Mexico > Reserva de la Biosfera Ría Celestún

Gisteren heb ik mijn keuze voor het ontbijt al doorgegeven. Quesadillas met queso en jambon. Het smaakt prima. Om half negen rijden we Mérida uit. Het historische dambord ontwerp heeft ook nadelen. Het is niet geschikt voor het moderne verkeer. De bus kruipt door de smalle straten van kruispunt naar kruispunt. Het duurt even voordat we de stad uit zijn en op weg gaan naar Celestún, een klein vissersplaatsje aan de Baai van Mexico. Hier ligt ook het reservaat Ria Celestún. Dit meer loopt parallel aan de baai van Mexico. Door een nauwe opening mengt zout zeewater zich met het water in het meer. We gaan aan boord van kleine snelle bootjes. Zes personen per boot. Direct op het water geeft de schipper gas. De boot gaat met een flinke snelheid over het ondiepe water. Langs de kant groeit mangrove. De indrukwekkende luchtwortels hangen in het water. Een enkele vogel laat zich zien, maar nog geen flamingo’s, waar dit natuurpark om bekend staat. Pas na een kwartiertje varen zie ik in de verte groepjes flamingo’s. De schipper vaart de boot tot vlak bij een groepje van deze roze vogels. Ze kijken er nauwelijks van op. Op een ondiep stukje zijn ze op zoek naar eten. Er komen ook flamingo’s aanvliegen. In de lucht is de zwarte kleur onder de vleugels goed te zien. Wanneer ze geland zijn, trekken ze de vleugels weer in. Wanneer een flamingo zich wil verplaatsen, maak hij met zijn poten lopende bewegingen op het water om op snelheid te komen. Een grappig gezicht.

Mexico - In het brakke water van de Ria Celestún vinden de flamingo's hun voedsel

Op de terugweg varen we via de andere oever. In een inham zou een krokodil moeten liggen. Door het tegenlicht van de zon, kan ik het dier niet onderscheiden tussen de struiken. Alleen wanneer ik een foto maak, zie ik het beest op het scherm van mijn toestel. Een eiland, een stukje verder, is de ideale plek voor vogels. Grote gieren zweven boven het eiland en in de bomen zitten witte reigers, aalscholvers en roodhalsreigers. Plots vaart de schipper de mangrove in. Er blijkt een smalle vaarroute tussen de mangrovebomen te zijn. Wat is dit mooi. Aan de andere kant komen we weer op het meer. We leggen aan bij een steiger. Vanaf de steiger kunnen we lopend naar een natuurlijke zoetwaterbron. Ooit was Yucatán een koraal bodem in zee. Bij een grote meteorietinslag in de baai van Mexico is het land omhooggekomen. Het gesteente is poreus, waardoor gefilterd water omhoog sijpelt. Juist door de combinatie van zoet en zout water in de Ria Celestún, is dit zo’n ideale locatie voor flamingo’s. Na de boottocht rijden we een klein stukje naar het vissersdorpje Celestún. Het lunchrestaurant ligt aan het strand. Terwijl we onder het rieten afdak de lunch uitgeserveerd krijgen, kijken we uit over het heldere blauwe water van Baai van Mexico. Het strand met het witte zand maakt het helemaal perfect. Na de lunch neem ik een duik in het heerlijke water. Het is opvallend dat er nauwelijks golfslag is in de baai.

Mexico - Het prachtige zeewater van de Baai of Mexico

Op de kant laat ik mij op een strandstoel weer opdrogen. Rond drie uur rijden we weer terug naar Mérida. Gisteravond hebben we een stadswandeling gemaakt, maar was ik niet in de gelegenheid om bijvoorbeeld de kathedraal te bezichtigen. Voordat we gaan eten, loop ik nog even terug naar het plein. Aan de zuidzijde staat het Casa Montejo. Wanneer ik naar binnen loop houdt een beveiliger mij tegen. Ik begrijp dat in het gerestaureerde 16e-eeuwse huis ook een museum gevestigd is. Het museum is gratis te bezoeken, maar ik moet mij wel registreren. Dit is snel gebeurd en ik wandel het oudste gebouw van Mérida binnen. Vroeger woonde hier de stichter van de stad Mérida. Het huis is ingericht volgens de koloniale tijd. Het huis telt maar een paar kamers. Ik steek het plein over en betreed de kathedraal. De Kathedraal uit de 16e eeuw is in strakke renaissancestijl opgetrokken en deels gebouwd met de stenen van Maya-ruïnes. De kerk is de oudste op het vasteland van Amerika. Via de zijingang kom ik weer buiten. In het pastelgroene Palacio de Gobierno, ook aan het plein gelegen, bevinden zich de schilderijen van Fernando Castro Pacheco, die de bloederige geschiedenis van Yucantán weergeven. De binnenplaats en de omloop op de eerste verdieping zijn gratis te bezichtigen. Om zes uur ben ik weer terug bij het hotel. In de bar tegenover het hotel drink ik met medereizigers een biertje. Daarna gaan we naar de Parque de Santa Lucía. Terwijl we hier eten begint op het plein een Mexicaans muzikaal optreden. Het plein stroomt vol met belangstellenden.

Mexico - Schilderijen in het Palacio de Gobierno vertellen de geschiedenis van Yucatán