Brazilië > Toucans en ara's spotten

Het weer lijkt nog altijd goed genoeg om naar het vogelpark te gaan. Het lijkt pas na tien uur te gaan regenen. In het ochtendschemer kleed ik mij aan en pak mijn bagage. Ik doe zachtjes aan om mijn kamergenoot, die niet meegaat, niet wakker te maken. Bij het ontbijt tref ik de overige reisgenoten die meegaan. Met zijn zevenen stappen we met een beetje passen en meten in een zespersoons taxi. De taxichauffeur heeft er wel lol in. Hij is ervan overtuigd dat het moet passen. Hij steekt vrolijk zijn duim op als we even later een selfie maken met iedereen opeengepakt. Om precies half negen staan we voor de ingang van Parque des Aves. Het park is 1994 opgezet om de plaatselijk natuur te beschermen en een broedplaats te bieden voor bedreigede exotische vogelsoorten. De meeste vogels zijn afkomstig uit dierentuinen of werden gevangengehouden. Wat ooit begon als een vogelopvang is uitgegroeid tot een uniek vogelpark. In ruime volières vliegen toucans, ara's en andere exotische vogels.

Brazilië - Een toucan komt dichtbij zitten

Het is leuk om door de grote volières te lopen. De vogels vliegen vlak over mij heen. Een toucan neemt plaats op de reling. Hij stoort zich niet aan mijn aanwezigheid. Een medewerker van het park houdt in de gaten dat mensen niet dichte bij komen. Hij kan tenslotte bijten. In de vlindertuin vliegen hele kleine kolibries rond. Deze zenuwachtige vogeltjes zitten nooit langer dan een seconde stil. Ik sluit het bezoek in het park af bij de uilen. Deze vogels kijken vanaf een hoogte neer op de bezoekers. Precies wanneer ik weer bij de uitgang ben, begint het te spetteren. Zodra ik in de taxi zit begint het flink te regenen.

Brazilië - Aerschillende soorten ara's verblijven in het park

Ik heb twee uur droog door het park kunnen lopen. Ik realiseer me dat ik geluk gehad heb. Terug bij het hotel regent het nog steeds hard. De taxichauffeur parkeert de auto tot op de stoep onder het afdak, om iedereen droog uit te kunnen laten stappen. De bus voor de vervolgtocht staat al klaar. Voor de rest van de dag staat een lange reis op het programma. Vandaag rijden we ruim vijfhonderd kilometer naar Dourados. Morgen rijden we verder naar Bonito. De tocht naar Dourados gaat negen tot tien uur duren inclusief rustpauzes. Het is niet beter. Gelukkig is het een ruime bus met voldoende zitruimte voor iedereen. Ik zet de stoel achterover en probeer te slapen. Na twee uur rijden stoppen we voor de lunch. Het restaurant komt in eerste instantie als een gewoon buffet restaurant over. Het is echter meer traditioneel Braziliaans dan ik in eerste instantie dacht. Veel maaltijden in Brazilië bestaan uit arroz (witte rijst), feijao (bonen) en farofa (meel gemaakt van rijst). Deze ingrediënten worden aangevuld met salades, pasta's en vlees. Aan de kop van het buffet staan de bonen en de rijst. De overige gerechten staan in buffet vorm. De prijs wordt berekend op basis van het gewicht. Het is een kwestie van het bord op de weegschaal te zetten. In een grote pan zit feijjoada, het meest kenmerkende gerecht van Brazilie. Een stoofpotje van bonen, worst en vlees. Hoewel het prutje er niet zo aantrekkelijk uit ziet in de pan, schep ik er toch wat van op. Het smaakt beter dan het er uit ziet. Na de lunch schrijf ik mijn reisverslag bij in de bus. Buiten is het inmiddels droog geworden. We rijden door een uitgestrekt licht glooiend landschap. Soms passeer ik dorpjes. Hier gaat de snelheid direct naar beneden door de vele verkeersdrempels. De bus moet hier stapvoets overheen. Er is weinig leven op straat op deze grijze dag. Ik rijd vlak langs de grens van Paraguay. Mijn telefoon meldt zelfs 'welkom in Paraguay'. Wanneer de verbinding weer terug is in Brazilië, blijkt ook de tijd verschoven te zijn. In dit gedeelte van Brazilië is het waarschijnlijk één uurtje vroeger. Langzaam wordt het buiten donker. Rond zeven uur arriveer ik in Dourados. Snel breng ik mijn bagage naar de kamer. Gezamenlijk gaan we eten in het stadje.