Australië > Wineglass Bay in Freycinet

Ik slaap ‘s nachts wat onrustig. Misschien wel door de wetenschap dat de wekker vroeg afloopt. Wanneer het weksignaal om kwart voor vier klinkt, ben ik net in een diepe slaap. Snel was ik mijn gezicht en kleed mij aan. In de lobby staat iedereen van de reisgroep wat slaperig te wachten. De bagage wordt in de bus geladen. In het donker rijden we Sydney uit op weg naar de luchthaven voor een vlucht naar Tasmanië. Tasmanië is het eiland onder het vaste land van Australië. Het eiland werd ooit in 1642 ontdekt door de Nederlandse ontdekkingsreiziger Abel Tasman. Hoewel ik al ingecheckt ben, moet ik mij bij de automaat aanmelden. Hier ontvang ik mijn bagagelabel. Jetstar is een budget vliegmaatschappij. Waarschijnlijk bespaart het geld door mij zelf het label te laten plakken. Wanneer ik naar het vliegtuig loop, word ik aangesproken door een medewerker dat ik geen foto van het vliegtuig mag maken. Het is de bedoeling dat ik direct doorloop naar het toestel. Ik kom te zitten naast een ouder stel uit Sydney. Zij zijn op weg naar Hobart, de hoofdstad van Tasmanië, voor het afstuderen van hun zoon. Morgen vliegen zij weer terug. Bij aankomst op de luchthaven van Hobart arriveert de bagage op een kleine bagageband. Waarschijnlijk reizen de meeste passagiers alleen met handbagage. Een hond snuffelt op de band tussen de koffers op zoek naar fruit. Het is verboden om fruit, groente of noten in te voeren. Zo wil men ziektes en virussen voorkomen op het eiland. De bus is verlaat. In de aankomsthal wachten we geduldig. De chauffeur van de bus was teruggekeerd omdat de microfoon ontbrak. Met harde stem legt Derk het programma voor vandaag uit in de bus, terwijl we vanuit Hobart oostwaarts rijden. In ruim twee uur rijden we naar het Freycinet National park. Eén schiereiland aan de oostzijde van Tasmanië. Aan de overzijde van de binnenzee zie ik de bergen van Freycinet al liggen. In het natuurpark kunnen verschillende wandelingen gemaakt worden. De kortste route leidt naar het uitkijkpunt op de Wineglass Bay. Een natuurlijke zee-inham met een wit zandstrand.

Australië - Wineglass Bay in Freycinet

Met lichte fantasie kun je hier een wijnglas in zien. Voor wie verder wil lopen kan na het uitkijkpunt af dalen tot aan het Wineglass Bay strand en hiervandaan terug te lopen. Ik kies voor de derde en langste route. Vanaf het strand steken we door naar Hazards Beach en gaag hiervandaan terug. Deze route is ruim elf kilometer door de bergen en kost naar verwachting zo’n vier uur. Tenslotte kan ook gekozen worden om met de bus naar de nabijgelegen Lodge te gaan. Dit is voor diegene die vandaag liever niet gaan wandelen. Vanaf de parkeerplaats ga ik met een groepje op weg. Het eerste stuk stijgt flink naar het uitkijkpunt. De treden zijn van steen en hout gemaakt. Hierdoor maak ik snel hoogte. Door de zuidelijke ligging van Tasmanië is de temperatuur veel koeler dan gisteren in de Blue Mountains. Het is ideaal wandelweer. Na ongeveer een half uurtje bereik ik het Lookout point. Vanaf het plateau zie ik de Wineglass Bay liggen. Het witte strand aan het uiteinde van de binnenzee. De zee-inham ligt een flink stuk lager. Dit moet ik afdalen om het strand te bereiken. Via treden in de rotsen daal ik af. De afdaling verloopt gelijkmatiger dan de wandeling van gisteren. Hierdoor is de belasting op de knieën minder. Beneden arriveer ik op het witte strand van Wineglass Bay Beach. Een mooie locatie voor de picknick lunch. Terwijl ik mijn broodje eet, beweegt er iets in de bosjes vlak achter mij. Een wallaby, een kleine kangoeroe, steekt zijn kop boven de struiken. Het blijken twee wallaby’s te zijn met een kleintje.

Australië - Een wallaby kangoeroe bij de parkeerplaats

Wat een grappig gezicht wanneer ze zich springend bewegen tussen de struiken. Zij wachten waarschijnlijk tot wij weg zijn voor de restjes. Heel lang kunnen we niet op het strand blijven. We moeten nog acht kilometer afleggen van de wandelroute en we willen de andere reisgenoten niet laten wachten. In een gezond stevig tempo lopen we tussen de bomen door naar Hazards Beach. Dit is de westzijde van het schiereiland. Eén flinke wind waait over het prachtige strand. Tegen de wind in lopen we noordwaarts. Aan het einde van het strand staat een bord dat het hiervandaan nog 5,5 kilometer lopen is. Dit zou betekenen dat we op de helft zijn. De richttijd dat dit nog 2,5 uur kost, is hopelijk ruim genomen. Anders zouden we bijna één uur te laat terugkeren. Snel vervolgen we de route tussen de bomen en langs de kustlijn. De route gaat afwisselend omhoog en omlaag, maar nergens echt steil. De route is prachtig en onderweg passeren we kleine baaitjes. Het witte strand en het heldere water zijn schitterend om te zien. We hebben alleen geen idee hoe lang de route nog is en of we op tijd terug keren? Rond het afgesproken tijdstip van kwart voor vijf, komen we weer in de bewoonde wereld. Vanaf de splitsing waar we vanochtend begonnen zijn, is het nog een paar minuten lopen. Bij de parkeerplaats staat de bus al te wachten.

Australië - Onderweg passeren we prachtige zandstrandjes

Snel stappen we in. De laatste etappe voor vandaag gaat naar Bicheno. Een kustplaats ten noorden van Freycinet. Het dorpje telt maar duizend inwoners. Het enige echte restaurant bevindt bij het hotel. Verderop in het dorp staan alleen enkele viskramen. Het is druk in het restaurant. Terwijl ik mijn beer battered fish and chips eet met een biertje, begint het buiten te regenen. Dit is niet gunstig voor het avondprogramma. In de omgeving van Bicheno komen ‘s nachts pinguïns aan land. In dit gebied komen de little penguins voor, dwergpinguïn van amper veertig centimeter hoog. Rond kwart over negen worden we opgepikt met een busje. Ik merk dat ik moe ben. Door de vroege vlucht vanmorgen is het een lange dag geworden. Als ik mij vooraf niet had opgegeven voor deze excursie, had ik nu voor mijn bed gekozen. Aan de andere kant is het ook bijzonder om kleine pinguïns te bekijken. Het is al donker wanneer we aankomen. Laura heet ons welkom. Met een speciaal rood lampje laat ze zien dat jonge pinguïns op hun ouders wachten voor eten. Snel lopen we door naar het strand. Een groepje pinguïns heeft zich verzameld tussen de rotsen. Laura legt uit dat ze het strand in groepjes oversteken om minder gevaar te lopen.

Australië - De kleinste pinguïns ter wereld komen 's nachts aan land

Ze vertelt er ook bij dat de pinguïns heel voorzichtig zijn, maar eigenlijk niet zoveel vijanden hebben. Om niet als eerste het strand over te hoeven gaan, duwen ze soortgenoten naar voren. Wanneer de groep groot genoeg is, waggelen ze richting de bosrand. Een groepje pinguïns loopt pal langs mij richting hun nesten. De dwerg pinguïns zijn de kleinste van alle pinguïn soorten. Het voelt wat raar wanneer Laura een kist met een nest erin open maakt om ons de kleintjes te laten zien. We zijn hier niet de enige groep vanavond. Hopelijk opent niet iedere groep dit nest. Om half elf ben ik weer terug in mijn hotelkamer. Snel duik ik het bed in.