Australië > Slapen onder de grond in Coober Pedy

Al voor half zeven breng ik mijn koffer bij de bus. Daarna ga ik ontbijten. Bij deze locatie is het ontbijt ingegrepen. Dit is maar bij twee hotels tijdens de reis het geval. De deur van het restaurant is nog gesloten. De Belgische serveerster opent de deur. Ze moet lachen wanneer ik haar met “Bonjour, ca va?” begroet. Op haar wedervraag ‘et vous?’, kan ik nog net antwoord geven. Er staat een prima ontbijtbuffet gereed. Om zeven uur trekken we de outback weer in. Vandaag gaan we richting met midden van Australië. Hiervoor moeten we eerst een stukje terugrijden richting Port Augusta. Dit is een havenplaats aan een diepe zee-inham. Terwijl we wegrijden zie ik de bergrug van de Wilpena Pound goed liggen. Gisteren stond ik aan de andere zijde. Op dit vroege tijdstip zijn de dieren ook actief. Verschillende kangoeroes springen weg bij het naderen van de bus. Soms moet de chauffeur flink remmen voor dieren die nog oversteken. Eén keer gaat het mis. De bus raakt een kangoeroe. Het ongelukkige dier stuitert over het asfalt. De kangoeroe duikt nog de struiken in, maar ik vrees dat het niet goed met hem afloopt.

Australië - De weg loopt als een rechte lijn door the Outback woestijn

Australië telt naar schatting 50 miljoen kangoeroes. Dat is twee keer zoveel als het aantal inwoners. Boeren jagen soms op de dieren omdat ze het gras voor het vee opeten. Zonder verder schade komen we in Port Augusta aan. Bij een wegrestaurant bestel ik koffie. Vanuit Port Augusta begint de beroemde Stuart Highway. Een snelweg dwars door de woestijn van Australië van zuid naar noord. De weg eindigt ruim 3.000 kilometer verder in Darwin. Er zijn maar een paar asfaltwegen door het midden van Australië. Het meeste land is woestijn met extreem dor land. We volgen de Stuart Highway vandaag ruim vijfhonderd kilometer tot Coober Pedy. Een voormalig mijnwerkersstadje. Tijdens de rit trekt een kaal landschap voorbij. Sporadisch loopt er een emu struisvogel of een groepje koeien voorbij. Het is rustig op de weg, zegt de chauffeur. Dit komt door kerst. Zo nu en dan passeren we een roadtrain vrachtwagen. Vrachtwagen met drie flinke aanhangers.

Australië - Het Hart Saltlake

Deze enorme gevaartes mogen maximaal 53 meter lang zijn. Op de praktisch kaarsrechte weg vormt dit geen groot probleem. Rond het middaguur stoppen we voor de lunch bij Spud’s Roadhouse, een wegrestaurant. Veel andere opties zijn er niet langs de Stuart Highway. Ik heb niet zo’n honger en neem alleen een snicker. In de outback liggen verschillende zoutmeren. Meren zonder natuurlijke uitlaat. Het water verdampt en de mineralen blijven achter. Het zout vormt zich een stevige laag. Bij het Hart Saltlake stoppen we om naar het zoutmeer te lopen. Zo wordt het toch nog een beetje een witte kerst. De spoorlijn door de outback loopt hier ook. Net wanneer we het spoor overgestoken zijn, komt een goederentrein voorbij. Een trein met tientallen wagons. Op de weg naar Coober Pedy houden we nog één keer een toiletstop. De chauffeur benadrukt dat dit het laatste toilet is en dat er drie uur lang geen voorzieningen zijn. Gelukkig heeft de bus een noodtoilet. Net voor vijf uur arriveer ik in Coober Pedy. Een mijnwerkersplaatsje midden in de woestijn. Begin twintigste eeuw werd bij toeval opal gevonden in de bodem. Sindsdien wordt de omgeving van Coober Pedy afgezocht naar dit edelsteen.

Australië - Slapen in een voormalige opal-mijn

De mijnwerkers gingen onder de grond wonen om zo te ontkomen aan de hitte. Nog altijd wonen mensen in de voormalige mijngangen. Ook ik overnacht vannacht onder de grond. Het Comfort Inn hotel heeft alle kamers ondergronds. Om voldoende ventilatie in de kamers te krijgen zijn gaten in het plafond gemaakt. Omdat hier ook gruis en ongedierte door kunnen vallen, hangen paraplu’s ondersteboven onder de gaten. In het opal museum wordt aan de hand van een video uitgelegd hoe men de opal gevonden heeft. Ook laat men zien hoe het opal gewonnen wordt. Aansluitend lopen we door enkele oude mijngangen en worden de verschillende hak- en boortechnieken getoond. De overheid geeft stukken grond uit die gepacht kunnen worden door opal-zoekers. De overheid verleent deze vergunningen aan individuen en niet aan grote maatschappijen. Tegenover het museum zit de pizzeria. Dit is het beste restaurant van Coober Pedy. Dit is dan ook de beste plek voor het kerstavond-diner. Ik bestel lasagne en bier. Na afloop raak ik in gesprek met vier jongens uit Punjap. Zij zijn verbaasd dat ik met Diwali in India was. Ik moet mij haasten om nog net de zonsondergang te zien. De laatste stralen schijnen over Coober Pedy.