Ethiopië > Een cadeautje afleveren in Arba Minch

Ethiopië - Het dorpje Yirga Alem in de ochtendmist

Awasa is een grote stad op zo'n anderhalf uur rijden van De Aragash Lodge. Ik ga naar de visafslag van Awasa. Als ik het terrein aan het lake Awasa op wandel, valt mij direct de aanwezigheid van talrijke maribu's op. Deze grote vogels proberen een visje mee te pikken van de vissers. Aan de waterrand komen kleine vissersbootjes aan land. De gevangen vis wordt gesorteerd en direct opgemeten. Andere visser leggen hun netten al weer klaar op het achtersteven van de boot voor een volgende ronde. Vanaf het water kijken verschillende pelikanen toe. Ook zij hopen iets op te kunnen vangen van de restvangst. Aan de andere kant van het terrein zijn kleine restaurantjes. In grote woks wordt de vis direct bereid op een houtsvuur. Verser kun je de vis niet krijgen. Ik wandel langs de oever van het Awasa meer. De vele terrasjes zijn nog leeg. Een man op een klein papyrusvlot probeert met een bamboehengel vis uit het meer te halen. Ik zie verschillende vogels langs de kant. Een hamerkop vliegt laag voorbij. Een kingfisher duikt in het water en komt met een kleine vis in zijn snavel weer boven. In de verte vliegen ibissen voorbij. Een prachtige omgeving bij een prachtig meer. Ik geniet nog even van een colaatje op een terrasje, voordat ik verder ga richting Arba Minch.

Ethiopië - De visafslag van Awasa

De route naar Arba Minch gaat over een prima weg. Het is druk langs de route. Soms moet Jonas flink remmen om kuddes vee te ontwijken. Ik passeer Sodo en rijd langs het Abaya meer richting Arba Minch. Tijdens de lunch blijkt dat er weer veranderingen zijn in het programma. Vandaag zouden we de Dorwe stam bezoeken maar hier schijnt redelijkerwijs geen tijd voor te zijn. Daarom zouden we deze stam overmorgen aan doen. Nu wordt dit opeens morgen gepland. Voor morgen staat een boottocht met wandeling door het natuurpark op het programma. Deze wandeling schijnt helemaal niet gemaakt te kunnen worden. Doordat nu het stambezoek 's middags gepland wordt, is ook het alternatief om met een Jeep het natuurpark in te gaan niet meer mogelijk. Dit is de derde achtereenvolgende dag dat het reisprogramma niet volledig uitgevoerd kan worden zoals beschreven. Het aangeboden reisprogramma kent wel erg veel knelpunten en vooral de actievere activiteiten schieten er bij in. Ik ben absoluut niet blij met de gang van zaken. Flink geërgerd stap ik weer in de bus. Tegen vijf uur rijd ik het plaatsje Arba Minch binnen. Arba Minch bestaat uit twee gedeelten: Sikela en Shecha. Beide centra liggen zo'n vier kilometer uit elkaar. Mijn lodge ligt precis in het midden. De luxe Paradise Lodge ligt aan de rand van het Nechisar National park met uitzicht over het meer.

Ethiopië - Een roze pelikaan (white pelican) in het meer van Awasa

Ik leg mijn bagage in het leuke ronde hutje. Veel tijd heb ik niet. Ik rijd met Jonas mee terug naar Arba Minch. Ik heb vanuit Nederland een zak snoep meegekregen om af te geven bij Nederlanders in Arba Minch. Zij verblijven op de Technical College Compound vlak bij het ziekenhuis. Jonas helpt mij en vraagt aan omstanders naar de compound. Na enkele keren vragen sta ik voor de compound. Bij de ingang moet ik mijn paspoort achterlaten. Ik weiger. Na een interventie van Jonas mag ik toch door. Een jongen loopt met mij mee naar het gezochte huis. Hij loopt de Management Building in en gaat mij voor naar de tweede verdieping. Hier moet het ergens zijn zegt hij en wijst op de derde deur. Ik klop. De Filippijnse vrouw weet van geen Nederlanders. Haar buurman komt er ook bij staan. Wij kennen helemaal geen blanke mensen zegt hij aarzelend. Ik zit niet goed. Ik heb geen idee waarom ik naar deze kamer gebracht ben. Waarschijnlijk omdat hier buitenlanders wonen. Ik besluit het telefoonnummer te bellen dat ik gekregen heb. Ik begrijp al snel dat ik op de Poly-Technik college ben en niet op de Technik college. Jonas is inmiddels vertrokken met de bus. Ook zie ik in deze straat in de buitenwijk van Arba Minch geen taxi's of tuk-tuk's.

Ethiopië - Een Pied kingfisher of bonte ijsvogel

Ik besluit te gaan lopen. Ik word wel wat vreemd aangekeken door de omwonenden. Na twintig minuten lopen sta ik bij de juiste compound. Mijn komst is, door mijn eerdere telefoontje, al aangekondigd bij het hek. Een jongen brengt mij bij het huis van Betty en Andreas. Ik lever het kadootje af. Zij wonen al vier jaar in Ethiopië en onderzoeken een inheemse lokale taal. We praten over het leven in Ethiopië met een gezin met twee jonge kinderen en over mijn reis tot nu toe. Of ik mee wil eten? Er is voldoende. Graag! Om negen uur brengt Andreas mij met zijn auto weer naar de Paradise Lodge