Kaapverdië > De historische oude stad

Ik heb vannacht moeite om de slaap te vatten. De honden in de stad houden mij gezelschap. Wanneer één hond aan slaat, nemen andere honden het blaffen over. Al vroeg in de morgen doen de hanen van São Filipe mee met hun concert. Om acht uur staat het ontbijtbuffet gereed. De Franse hoteleigenaar komt informeren of alles goed met ons gaat? Hij spreekt goed Engels. Op de binnenplaats, aan de rand van het kleine zwembad nuttigen we ons ontbijt. Om klokslag negen uur stappen we in de taxi voor een korte rit naar de luchthaven. In de kleine vertrekhal checken we in voor de vlucht naar Praia. Het propellervliegtuig komt net aan. Het geluid kan ons niet ontgaan. Vlak voor half elf stijgt het vliegtuig op richting Praia. Zo’n twintig minuten eerder dan gepland. Zouden we eerder landen dan de oorspronkelijke vertrektijd? Precies om 10:40, de oorspronkelijke vertrektijd, raken de banden de landingsbaan. Ik pak mijn reiskoffer van de band. Plotseling stopt de bagageband. Een medewerkster geeft aan dat alle bagage uitgeladen is. Monique heeft haar koffer nog niet. Wat nu? De medewerkster geeft aan dat ze na gaat vragen waarom niet alle bagage mee is gekomen uit Fogo. Ze begeleidt alvast iedereen naar de Lost and Found. Net als we voor het loketje staan, verontschuldigt de medewerkster zich. Er staat toch nog een karretje met bagage op het platform. De bagage komt zo op de bagageband, zegt ze licht beschamend. Even later lopen we alle drie met onze bagage het luchthavengebouw uit.

Kaapverdië - De vlucht terug naar het eiland Santiago

We hebben ongeveer uitgerekend wat we de komende dagen nog nodig hebben aan lokaal geld. We besluiten iets bij te wisselen. Het wisselkantoor waar we eerder gewisseld hebben blijkt gesloten. Dat lukt dus niet. Voor het luchthavengebouw staat Alberto. Hij houdt een bordje omhoog met onze voornamen. Hij heet ons welkom in zijn land. Zou hij niet weten dat wij al enkele dagen in Kaapverdië zijn? Alberto is enthousiast en welbespraakt. Direct in het busje geeft hij uitleg over de tien eilanden, de vlag en de onafhankelijkheid. Ook weet hij wel iemand die ons geld kan wisselen. Hiervoor rijden we naar de historische binnenstad op het plateau in Praia. Ondertussen vertelt hij dat de Russen wapens geleverd hebben in de onafhankelijkheidsstrijd met de Portugezen. Ook Cuba heeft geholpen. Uiteindelijk werd Kaapverdië in 1975 onafhankelijk. Na de onafhankelijkheid kwamen er veel Chinese investeringen. De Chinezen palmen de Kaapverdische overheid in, door winkelcentra, stadions en wegen te bouwen. Veel winkels zijn ook in handen van Chinezen. Vaak worden zij financieel geholpen door de Chinese overheid. Alberto maakt zich duidelijk zorgen over de grote invloed die China heeft. Er valt weinig tegen te doen, verzucht hij. We kunnen ons geen oorlog veroorloven. We zijn aangekomen in Praia. Een dame stapt in de bus. Zij wisselt snel ons geld. Dit is een betere koers, zegt Alberto, dan op de luchthaven. Na het wisselen rijden we naar Calabaceira. Onderweg stoppen we om water en iets te eten in te slaan. Het lukt niet om brood te bemachtigen. We kopen wat biscuitjes en bananen. In Calabaceira begint de Ribeira Grande kloofwandeling. De Ribeira Grande vallei was de eerste plek waar de Portugezen aan land kwamen In 1460. In de vallei heerst een aangenaam vochtig klimaat, waardoor de vallei groen begroeid is. Al sinds de Portugese tijd groeien hier talrijke vruchten. Vanaf de rand van de vallei zien we een groene gloed van bomen en struiken. Als we geluk hebben komen we black faced monkeys tegen, zegt Alberto. De apen zijn de enige wilde dieren op het eiland Santiago.

Kaapverdië - De wandeling door de mooie Ribeira grande kloof

We passeren een waterreservoir. Dit dient voor wateropslag, om te wassen en om te zwemmen, vervolgt onze gids. We ruiken een sterke alcohol lucht. In het huisje naast het reservoir is een distilleerderij. Van suikerriet wordt hier rum gestookt. We mogen wat proeven. Alleen een klein nipje verraadt een hoog alcohol percentage. Ik laat het bij het nipje. We lopen verder door de vallei. We passeren mango-bomen, limoenen, bananen en papaja. Boven ons vliegt regelmatig een Kingfisher. Deze vogeltjes komen normaal voor bij water, maar kiezen op Kaapverdië voor deze vallei. Overal zien we gaten van hun nestjes. Ongeveer halverwege passeren we de grootste baobab van Kaapverdië. Vanuit een enorme barst, steekt de boom in verschillen uitlopers omhoog. Ik schat de doorsnede van de stam zeker tien meter. Aan de achterzijde is een inham. Hier kun je in de stam van de baobab staan. Wanneer we verder door de vallei lopen komen we meer in bewoond gebied. Alberto wijst links en rechts op distilleerderijen. In de verte zie ik de oceaan. “Welkom in de Cidade Velha!”, de oude stad, zegt Alberto enthousiast. Dit is de plek waar de Portugezen voet aan land gezet hebben. Oorspronkelijk heette de stad Ribeira Grande, maar kreeg de naam “oude stad”, toen Praia de hoofdstad werd. Alberto is een grappige, maar ook drukke gids. Hij heeft er weinig moeite mee over zichzelf te zeggen dat hij de beste is. Ook praat hij in de derde persoon enkelvoud over zichzelf. “Alberto gaat even naar het toilet”. Hij wil ons vooral alles over Kaapverdië vertellen. We passeren restanten van een oude kerk. Deze kerk is pas sinds enkele jaren ontdekt. Er is hier waarschijnlijk nog zoveel te ontdekken onder de grond. Bananastreet is een gezellig straatje met kleine witte huisjes. Deze straat was vroeger alleen voor de Portugezen. Nu zitten er vooral souvenirs zaakjes.

Kaapverdië - Vanuit het fort kon de oude stad beneden verdedigd worden

Achter het straatje staat de oudste kerk van Kaapverdië. De kerk is gebouwd door slaven, maar zij mochten hier zelf niet komen. Alberto wijst naar een ruïne op de rotsen. Dat was de kerk voor de slaven. De tocht eindigt bij de pilaar op de Slavenmarkt. Op dit plein werden de slaven vroeger verhandeld. Slaven werden aan de pilaar vastgebonden, zodat potentiële kopers ze goed konden bekijken. Boven de oude stad ligt het fort. Dit is een Spaans fort. De Spanjaarden vielen in 1578 het eiland aan. De Portugese verdediging was niet opgewassen tegen de kanonskogels van de Spanjaarden. De Spanjaarden namen de stad over en bouwden op de top een nieuwe vesting. Vanaf de muren van het Forte Real de São Filipe, zie ik de vallei waar we gewandeld hebben. Ook zie ik de oude stad en de kustlijn. Het fort is een mooie plek om de wandeling af te sluiten. We stappen weer in het busje. In een krap uurtje rijden we naar onze overnachting in de bergen. De chauffeur rijdt boven Praia langs en rijdt noordwaarts. In São Domingos, slaat hij af. Een smalle weg stijgt flink de bergen in. Bij iedere bocht komen we hoger. Praktisch op het hoogste punt ligt ons hotel Quinta Da Montanha. Een mooie plek met mooi uitzicht. Wel is goed te merken dat het op deze hoogte veel frisser is. Ook staat er een straffe wind. Met een trui en lange broek wandelen we langs de paar huisjes van Rui Vaz op de bergrug. Kinderen zeggen gedag. Sommige steken hun handje uit voor geld. Door de lokale reisagent is ons gevraagd om kinderen geen geld te geven. In de kerk van de nederzetting begint net een activiteit. We kunnen niet precies zien wat. We laten het voor wat het is. In het restaurant van het hotel bestellen we iets te drinken. Het wat ongezellig ogende restaurant biedt plaats aan meer dan honderd mensen. Waarschijnlijk is dit omdat het ook een conferentie ruimte heeft, want zoveel kamers zijn er niet. We verhuizen naar de bar. Hier is het iets warmer. Hier wordt ook ons eten geserveerd. Kip, varken en vis.