
Home > Guinee-Bissau > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 9
15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)
Op de begane grond staat een prima ontbijtbuffet klaar. Ik merk dat ik zelfs te veel heb opgeschept. Ik laat een deel van mijn omelet en broodje liggen. Om negen uur verzamelen we in de lobby. Met enkele 4x4's rijden we naar de haven. We zijn te vroeg: de boot die ons naar de Bijagosarchipel brengt, is nog niet gearriveerd.Om ons heen gebeurt van alles. Mannen vervoeren vracht in kruiwagens en vrouwen dragen hun handelswaar op hun hoofd. Alles wordt aan boord gebracht van de schepen die aan de pier liggen. Erachter wordt een groot containerschip uitgeladen. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ze hier genoeg vrachtwagens hebben om alle containers te vervoeren. Om tien uur is de boot gearriveerd en kunnen we aan boord. Er is een boot voor de bagage en een boot voor ons. De bagageboot biedt echter meer schaduw, waardoor enkele reisgenoten besluiten met deze boot mee te gaan.Zodra onze boot de haven uit is, geeft de stuurman flink gas. Met hoge snelheid vaart de boot over het rustige zeewater. Ik moet alles goed vasthouden om te voorkomen dat er iets overboord waait. Voor de zekerheid stop ik mijn pet en bril in mijn rugtas. Al snel halen we de andere boot in, die iets eerder is vertrokken. Gezamenlijk varen we in een kleine twee uur naar het eiland Ilha Rubane. Hier bevindt zich de Lodge Ponta Anchaca. Bij aankomst worden we in de bar verwelkomd door de Franse eigenaresse. We krijgen een welkomstdrankje aangeboden. Hoewel het nog geen twaalf uur is, zijn de huisjes al gereed. Ik heb huisje 24. Wanneer de drager voor me uit loopt naar mijn huisje, blijkt het een hele tocht te zijn. Ik heb praktisch het laatste huisje langs het strand. Het lijkt ook een van de oudere exemplaren te zijn. Net komt er een monteur naar buiten. Aan zijn gebaren maak ik op dat de elektriciteit niet werkt. Het is me niet helemaal duidelijk wat hier verder aan gedaan gaat worden, want even later loopt hij met zijn gereedschap weg. Het nadeel is dat de airconditioning ook niet werkt, terwijl het buiten ruim dertig graden is en het vochtig warm aanvoelt. Ik ga voor mijn huisje zitten en kijk uit over het strand en de zee. Hier staat gelukkig nog een lekker briesje.De lunch wordt geserveerd op het terras op palen boven het strand. Bij vloed stroomt het water eronderdoor. Op een schoolbord staan de keuzes voor de lunch: een voor-, hoofd- en nagerecht. Ik kies voor de tagliatelle. Wanneer mijn maaltijd wordt geserveerd, blijkt het toch meer op spaghetti te lijken. De rest van de middag kunnen we vrij besteden. We kunnen naar het strand, het zwembad of onze huisjes. Met enkele reisgenoten besluit ik het dorpje Bubaque op het naastgelegen eiland te bezoeken. We delen de kosten voor de boot. In een kleine tien minuten steken we het water tussen de eilanden over. In het dorp staan nog enkele vervallen koloniale panden uit de tijd van de Portugese kolonisten. Het huis van de kapitein moet er vroeger mooi hebben uitgezien, maar inmiddels groeien de bomen uit het dak.Ahbram leidt ons door het dorp. Hij spreekt alleen Portugees en Frans. Met mijn beperkte kennis van het Frans ben ik opeens de vertaler, want de anderen spreken de taal helemaal niet. Met gebaren lukt het om de eenvoudige dingen uitgelegd te krijgen. Tot mijn verbazing blijkt de school uit 1994 te stammen. Het gebouw ziet eruit als een vervallen pand uit de koloniale periode. Wanneer we bij een bananenboom staan te kijken, komt de eigenaar naar buiten. Het blijkt een Spanjaard te zijn die vijftien jaar geleden naar dit eiland is verhuisd. Hij heeft het huis opgeknapt en er een gezellige B&B van gemaakt. Hij leidt ons rond over zijn binnenplaats. In het Engels vertelt hij dat hij in het hoogseizoen vrijwel altijd volgeboekt is. We bedanken hem en lopen verder. We komen bij de markt, waar eenvoudige kraampjes langs de kant van de weg staan. Bij de haven is net de veerboot uit Bissau gearriveerd. Het is er een chaotische drukte. Ik zeg vriendelijk iedereen met ‘Boa tarde’ gedag, soms gevolgd door ‘Tudo bem?’. Ik kom ook een jongen tegen met een Ajax-shirt. Veel mannen dragen voetbalshirts. Dat was in Senegal en Gambia ook al zo. Ik vraag of ik een foto mag maken. Waar veel jongens trots het shirt van Benfica uit Portugal dragen, lijkt deze jongen geen idee te hebben wat er op zijn Ajax-shirt staat. Hij moet lachen wanneer ik een foto van hem maak. Of ik ook een foto van ons samen wil maken met zijn telefoon? Natuurlijk! De boot haalt ons weer op bij de haven. De oever bestaat uit gestolde lavarotsen. Niet de makkelijkste plek om aan boord te stappen. Met een beetje hulp van de bemanning komt iedereen aan boord. Terug bij het resort is het inmiddels vloed geworden. De drijvende pier golft flink mee met de golven. Daardoor is het lastig om je evenwicht te bewaren. Ook hier komt iedereen veilig aan land. We bedanken Ahbram. Op het terras bestel ik een groot glas Super Bock. Ik vind zelf wel dat ik dit verdiend heb, en de temperatuur is er ook naar. Volgens mijn app is het 32 graden, maar door de hoge luchtvochtigheid voelt het aan als meer dan 40 graden.Wanneer ik 's avonds naar het restaurant loop, heb ik mijn zaklamp nodig. Ik loop langs de vloedlijn over het strand naar het restaurant. Het is zeker vijfhonderd meter lopen. Daar moet ik morgenochtend rekening mee houden, want dan gaan we vroeg op pad. Vandaag kies ik voor de vissoep en de Yassa chicken, een lokaal gerecht. Hoewel het eten prima smaakt, is het gerecht anders dan ik het eerder heb gegeten. Dit keer bestaat het meer uit gebraden kip met patat. Wanneer ik aan het einde van de avond het licht in mijn huisje uitdoe, val ik al snel in slaap bij het geluid van de branding.