
Home > Brazilië > Uruguay, Argentinië en Brazilië > Reisverslag dag 12
26 sept - 20 okt 2019 (25 dagen)
In de omgeving van Bonito zijn vele grotten, meren en kristal heldere rivieren. Het toerisme is pas sinds enkele jaren op gang gekomen, sinds er een Braziliaanse televisieserie opgenomen was a la Expedition Robinson. Het toerisme wordt ecologisch opgezet. Zo worden groepjes klein gehouden en wordt het maximumaantal bezoekers per dag beperkt. Op ongeveer veertig kilometer buiten Bonito ligt de Buraco das Araras sinkhole. Duizenden jaren geleden is een ondergronds meer ontstaan onder het mergelsteen. Het water sijpelde door de rotsachtige bodem. Toen het meer opdroogde, braken stukken rots af door de waterstroompjes. Uiteindelijk stortte de hele grot in waardoor een honderd meter diepe put in het landschap ontstond. Een sinkhole. De doorsnede is ruim honderdvijftig meter. De sinkhole is een ideale beschutting voor vogels. Wanneer ik naar de Buraco das Araras sinkhole loop, zie ik al verschillende ara's in de bomen zitten. De gids stopt er niet eens voor. Waarschijnlijk ga ik er nog meer zien. Dit blijkt inderdaad het geval. Vanaf de rand van de sinkhole zie ik tientallen ara's. Regelmatig vliegen zij een rondje om aan de overzijde op de rotswand neer te strijken.
Veelal vliegen de ara's in tweetallen. Sommige jongere papegaaien vliegen in kleine groepjes rond. Het lijkt bij wel formatievliegen. De kleuren van hun vleugels weerspiegelen prachtig in het zonlicht. Ik loop om de sinkhole heen. Ook aan de andere zijde is een uitkijkpunt. Ik zie een toucan en ik zie ibissen. Wanneer een roofvogel boven de krater verschijnt, vliegen alle ara's op. Zeker vijfentwintig kleurrijke vogels zoeken beschutting. Een schitterend gezicht. Terug in Bonito stap ik uit in het centrum. Ik ga op zoek naar een 'cabeleireiro', een kapper. Ik moet het woord een paar keer op mijn telefoon laten zien aan voorbijgangers, voordat ik een kapperszaak gevonden heb. Ik kan de man duidelijk maken dat er wat van af moet. Alleen de vraag of de tondeuse op stand twee, drie of vier moet zegt mij niets. Geen idee hoeveel er dan af gaat? Gezamenlijk komen we tot de conclusie om met 'drie' te beginnen. De rest wordt toch met de schaar gedaan. Een klein kwartiertje later loop ik weer fris geknipt op straat. Ik koop een broodje in het centrum en eet dit op in de tuin van het hotel.
In de middag staat de tweede excursie gepland rond Bonito. Snorkelen in de Rio del Prata. Door het extreem heldere water van de Rio del Prata, kun je tussen de vissen zwemmen. Yvonnetz, is de gids van mijn groepje. Zij spreekt echter geen woord Engels. Waarschijnlijk omdat ik het enthousiast 'ola' zei van onze groep, kijkt ze mij hoopvol aan om haar uitleg aan de mede reisgenoten te vertalen. Hoewel ik niets verstaan heb van de uitleg, begrijp ik uit de handgebaren en eerdere snorkel ervaringen dat je het beste even in het masker kunt spuwen om hem niet te laten beslaan, maar dit pas in de rivier te doen en niet in het zwembad waar we nu oefenen. Ook moet je als je wilt rusten naar je rug draaien met je voeten omhoog. Op de bodem staan verstoort het onderwaterleven. Ik volg Yvonnetz over een wandelpad naar het begin van de rivier. Ik ga het heldere water in. Om mij heen zie ik direct verschillende soorten vissen.
De grote vissen lijken zich weinig van mij aan te trekken. De kleinere visjes zwemmen nieuwsgierig voor mijn duikbril langs. Ik waan mij in een aquarium. Wat is dit mooi. De waterstand is lager dan ik mij had voorgesteld. Ik passeer de waterplanten soms rakelings. Op sommige stukken is het nog geen dertig centimeter diep. Yvonnetz zwemt voorop. Zij pakt takjes van de zijkant. Zij geeft mij er ook een. Direct komen vissen op de takjes af. Snel bijten ze stukjes van de bladeren, terwijl ik meedrijf op de stroming. Overal is onderwaterleven om mij heen. In een dieper stukje zwemt een dorado vis voorbij. Na ongeveer veertig minuten ben ik weer bij een steiger. Het eindpunt. Ik ga het water weer uit. Yvonnetz neemt de groep mee naar een breder stukje van de rivier. Enkele kleinere watervalletjes komen hier uit. Hier hangt een kabelbaan. Vanaf een platform roetsj ik over het water en laat mij halverwege met een flinke plons in het water vallen. Een grappige afsluiting van een erg leuke activiteit.