Reisavonturen Senegal

Home > Senegal > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 4

Reisverslag Rondreis West Afrika

15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)


Senegal > De moskee van Touba

Dag 4 - Zondag 18 oktober 2026

Wanneer ik de gordijnen opendoe, kijk ik vanaf de negende verdieping van mijn hotel uit over Dakar. Het is mijn laatste blik op de stad, want vandaag verlaat ik de Senegalese hoofdstad. Na het ontbijt rijden we met de bus voor de laatste keer door het centrum van Dakar. Hiermee verlaten we ook het schiereiland waarop Dakar ligt.Aan de rand van de stad staat het Monument voor de Afrikaanse Wedergeboorte. Het is een enorm bronzen standbeeld van maar liefst 52 meter hoog. Het monument werd in 2010 onthuld op een van de hoogste punten bij de hoofdstad, ter ere van de vijftigste verjaardag van de Senegalese onafhankelijkheid. Het staat symbool voor de heropleving en vooruitgang van Afrika. Vanaf het parkeerterrein leidt een flinke trap naar de voet van het beeld. Enthousiast begin ik aan de klim. Vanaf de top heb ik een mooi uitzicht over de buitenwijken van Dakar. Normaal gesproken kun je in het standbeeld met een lift naar de top, maar daarvoor zijn we nog te vroeg.In deze buurt ligt ook Pointe des Almadies, het meest westelijk gelegen puntje van het Afrikaanse vasteland. Dit is duidelijk de meer welgestelde buurt. Overal staan luxe appartementen en er wordt volop bijgebouwd. Wanneer we arriveren, zijn de souvenirverkopers nog bezig hun winkeltjes te openen. Om bij het herkenningspunt te komen, moeten we tussen de kraampjes door en vervolgens door een klein gangetje. Daarna slaan we linksaf en lopen we via een nauwelijks een meter brede doorgang naar het strand. Wat een vreemde doorgang voor zo’n locatie! Op de landtong staat een wegwijzer waarop de richtingen en afstanden naar verschillende steden worden aangegeven. Ook staat er een scheepsboeg als symbool voor de meest westelijke grens aan het water. Op dit punt maken we een groepsfoto. Daarna rijden we oostwaarts. Al snel verlaten we de stad en de bebouwing. We rijden door een kaal landschap waarin hier en daar een boom staat. Toch ziet alles er redelijk groen uit. Dat komt doordat we hier net na het regenseizoen zijn. Waarschijnlijk ziet het landschap er over een paar maanden een stuk droger en dorser uit. We stoppen bij een benzinestation voor een toiletbezoek. In de supermarkt koop ik een sticker en een cola. Ik moet 1.050 CFA-frank afrekenen. Dat levert problemen op met het wisselgeld. Latty schiet me te hulp en legt 50 frank bij. Omgerekend is dat nog geen zeven eurocent. Net na het middaguur naderen we de heilige stad Touba. Touba is het religieuze centrum van de islamitische Mouride-broederschap. Ieder jaar trekken miljoenen pelgrims naar de stad voor de jaarlijkse bedevaart, de Grand Magal.Het centrum van de stad oogt chaotisch. Overal is bedrijvigheid. Ook de weg is slecht. Zorgvuldig ontwijkt de chauffeur de kuilen, maar toch schudt de bus flink. Ik bekijk het dagelijkse leven in Touba, dat buiten aan me voorbijtrekt. Midden in de stad staat de Grote Moskee van Touba. De moskee werd gesticht door Amadou Bamba, de grondlegger van de Mouride-broederschap, en is sindsdien veelvuldig uitgebreid. Iedere nieuwe leider van deze soefi-orde draagt bij aan de verdere uitbreiding.Bij de moskee trek ik mijn schoenen uit en volg ik de gids naar binnen. Het middaggebed is net begonnen. Vanuit de minaret klinkt de luide oproep tot gebed. We mogen een kijkje nemen in het gedeelte voor vrouwen, maar vanwege het gebed mogen we niet naar het mannencompartiment. Binnen is plaats voor 6.000 gelovigen. Op de pleinen rond de moskee is nog ruimte voor zo’n 10.000 mensen. Rondom de moskee zijn verschillende mausoleums gebouwd voor de leiders van de soefi-orde. Vanaf het voorplein hebben we een mooi overzicht over de indrukwekkende moskee.Een stukje verderop, in het centrum van Touba, bevindt zich een eenvoudig restaurant. Ik kies vandaag voor yassa chicken, een lokaal gerecht met uien, gember, citroen en kip. Hoewel de kip wat taai is, smaakt de saus voortreffelijk. Het is al tegen drie uur wanneer we verder rijden richting Kaolack, onze overnachtingsplaats voor vandaag. Ik merk dat ik vermoeid ben door alle indrukken en doe even mijn ogen dicht. Door het geschud van de bus lukt het me niet echt om te slapen. Net buiten de stad Diourbel stoppen we bij een klein dorp van de Wolof. De kinderen komen al enthousiast aangerend om ons te begroeten. Lee heeft in Dakar een voetbal voor hen gekocht. Er barst meteen een strijd los om te bepalen wie de bal mag vasthouden. Uiteindelijk winnen de oudste jongens van het dorp. We mogen een traditioneel huisje met een rieten dak bekijken. Tegenwoordig bouwen steeds meer dorpsbewoners stenen huizen met een stalen dak. Hoewel het daar onder de zon misschien heter is, zijn zulke huizen veiliger bij brand. We lopen door het dorp, begeleid door de plaatselijke jeugd. Zeker vijftig kinderen lopen met ons mee. Het is jammer om te zien hoeveel afval er op straat ligt. Ook de plastic zak waarin onze voetbal verpakt zat, wordt achteloos op straat gegooid. Niemand lijkt daar aandacht aan te besteden.De man die ons rondleidt, vertelt dat er vroeger meerdere waterbronnen waren, maar dat er nu nog maar één functioneert. Het hele dorp moet daar water halen met jerrycans. Er moet per liter worden betaald. Ik bedenk me hoe vreemd het eigenlijk is dat we tegenwoordig nog steeds niet overal ter wereld mensen van stromend water en elektriciteit in hun huizen kunnen voorzien. Wereldwijd hebben miljarden mensen geen toegang tot veilig beheerd drinkwater. Het enthousiasme van de kinderen is er niet minder om. Wanneer we weer vertrekken, worden we door iedereen uitgezwaaid.We beginnen aan de laatste etappe van vandaag, naar Kaolack. Wanneer we aan het einde van de middag arriveren, rijden we door het centrum. Ook hier is de doorgaande weg slecht, waardoor het verkeer stapvoets rijdt. Wel is men bezig een andere hoofdroute op te knappen. Het hotel ligt aan het meer, dat deel uitmaakt van het stroomgebied van de Saloum. In het water wordt zout gewonnen uit de aanwezige mineralen. Ik bestel een biertje en neem plaats bij het zwembad. Ondertussen zakt de zon aan de horizon. Enkele reisgenoten schuiven aan bij mijn tafeltje. Ook worden we omringd door vliegen. Onaangenaam veel vliegen! Ik dek mijn bierglas zorgvuldig af. Wanneer de zon is ondergegaan, lijken de vliegen het ook op te geven. Als bij een donderslag zijn ze allemaal verdwenen. Het diner is om half acht. Ik moet me zelfs een beetje haasten om op tijd te zijn. De tijd bij het zwembad is omgevlogen. Wanneer ik bij het eten aankom, blijkt dat ik mijn vinger heb opengehaald. Ik heb er niets van gemerkt. Er zit bloed op mijn shirt en mijn broek. Misschien is het gebeurd bij het dichtdoen van mijn kamerdeur? Omdat het blijft bloeden, haal ik een pleister uit mijn kamer. Het eten is toch nog niet klaar. Ik heb vandaag een ocean mix met patat besteld. Dat smaakt prima. Na het eten ga ik terug naar mijn kamer. Met alle indrukken van vandaag val ik snel in slaap.