
Home > Saint Lucia > Een Cruise door de Caribbean > Reisverslag dag 7
29 februari 2024 - 16 maart 2024 (17 dagen)
Wanneer ik de gordijnen open zie ik een andere cruiseboot van TUI draaien in de haven. Ik schat de afstand tot de achtersteven nog geen twintig meter. Op de balkons kijken mensen naar onze boot. Het ritme aan boord begint al aardig te wennen. De wekker loopt om half zeven af. Douchen, aankleden en ontbijten op dek drie. Daarna melden we ons voor de excursie in het theater. We kunnen direct doorlopen naar de bus. Vandaag maken we een tocht over het eiland Saint Lucia langs vissersdorpjes en bananenplantages. Ook komen we bij de beroemde Pitons vulkanische bergpunten en kunnen we baden in een vulkanisch modderbad. In de haven van Castries liggen drie grote cruiseboten. Dit betekent dat het druk is op de kade. Ik volg de begeleidster naar bus nummer twee. Bij de bus staat Delicios. Zij legt het programma in het Engels uit. Buiten ons zijn de overige reizigers Frans. Op één stel na, heb ik niet de indruk dat haar boodschap overkomt. Claud is de chauffeur. Hij rijdt de minibus vanaf het haventerrein richting de hoofdstad. Delicios vertelt ondertussen over de gebouwen die we passeren en de geschiedenis van het land. De hoofdstad is vier keer getroffen door een grote brand. De laatste keer in 1948 toen een kleermaker een kaars had laten branden. Drie kwart van Castries brandde toen af. Ook wordt het eiland regelmatig getroffen door aardbevingen en orkanen. De laatste zware orkaan was in 2010. Vulkaanuitbarstingen komen sinds de 18de eeuw niet meer voor. Toch wil men niet spreken over een uitgedoofde vulkaan.
De vulkaan is gewoon minder actief. We volgen de kustweg naar het zuiden. Door het grillige berglandschap cirkelt de weg met haarspeldbochten door de bergen. Geen honderd meter is recht. Het stijgingspercentage is soms wel vijftien procent. Claud laat de bus hoge toeren maken om naar boven te komen. Vanaf de hoogte heb ik uitzicht op de hoofdstad en de haven. De drie grote cruiseschepen zijn goed zichtbaar. Verderop passeren we Marigot Bay. De Marigot Bay is een van de mooiste baaien van het Caribisch gebied. De baai was het decor van verschillende films, waaronder Dr. Dolittle 2. We dalen weer af naar het vissersdorpje Anse la Raye. In het programma staat dit dorpje als een main stop beschreven, maar we rijden er met de bus doorheen. Een stop zit er niet in. Het programma van Delicios en de Costa beschrijving komen niet overeen. De medewerkster van Costa maakt er melding van, maar dat verandert het programma niet. De reis over het eiland is gelukkig al prachtig genoeg. Ook het tweede vissersdorp, Canaries, is vooral een drive through. Langs de kant van de weg staan grote bananenplantages. Ook passeren we mangobomen, cashewbomen en kokospalmen. Saint Lucia is een groen eiland en grotendeels bedekt met tropisch regenwoud. Net na tien uur arriveren we in Soufrière.
Het plaatsje Soufrière ligt geheel in de vulkaankrater. De vulkaan is tienduizenden jaren terug ontploft. Vanaf de kraterrand hebben we zicht op Pitons, twee reusachtige spitse rotsformaties. De Pitons zelf zijn geen vulkanen. De rotspunten zijn ontstaan door lavastromen. De Pitons met op de voorgrond Soufrière is een schitterend gezicht. Net buiten Soufrière liggen zwavelbronnen. Eén gids neemt ons mee langs de kolkende bronnen. Ze kijkt wat teleurgesteld als maar vier mensen Engels spreken. Ze belooft langzaam te spreken voor de overige deelnemers. Ik kijk uit over een gebied met verschillende hotsprings. Kokend water bubbelt omhoog. Dit is indrukwekkender dan de zwavelbron op Dominica. Vroeger kon men dichter tussen de bronnen lopen, maar sinds een gids in een bron gevallen is, heeft men de toegang beperkt tot een uitkijkplateau. Bij de bronnen liggen ook modderbaden. Ik trek mijn zwembroek aan en smeer mijzelf in met de modder. De modder schijnt gezond voor de huid te zijn. In de door vulkanisch water verwarmde bad, spoel ik mij weer schoon. Althans dat dacht ik. Het water bevat ook modder. Zwarte drab blijft achter. Ik probeer mij schoon te spoelen onder een waterstraal die als douche fungeert. Wanneer ik mij even later afdroog, toont mijn handdoek dat dit tevergeefs was. Zwarte vegen zitten op mijn handdoek. Dat spoel ik er thuis wel weer uit. Met de bus rijden we in een uur terug naar Castries. Net buiten Castries zijn werkzaamheden. Hier loopt het verkeer compleet vast.
Het duurt zeker twintig minuten extra voordat we de rotonde in aanbouw gepasseerd zijn. Ik informeer of het mogelijk is om in Castries uit te stappen? Dit blijkt niet toegestaan. De tourorganisatie brengt iedereen terug naar de cruiseboot. Eventueel kunnen we daarna meerijden met de bus naar het centrum. We besluiten dit niet te doen. We brengen de rugzakken naar de kamer en nemen snel iets te eten aan boord. Om half drie wandelen we naar het centrum van Castries. Omdat er meerdere cruiseboten liggen, moeten wij wat verder lopen. Wij zijn de achterste boot. In het klein half uurtje bereiken we de Cathedral of the Immaculate van Castries. Voor de deur staat een begrafenisauto. In de kerk is het druk. Van achteruit de kerk bekijken we het bijzondere gebouw. De kerk is gebouwd op basis van een stalen frame met een houten dak. Zo zie je kathedralen niet vaak. Naast de kerk ligt het Columbus Squareplein. Midden op het plein staat een 400 jaar oude boom. Het centrum van Castries is klein en de meeste historische koloniale gebouwen zijn in 1948 bij de stadsbrand verloren gegaan. De kathedraal en de oude boom hebben alle rampen doorstaan. In een lokaal restaurantje bestellen we een Piton biertje, lokaal van Saint Lucia. We bestellen een drankje en nemen het mee naar onze eigen hut. Hier neem ik eerst een douche. Ik ruik nog altijd de zwavel van het modderbad van vanmiddag. Na het eten is er in het Atrium op dek drie een ABBAmania show. Op de dansvloer wordt op verschillende ABBA nummers gedanst. De vloer staat vol. Aansluitend gaan we naar het theater voor een acrobatiek uitvoering van Romeo en Julia. Leuk en indrukwekkend.