
Home > Senegal > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 2
15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)
Ik heb mijn wekker op acht uur lokale tijd gezet. Toch word ik al eerder wakker. Om kwart voor vijf begint de oproep tot het gebed. Ik heb het gevoel dat de minaret pal naast mijn bed staat. Een uurtje later klinkt de oproep opnieuw. Dit keer duurt het ook langer. Ondanks de gebedsklanken val ik weer in slaap. Wanneer het tijd is om op te staan, neem ik een douche en bestel ik beneden een ontbijt. Met een beetje Frans bestel ik er ook nog een tweede kop koffie bij. Ik begrijp dat ik die extra moet afrekenen, maar hoeveel precies is lastig te achterhalen. De Franse telwoorden vond ik op school al moeilijk. Ik laat mijn bagage en waardevolle spullen achter bij de receptie van het hotel. Ook het afrekenen verloopt vanochtend soepeler. De eigenaresse biedt haar excuses aan voor het feit dat er gisteren te veel in rekening is gebracht. Ik probeer met mijn creditcard te betalen, maar dat lukt niet. De melding geeft aan dat de pincode onjuist is. Dat kan toch niet kloppen? Dit zou betekenen dat ik mijn creditcard niet kan gebruiken. Ik betaal het hotel contant. Hopelijk heb ik genoeg contant geld bij me voor de hele reis. Ik loop het hotel uit en ga de stad in. Ik heb zoveel over Dakar gehoord en gelezen, onder andere dat je goed moet uitkijken vanwege de veiligheid. Bij mijn eerste indruk zie ik een chaotisch straatbeeld, zoals ik dat in Afrika gewend ben, maar het voelt niet direct onveilig. Wel probeer ik te voorkomen dat ik openlijk op mijn telefoon kijk om te zien waar ik ben en welke kant ik op moet. Ik kom bij de kathedraal Notre-Dame-des-Victoires. Het is een witte, moderne kerk met een grote koepel. Hoewel de kerk al in 1936 is ingewijd, oogt ze door de vele restauraties ook van binnen modern. De kapelletjes achter het altaar worden net schoongemaakt.
Wanneer ik weer buiten kom, valt me op hoe vochtig en warm het is. Ik schat de temperatuur op zo’n 32 graden. Terwijl ik in de richting van het presidentieel paleis loop, probeer ik in de schaduw te blijven. Ik had me voorgenomen om eerst te vragen of ik een foto van het paleis mocht maken, maar zover kom ik niet eens. Eén straat voor het paleis gebaart een zwaarbewapende militair dat ik niet verder mag lopen en via de zijstraat verder moet gaan. Vanaf daar is het paleis nauwelijks te zien. Er zijn sowieso veel gebouwen in Dakar die zwaar worden bewaakt: ministeries, overheidsgebouwen en banken. Overal staan beveiligers met serieuze wapens. Bij al deze gebouwen laat ik mijn fototoestel in mijn zak. Ik wandel verder naar La Place de l’Indépendance. Dit plein herinnert aan de onafhankelijkheid van Senegal van Frankrijk in 1960. Vandaag is het plein volop versierd vanwege de Olympische Jeugdspelen, die over twee weken in Dakar worden georganiseerd. Overal staan afbeeldingen van de mascotte Ayo. Ayo is een jonge leeuw die allerlei sporten uitbeeldt. Het gras op het plein wordt besproeid en de perkjes worden netjes aangeharkt. Ik neem plaats op een bankje in de schaduw om de bedrijvigheid te bekijken. Na deze korte pauze loop ik richting de oostelijke Corniche. Ik zou hier een boulevard verwachten, maar het zicht op zee wordt belemmerd door privéstranden en luxe restaurants. Voor ik het in de gaten heb, sta ik aan de achterzijde van het Novotel, het hotel waar ik de komende twee nachten verblijf.
Een souvenirverkoper vraagt wat ik hier doe. Hij wil me van alles verkopen, maar helpt me ook om via de achteringang het terrein van het Novotel op te komen. Ik ben nog te vroeg om in te checken. Via de voorzijde van het grote, luxe hotel loop ik weer naar buiten. Ik begeef me naar de Avenue George Pompidou, de belangrijkste winkelstraat van Dakar. ‘Als je iets van je persoonlijke bezittingen kwijt wilt raken, is dit je kans’, staat in de reisgids. Verderop op de markt kun je het dan weer terugkopen.Het valt me allemaal nog wel mee. Wel word ik verschillende keren aangesproken door handelaren die me naar hun winkel willen leiden. Met enige moeite sla ik ze weer van me af, waarna de volgende het probeert. Ik besluit mijn eigen plan te trekken en de adviezen naast me neer te leggen. Ik begin het al snel zat te worden, maar op deze markt is dit blijkbaar het spel. Ze hebben allemaal de beste winkel van Senegal en kennen allemaal wel iemand in Nederland. Ook bedank ik beleefd voor armbandjes die als cadeau worden aangeboden. Ik trek me niets aan van de gespeelde teleurstelling van de verkopers. Aan de andere kant van de markt kom ik de eerste verkoper alweer tegen. Hij spreekt van toeval en een kleine wereld, terwijl ik hem de hele tijd aan de overkant van de straat heb zien meelopen. Ook Pago, de tweede verkoper, duikt weer op. Ik besluit richting het hotel te lopen en daar iets te gaan drinken. Op het binnenterras is het rustig. Hoewel ik het gezeur aan mijn hoofd niet prettig vind, was het heerlijk om door het oude centrum van Dakar te dwalen en het dagelijkse leven te bekijken. De serveerster raadt me voor de lunch een lokaal gerecht aan: soupou kandja met rijst. Hoewel ik nauwelijks weet wat ik precies eet, smaakt het heerlijk en is het goed gekruid.
Buiten is het druk. Het is vrijdagmiddag en iedereen gaat naar het gebed in de nabijgelegen moskee. Er komt een man binnen die vraagt of hij bij me mag komen zitten. De andere tafels staan in de zon. In een combinatie van Engels en Frans vertelt hij dat hij hier iedere week komt. Hij blijkt christen te zijn en hoeft daarom nu niet te bidden. Ondertussen wordt er een taxi voor me geregeld. Iemand loopt met me mee naar de hoek van de straat en houdt een taxi aan. Bijna meteen is het raak: de eerste auto die langskomt, stopt. Even later stap ik uit een wat oude taxi vol deuken, voor het luxe Novotel. Ik blijk een eenpersoonskamer te hebben. Dat komt mooi uit. Dan kan ik nog even rustig aan doen voordat ik om zes uur de groep ontmoet tijdens de kennismakingsbijeenkomst. Voor de zekerheid zet ik mijn wekker. Aan het einde van de middag neem ik een douche en kleed ik me om. In de lobby ontmoet ik de meeste reisgenoten. Vier reizigers zijn nog onderweg en sluiten later aan. De meeste reisgenoten komen uit de Verenigde Staten en Canada. Ik ben de enige die nog nooit met Adventure Abroad heeft gereisd. Ook heeft iedereen al een indrukwekkende lijst met bezochte landen. Daarbij val ik zelfs in het niet. Tijdens de introductie vertelt Lee over de reis en over de zaken waarmee we rekening moeten houden. Dit komt grotendeels overeen met wat hij al eerder heeft gedeeld. Daarna volgt een voorstelrondje. Even na zevenen wandelen we gezamenlijk naar restaurant Kermel, naast de Kermel-markt. Ik had gisteren al mijn keuze voor zalm doorgegeven. Tijdens het eten maak ik nader kennis met verschillende reisgenoten.Ik sluit het diner af met een Kermel’s Irish Coffee. Hoewel die behoorlijk sterk is, smaakt hij prima. Er gaat ook een fles met lokale Baileys rond. Ik proef een klein beetje uit de fles.