Libanon > Dwalen door Beiroet

Tijdens het scheren knippert de verlichting. Het duurt niet lang voordat de stroom uitvalt. Grappig genoeg blijft er één lampje in de badkamer branden. Zou daar een accu in zitten? De stroom valt in Libanon meerdere keren per dag uit, maar meestal maar voor eventjes. Daarna wordt de elektriciteit hersteld of start een aggregaat. Ik heb na een korte onderbreking weer stroom. Vandaag hebben we een vrije dag om Beiroet te bekijken. Afgelopen donderdag hebben we tijdens de stadstour al enkele belangrijke bezienswaardigheden bekeken. Hoewel we het National museum snel hebben doorlopen, zie ik geen behoefte om hier meer tijd te besteden. Ik heb mij voorgenomen om vanuit het hotel in de wijk Hamra westwaarts te lopen tot aan Corniche boulevard aan de kust. Daarna volg ik de boulevard tot de haven. Ik heb om half tien afgesproken met reisgenoten om te vertrekken. Wie mee wil lopen is welkom. Om kwart over acht word ik wakker door de wekker. Praktisch gelijktijdig wordt er op de deur geklopt. Housekeeping. Of ze de kamer al schoon mogen maken? Nou, nog niet. Rond kwart voor negen loop ik naar het ontbijt. Ik moet mij een beetje haasten om op tijd voor de wandeling te zijn. Om half tien lopen we met een groepje van acht reisgenoten naar de Rue Hamra. Het is rustig in de winkelstraat. Veel winkels zijn dicht op zondag. We volgen de straat zo’n twee kilometer om bij de kust te komen. Bij de Corniche boulevard zie ik links het lunapark. Omdat de attracties gesloten lijken, gaan we er niet naartoe. We slaan op de boulevard rechtsaf. Voor ons ligt de Central Military Club.

Libanon - De Corniche is de boulevard van Beiroet

Een privéclub met privé strand. De club is alleen toegankelijk met een jaarlidmaatschap. Een hek met prikkeldraad scheidt ons. Voorbij de club, bij de vuurtoren ligt een klein haventje. We lopen naar het haventje. Een jongen gebaart dat dit een militair gebied is. Het is niet duidelijk of we hier niet mogen komen of dat we geen foto’s mogen maken. Een man op een terrasje verduidelijkt in het Engels dat er zich hier een militaire post bevindt. Wanneer we om het gebouw lopen, is het wel toegankelijk, zegt hij. Daar zit ook een café aan zee, geeft hij als tip mee. We nemen zijn idee over en nemen plaats op het terras. In de schaduw van de parasols, zien we de golven tegen de rotsen klotsen. Door de zeewind is het een prima locatie om koffie te drinken. Na deze korte pauze, vervolgen we de route langs de boulevard. Verschillende vissers staan met hun voeten in het zeewater en proberen vis te vangen. Anderen vissen vanaf de boulevard. Nieuwsgierig informeren sommige voorbijgangers waar wij vandaan komen. Een Syrische man vertelt dat zijn vrouw en kinderen in Duitsland verblijven, maar dat het voor hem lastig is zich daar te vestigen. Enkele kinderen proberen bij ons om geld te bedelen. Bij de haven liggen grote jachten. Stuk voor stuk enkele miljoenen dollars waard. Het verschil tussen arm en rijk in Libanon is extreem. In één van de restaurantjes aan de Waterfront bestel ik een cola.

Libanon - Dit winkelcentrum is nog niet hersteld na de zware haven explosie in 2020

Vanaf de haven is het nog maar een klein stukje tot het Martyrs' Square. We passeren het Aishti Shopping Center, een luxe winkelcentrum zonder rechte hoeken ontworpen door David Adjaye. Het winkelcentrum wordt nog hersteld van de 2020-explosie. We wandelen de nieuwe souq binnen. Tijdens de burgeroorlog vormde dit gebied het middelpunt van de strijd. Veel huizen raakten beschadigd. Na de oorlog in 1990 besloot men het oude centrum te slopen en een nieuw commercieel district te bouwen in Franse stijl. Tegenwoordig zitten hier voornamelijk dure mode merken zonder de sfeer van de Arabische souqs. Aan deze wijk dankt Beiroet haar naam “Het Parijs van het Oosten”. Het Martyrs' Square heeft niet veel te bieden. Een groot open plein. Toch speelde het plein een belangrijke rol in de geschiedenis. Demonstraties en opstanden beginnen vaak op dit plein. Midden op het plein staat een standbeeld ter nagedachtenis aan de opstandelingen tegen het Ottomaanse regime. Bij de Mohammed Al-Iman moskee bezoeken we het graf van Rafik Hariri. Hariri was tussen 1992 en 2004 verschillende perioden premier van Libanon. In 2005 kwam hij bij een bomaanslag om het leven. Hariri had zelf opdracht gegeven tot de bouw van de moskee. Hij heeft de opening niet meer mee kunnen maken.

Libanon - De indrukwekkende Mohammed Al-Iman moskee aan het Martyrs square

Naast de moskee liggen de contouren van The Egg, een onvoltooid bioscoopgebouw. De bouw van het ronde betonnen bouwwerk startte in 1965, maar werd onderbroken door het uitbreken van de burgeroorlog in tien jaar later. Het betonnen skelet staat er verlaten bij. We vervolgen de wandelroute naar de Gouraud Street wijk Gemmayzeh. In deze wijk is vandaag een street market. We wandelen over de gezellige markt en tussen de verschillende kraampjes door. Het is gezellig druk. De markt is een kilometer lang. Het is wat lastig om een plekje te vinden voor een lunch. De meeste tafeltjes zijn bezet. Pas als we helemaal aan het einde van de markt zijn en afslaan, vinden we een tafeltje bij een Italiaan. Een pizza en een bier voor negen dollar. Prima keuze. Hoewel we al een flink stuk gewandeld hebben vandaan, besluiten we om terug te wandelen naar het hotel en om geen taxi te nemen. We hebben de tijd. Vanaf de street market wandelen we terug naar het Martyrs' Square. De route langs het parlementsgebouw wordt door de navigatie als kortste route aangegeven. Wanneer we bij het gebouw aankomen, blijkt de voorgestelde route afgesloten.

Libanon - Een braderie in de gezellige wijk Gemmayzeh

De omleidingsroute leidt langs een drukke weg. We steken af via een parkje waar kinderen aan het voetballen zijn. Die stoppen met spelen en vragen direct om geld. Wanneer we doorlopen zonder geld gegeven te hebben, gooit één van de kinderen een stok achter ons aan. Kattenkwaad? Het voelt niet fijn. Zonder al te veel problemen komen we weer in de Rue Hamra, waar we vanochtend ook begonnen zijn. Ik wissel bij een wisselkantoor nog wat euro’s om naar dollars. Ik wil niet tekortkomen. Het is vier uur wanneer het hotel weer in zicht komt. Mijn telefoon geeft aan dat ik achttien kilometer gelopen heb. Een biertje op een terras heb ik wel verdiend. ‘s Avonds ga ik met een groepje in de buurt van het hotel eten. Ik heb genoeg gelopen voor vandaag. Het is een soort tapas restaurant. Van de mezze en tapas kaart bestellen we allemaal twee gerechten. Het is wat passen en meten om alle schaaltjes te plaatsen op de tafel. Het eten smaakt voortreffelijk. De Libanese keuken is erg goed.

Libanon - Na een flinke wandeling door Beiroet smaakt het bier