Ethiopië > De rotskerken van Lalibela

Vanaf hier is het nog twaalf kilometer zegt Anthony vanachter het stuur van de Landrover. Maar vanaf hier is het wel erg bumpy. Ik ben op weg naar de Yemrehanna Kristo kerk. Deze kerk uit de 11e eeuw ligt zo'n 42 kilometer buiten Lalibela. Het eerste gedeelte van de weg was redelijk begaanbaar met af en toe losse stenen en kuilen in de weg. Als Anthony afslaat wordt de weg een stuk slechter. Het is geen overbodige luxe dat we met een 4WD Landrover rijden. Er zou oorspronkelijk een minibusje geregeld worden. Ik betwijfel of zo'n busje over de weg kan rijden.

Ethiopië - De Yemrehanna Kristo kerk is in een grot gebouwd met lagen hout en steen

Na anderhalf uur rijden parkeert Anthony de Landrover onderaan de trap. Ik stap uit en begin aan de klim naar boven. Na enkele tientallen meters passeer ik het ticketoffice. Het is op dit vroege tijdstip nog hermetisch gesloten. Een vrouw uit het dorp gebaart me dat ik naar boven kan lopen. Ik denk te begrijpen dat ik boven ook een ticket kan krijgen. Ik zal het wel zien. De stenen trap leidt mij hoger de bergen in. Onderweg word ik ingehaald door pelgrims. Zij rennen letterlijk de berg op. Het lijkt wel of het een wedstrijd is wie het eerste boven is. Pas als ik het laatste gedeelte op ga - ik ben dan al ruim een kwartier onderweg - zie ik de kerk liggen. De kerk is gebouwd in een grot. Van boven de rotsen stroomt het heilige water als een waterval naar beneden. Ik zie de pelgrims zich al wassen onder de koude waterstraal. De geestelijke komt me al tegemoet voor het ticket. Ik leg uit dat het ticketoffice gesloten is beneden. Bij hem kan ik alsnog een toegangskaart kopen. Ik volg hem de grot in. Ik kijk op twee prachtige bouwwerken, beide opgebouwd uit afwisselende lagen steen en hout. Links staat de oude kerk en rechts het voormalige paleis. Ik volg de geestelijke de kerk in. Hij laat mij de fresco's zien en de houtinscripties. Prachtig! Hij wijst mij naar de achterkant van de grot.

Ethiopië - De toegang naar de Bet Gabriel-Rufael kerk

Helemaal achterin liggen talrijke skeletten opgestapeld. Volgens de legende zijn deze van duizenden pelgrims. Een bizar gezicht om al deze botten te zien liggen. Het oude paleis wordt gebruikt als opslagruimte. Binnen is niet zoveel te bewonderen. Rond de kerk wordt het drukker en drukker met pelgrims. Een mooi moment om weer te vertrekken. Ik bedank de geestelijke en begin weer aan de afdaling. Anthony brengt mij veilig en snel weer thuis. 's Middags bezoek ik de tweede groep rotskerken van Lalibela. Deze liggen aan de andere zijde van de aangelegde Jordaan rivier. De eerste kerk is de Bet Gabriel-Rufael kerk. Vroeger was dit een paleis. Pas later is hier een kerk in gevestigd. Hierdoor wordt de kerk omgeven door een diepe gracht. Via een brug kom ik in de kerk. Dit is ook de enige kerk die niet naar het oosten gericht is. Via een kleine tunnel kom ik bij de berg Bethlehem. Een rond uitgehouden bouwwerk. Vanaf hier leidt een 25 meter lange donkere tunnel naar de volgende kerk. Ik ben blij dat ik mijn zaklantaarn meegenomen heb. Ik kom uit bij de Bet Merkorios kerk. Alle kerken zijn verbonden met elkaar met poortjes, tunneltjes en smalle trappetjes. Soms loop ik op een smal pad tussen twee rotswanden door. Het is leuk om zo tussen de kerken te lopen.

Ethiopië - De Bet Abba Libanos rotskerk van Lalibela

Ik kom uit bij de Bet Amanuel kerk. Een geheel vrijstaande kerk, prachtig uit de rotsen gehouwen. Mooie strakke horizontale en verticale lijnen verijken de façade van de kerk. Ook van binnen zijn de details prachtig. Asschef vertelt trots dat hij dit de mooiste kerk vindt. Hij is in de leer om geestelijke te worden van deze kerk. Ik sluit de tocht af bij de Bet Abba Libanos kerk. Een kerk gebouwd in de rotswand. Boven de kerk rust het restant van de rots. Wanneer ik vanuit de zeer kleine kerk via de zij-ingang weer naar buiten ga zie ik dat de kerk rondom geheel uitgehouwen is. Alleen het dak ik met de bovenliggende rots verbonden. Een pracht exemplaar om de rondtoer mee af te sluiten. Ik maak me op voor een typische Ethiopische traditie: de koffieceremonie. In een guesthouse in Lalibela word ik ontvangen voor de ceremonie. De koffie wordt gebrand, fijn gestampt en met water gekookt. Terwijl het proces bezig is gaan de schalen popcorn en een soort harde chips rond. Ook de Tej en Arak dranken worden ingeschonken. De koffie smaakt heerlijk zacht. Het is niet voor niets dat De Ethiopiërs zeggen dat de koffie bij hen vandaan komt.