Kaapverdië > De markt van Assomada

Ik word wakker met mooi weer en een prachtig helder uitzicht over de bergen en de vallei. De Duitse groep is gisterenavond laat ook gearriveerd. Ze zitten pal onder mij in hun kamers. Ik hoorde soms de stoelen schuiven over de plavuizen. Dat klinkt door. Toch heb ik prima geslapen. In de ontbijtzaal gelden vandaag opeens corona regels. We mogen het ontbijt niet meer zelf pakken, maar moeten aanwijzen wat we willen. Ook is er een lint gespannen, zodat we niet te dicht bij het buffet kunnen komen. Ik vermoed dat dit komt omdat er een groep op bezoek is. Voor hen is dit waarschijnlijk een voorwaarde. Gisteren maakte het allemaal niets uit. Om negen uur checken we uit. We bedanken de eigenaar en het personeel voor hun gastvrijheid. De bagage wordt ingeladen en we dalen de berg weer af. We rijden een groot stuk de route van gisteren. We slaan echter af bij Assomada. Het natuurpark Serra Malagueta ligt nog iets verder. Op woensdagen en zaterdagen wordt in Assomada een regionale markt gehouden. Veel mensen uit de omliggende dorpen komen naar deze markt om hun inkopen te doen. Direct wanneer ik de markthal in loop, zie ik talrijke groente- en fruitkraampjes. Het kleurrijke fruit ligt netjes opgestapeld op kleedjes op de vloer. In de hoek wordt het vlees verhandeld. Enkele varkens- en geitenkoppen liggen nog op de grond. Het vlees zelf hangt achter de balie. In een andere hoek ligt de vis tentoongesteld. Dit is nog de vis van gisteren, waarschuwt Alberto. De vangst van vandaag moet nog vanuit het vissersdorp Tarrafan aangevoerd worden. Hij wijst op een groepje vrouwen die buiten wachten met grote teilen. Zodra de vis arriveert starten zij met de verkoop. Op de eerste verdieping wordt vooral kleding verkocht.

Kaapverdië - Alles wordt verkocht op de kleurrijke markt

Hier is het niet druk. Vanaf de balustrade heb ik zicht op de drukte van de groente- en fruithandel beneden. Drie jongetjes komen aan lopen. Eén jongen klampt zich stevig aan mij vast. Samen gaan we op de foto. Alberto stelt voor om vanaf de markt door het stadje Assomada naar de grote boom te lopen. Dit klinkt leuk. Oorspronkelijk zou het busje ons een stukje brengen tot de rand van de stad. We verlaten de markt en passeren winkeltjes. We steken het plein bij het stadhuis over. Aan de rand van de stad ligt een diepe vallei. Hier begint de wandeling naar de grote boom. Een steil dalend pad loopt zigzaggend de vallei in. Onderweg passeren we een school en een rum distilleerderij. Een oude man legt in het Portugees en met heel veel woorden het proces van rum stoken uit.

Kaapverdië - Twee jongetjes zien zichtzelf terug op de foto

We slaan het aanbod om de grogue, de zelf gebrouwen rum, te proeven af. Onder aan in de vallei staat de grootste boom van het eiland Santiago en misschien ook wel van Kaapverdië. De Kapokboom is meer dan vijfhonderd jaar oud. De boom heeft een indrukwekkende stam. Op de weg terug, komt de chauffeur ons met het busje tegemoet. Snel stappen we in. In een half uurtje rijden we verder naar Tarrafan. We passeren de ingang van het nationale park. Het bos is vandaag in wolken gehuld. Wat een geluk dat we gisteren hier gewandeld hebben. Tarrafan heeft geen last van bewolking. Het vissersplaats aan de zee ligt vol in de zon. Vissers komen net terug met hun vangst. Ze trekken de kleine houten vissersbootjes het strand op. Het sorteren en verkopen van de vis start direct. Verschillende teilen worden gevuld met vis. Vrouwen beginnen direct de vis schoon te maken, terwijl de vissers hun netten opruimen.

Kaapverdië - Kleurrijke boten en helder zeewater

Nog voordat de ene boot leeg is, meert de volgende al aan. Niet alle boten hebben evenveel gevangen. In een eenvoudig restaurantje op het strand bestellen we een vismaaltijd. Men kijkt wat vreemd op dat hier toeristen komen eten. Hier zitten vooral lokale mensen. Snel schuift iedereen een beetje op. We krijgen verschillende soorten vis. Dorado en makreel. Het smaakt prima. De andere gasten blijven vooral zitten om te kijken hoe het ons smaakt. De betaling verloopt moeizamer. Er is geen wisselgeld. Uiteindelijk krijgen we drie cola extra mee en dan kunnen ze het wisselgeld houden. Iedereen blij. Na de lunch rijden we via de noordzijde van het eiland terug naar Praia. We volgen de kust. We passeren de plek waar we gisteren de wandeling geëindigd zijn. Tegen vier uur, twee uur later, arriveren we weer in Praia. Dit voelt een beetje als thuiskomen. Voordat we vanavond naar de luchthaven gaan, hebben we een dagkamer in een hotel in het centrum. We nemen hier afscheid van Alberto. Hij is een goede gids en gedreven om veel te vertellen, maar hij is ook wel erg druk en bezorgd. Voor drie dagen is het net leuk. Langer zou gaan vervelen. Vanuit het hotel lopen we naar het plateau. Hier waren we zondag ook. Toen was het vanwege de rustdag uitgestorven op straat. Nu is het veel levendiger. De winkels zijn open, de terrasjes zitten vol en ook de markthal is nog open. Hoewel, de meeste kraampjes worden net gesloten. Men trekt gewoon een doek over de producten. In de wandelstraat bestellen we wat te drinken op een terras. Ondertussen kijken we naar de mensen die voorbij lopen. Voor het eten gaan we naar Quebra Canela beach. Vanuit het centrum een half uurtje lopen. Bij één van de strandtenten nemen we plaats op het terras. De laatste badgasten zwemmen nog in zee. De zon is bijna onder. Op het terras genieten we van de laatste avondmaaltijd op Kaapverdië, terwijl de lampjes van Praia aan gaan. In de hotelkamer neem ik een douche en kleed mij om. Ik bereid mij voor op de terugreis naar Nederland. Om half elf worden we weer opgehaald bij het hotel. Bij het uitchecken moeten we toeristenbelasting betalen.

Kaapverdië - Eten aan het strand bij Praia

Hier hadden we geen rekening meer mee gehouden. We overnachten hier toch niet? Gelukkig hebben we nog net voldoende Kaapverdisch geld over voor de belasting en de fooi voor de chauffeur. Snel laden we de bagage in en rijden naar de luchthaven. Hier nemen we afscheid van onze chauffeur. Hij heeft ons drie dagen gereden, maar nauwelijks iets gezegd. Doordat hij geen Engels spreekt is hij wat verlegen. Hij is blij met onze fooi. We sluiten aan in de rij voor het inckecken. Iedereen moet een inreisverklaring voor Portugal kunnen tonen. Veel reizigers hebben deze niet. Hierdoor gaat het inchecken langzaam. Wij hebben de verklaring wel, maar we hebben een willekeurig stoelnummer opgegeven. Hopelijk vormt dit geen probleem. Wanneer wij aan de beurt zijn laten we ons ticket, het paspoort, de Portugal-verklaring en de corona vaccinatie zien. Alles is OK. Ook onze verklaring. We gaan verder naar de gebruikelijke procedures voor de handbagage en de douane. Gelukkig stempelt men bij het verlaten van het land wel in mijn paspoort. De stempel stelt alleen niet veel voor. Jammer. Bij het barretje maken we de laatste centjes op aan flesjes water.