Brazilië > Via Sao Paulo naar Paraty

Ola, bom dia. Como estas? Vriendelijk zeg ik de medewerkster bij het ontbijtbuffet goedemorgen. Ze antwoord met een glimlach en zegt dat het goed met haar gaat. Ik begin al meer en meer Portugese woordjes te onthouden. Ik kan de vlees, kip en vis gerechten onderscheiden op de menukaart en ik heb zelfs geoefend met de dagen van de week. Secundo-freita is maandag, de tweede dag. De dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag zijn respectievelijk de derde, vierde, vijfde en zesde dag van de week. Ik hoef alleen maar te onthouden dat ze op Dominigo (zondag) beginnen te tellen. Campo Grande ziet er bij daglicht een stuk vriendelijker uit. In twintig minuten rijd ik van het hotel naar de luchthaven. Meer zal ik niet van Campo Grande meemaken. In de aankomsthal check ik mijn bagage in voor een binnenlandse vlucht naar Sao Paulo. De vlucht staat gepland voor 10:50, maar het toestel komt vertraagd aan. Op het oorspronkelijke tijdstip van vertrek, begint het boarden. Naast de priority lane zijn er twee rijen. Eén voor mensen met bagage en één zonder. Wat wordt hier mee bedoeld? Mensen die betaald hebben voor ruimbagage? Uit het plaatje bij het bordje blijkt dat rolkoffers tot bagage gerekend worden, rugzakken niet. Ik ga door het poortje voor mensen zonder bagage. En dat is maar goed ook, want het valt niet mee om alle handbagage in de bakken te krijgen. Het is onvoorstelbaar wat mensen allemaal aan handbagage mee mogen nemen aan boord. Waarschijnlijk is de controle op binnenlandse vluchten minder strikt.

Brazilië - De vlucht naar Sao Paulo

Met ruim een half uur vertraging stijgt vlucht 1498 van GOL Airlines op, Campo Grande achter mij latend. Na anderhalf uur verschijnt de bebouwing van de miljoenenstad Sao Paulo. Ik zie een zee aan wolkenkrabbers staan. Het lijkt mij dat de hoge bebouwing al het zonlicht op de grond weg neemt. Mijn Braziliaanse buurvrouw vertaalt met haar telefoon dat er 12.8 miljoen mensen in de stad wonen. Ook op de grond is de drukte van de grote stad merkbaar. Met de bus moeten we dwars door het centrum om aan de noordzijde de snelweg richting Rio te kunnen nemen. Het verkeer staat vast. Langzaam kruipt de bus van kruispunt naar kruispunt. Boven de weg liggen busbanen en treinsporen op palen zo'n tien meter boven de weg. Het valt mij op dat op veel plaatsen aan viaducten, fly-overs en spoor gewerkt wordt, maar nergens is iemand echt aan het werk. Zouden alle bouwprojecten stilliggen? Terwijl ik naar buiten kijk zie ik de hoge wolkenkrabbers. Menig appartementengebouwen is meer dan twintig verdiepingen hoog. Ik beeld mij in dat mensen erg gemakkelijk bij de overburen naar binnen kunnen kijken. Wat een enorm verschil met de uitgestrekte grasvlaktes waar ik gisteren was. Waarom wil iedereen hier wonen? Rond de wolkenkrabbers en langs de kant van de doorgaande wegen, staan eenvoudige bouwvallige huisjes. Vaak lijken de verdiepingen later opgebouwd te zijn. De bouwstijl is anders of soms enkel gemaakt van golfplaten. Tussen de huizen staan ook houten krotten. Het verschil tussen arm en rijk is nog schrijnender langs de kant van de weg. Onder plastic zeiltjes leven families. Uit het vuilnis zoeken zij naar eten. Zo langs de kant van de weg leven zij letterlijk in de goot. Iedereen rijdt hier met de auto aan voorbij, zonder zich om hen te bekommeren. Rond vier uur arriveren we bij de snelweg. Een brede veertien baans weg (zeven in, zeven uit) leidt de stad uit. Nu schiet het op. Toch is de afstand naar Paraty aanzienlijk. Buiten wordt het donker. Bij een wegrestaurant stoppen we voor een maaltijd. Bij binnenkomst krijgt iedereen een plastic kaart met een nummer. Alles wat je besteld wordt op de kaart genoteerd. Alle gerechten gaan hier volgens Braziliaans gebruik: per kilo. Ik kies vooral voor het visbuffet. Het smaakt prima. Na afloop reken ik af bij de kassa. Door de vertraging van de vlucht en de vertraging in de stad, komen we pas om half tien aan in Paraty.

Brazilië - Het zwembad van Pousada do Príncipe in Paraty

Het hotel ligt aan de rand van het historische centrum. Philippe komt aangesneld. Hij is de gids voor de komende twee dagen tijdens de trekking. Snel legt hij uit wat ik mee moet nemen en hoe laat ik morgen klaar moet staan. Hij geeft aan dat het een zeer mooie tocht is, maar waarschuwt ook dat het een pittige tocht zal worden. Na de briefing loop ik het historische centrum van Paraty in. Oude huizen uit de koloniale tijd vormen hier het straatbeeld. De Portugezen hebben in de 17de eeuw Paraty gesticht. Vanuit het fort kon men de handel vanuit de in het achterland liggende goudmijnen bewaken. Ook werden slaven vanuit Afrika via Paraty te werk gesteld in de goudmijnen. Tegenwoordig is het stadje vooral een trekpleister voor toeristen. In de koloniale huizen zitten restaurants of souvenirwinkeltjes. Op het plein bij de kerk is het gezellig druk. We zien nog net een vrij tafeltje. Met een biertje in de hand, laat ik de reisdag op mij inwerken