, Romeinse tijd, Byzantijnse tijd, de Middeleeuwen en de Ottomanen. Elke periode had invloed op de architectuur van de tempels en gebouwen. Rami toont ons de hoogtepunten van het museum. Dit doet hij in een uitdagend tempo. Wie wil kan later in de week nog terug keren om de collectie rustig te aanschouwen.

Libanon - Eén van de mooiste tombes uit Tyre in het Nationaal museum

Hij toont de wit marmeren Fenicische sarcofagen afkomstig uit Sidon. De Romeinse tombe van Tyre en de opvallend goed bewaard gebleven Maronitische mummies uit 1283. Veel van de archeologische locaties gaan we later deze week nog bezichtigen. Voordat we het centrum van Beiroet verlaten, rijden we langs de haven. Op 4 augustus 2020 ontplofte hier een lading ammoniumnitraat. De kracht was zo enorm dat grote delen van de stad beschadigd raakte. Er vielen honderden doden. Tot twintig kilometer afstand sneuvelden ramen. Rami is ervan overtuigd dat Israël schuldig is aan de ontploffing. De officiële lezing houdt het meer op een ongelukkige brand met verstekkende gevolgen. Bij de haven is nog altijd de schade te zien. De beschadigde loods en een verwrongen hijskraan zijn de stille getuigen van deze enorme ramp. We verlaten Beiroet en rijden zuidwaarts langs de kust. Langs de route is ook buiten de stad veel bebouwing. Praktisch de gehele kuststrook is bebouwd. Opvallend is dat het vooral appartementen betreft. In andere zuid Europese landen zie je vaak vrijstaande huizen die voorbereid zijn op toekomstige etages. Langs de balkons van de appartementen hangen gordijnen. Dit is waarschijnlijk de goedkoopste vorm van zonwering. Sommige gordijnen zijn aangetast door het weer en versleten. Bij Khiam El Damour buigen we af en gaan het Choufgebergte in. We passeren een checkpoint van de politie. De politiecontroles vallen mij tot nu toe mee. Ik had er meer verwacht onderweg. Bij Deir al-Qamar stoppen we. In de 16de eeuw, tijdens de Ottomaanse periode, werd Deir al-Qamar de hoofdstad van het Emirate of Mount Lebanon. Het paleis van de Emir wordt tegenwoordig gebruikt door de gemeenteraad. Ernaast staat de 17de-eeuwse synagoge. Het dorp heeft haar opmerkelijke pittoreske uiterlijk behouden met de typische stenen huizen met rode pannendaken. We maken een korte wandeling door de smalle straatjes. Door het hoogteverschil in de bergen bestaan de straatjes voornamelijk uit trappen. Net buiten Deir al-Qamar staat de lunch gereed. Rami heeft vooraf de bestelling doorgegeven. Hierdoor is de lunch al gereed wanneer wij arriveren. Bestellingen in restaurants kunnen anders lang duren. De keuze bestaat uit vlees of vegetarisch. Enkele mezze-hapjes staan al gereed wanneer we arriveren. Prima als lunch. Rami waarschuwt dat dit alleen het voorgerecht is. Al snel volgen er nog schalen met kip, rijst en salade. Voor de laatste bestemming voor vandaag vervolgen we naar het Beiteddine Paleis.

Libanon - De binnenplaats van het Beiteddine paleis van de Emir van Mount Lebanon

De Emir van het Mount Lebanon Emiraat, Bashir II, liet in 1788 het Beiteddine paleis bouwen. Tegenwoordig is het paleis de officiële zomerresidentie van de Libanese president. Ik loop door de toegangspoort. Het plein voor het plein is immens. Aan de overzijde ligt het paleis. Ik ga de trap op en ga door de poort naar binnen in het paleis. Ik kom op de binnenplaats. Rondom liggen verschillende ontvangstruimtes. Stuk voor stuk prachtig aangekleed met houtsnijwerk, marmeren vloeren en kleurrijk glas in lood. De president maakt zomers gebruik van het paleis. Hij is nu niet aanwezig. We bezoeken ook de presidentiële ontvangstzaal. Via het hammam, het badhuis van de Emir, komen we bij de mozaïekvloeren in de ruimtes onder het paleis. Aan het einde van de middag rijden we terug naar Beiroet.

Libanon - De kleurrijke ramen in de erker geven een bijzondere sfeer

De indrukken van vandaag waren mooi maar ook inspannend. Ik ga even op bed liggen. Voor het avondeten hebben we om acht uur afgesproken in de lobby. Om niet met een al te grote groep te gaan eten, splitsen we op. Het valt niet mee om een gezellig restaurant te vinden. Of het restaurant is een soort kebab-tent of Italiaans. Wanneer we het vragen aan enkele jongeren op straat komen we bij een goed restaurant. Hier blijkt geen plaats te zijn. We besluiten plaats te nemen in het tegenover liggende restaurant. Dit blijkt een prima keuze. We sluiten de avond af op een terrasje in de Makdisistraat. Lokale Libanezen zitten aan de waterpijp. Een gezellige omgeving.