Sri Lanka > Horton Plains National Park

In de vroege uren heb je de meeste kans op helder weer bij World's end, het uitkijkpunt in het natuurgebied Horton Plains. Het bergachtig gebied ligt rond de 2.500 meter rond de hoogste bergen van Sri Lanka. Als de wekker af loopt om half zes vervliegt de hoop op helder weer. Het regent buiten. Als ik om zes uur in een Jeep stap, die mij naar Horton Plains brengt, regent het nog steeds. Met de Jeep rijd ik hoger en hoger. Onderweg passeren we busjes die terug keren. Kijk zij keren al terug, zegt Ajbriy. Het weer is te slecht om de wandeling te maken.

Sri Lanka - Op het uitzichtpunt World s End in Horton Plains N.P.

Hoewel ik liever niet met regen ga wandelen, staat dit gebied er om bekend dat het 200 dagen per jaar regent. Het lijkt mij sterk dat je met regen niet kan wandelen. Op de top is het mistig. Er staan verschillende voertuigen van wandelaars die de wandeling gestart zijn. Ik ga ook! Ik trek mijn poncho over mijn hoofd. Bij het bezoekerscentrum wordt mijn tas gecontroleerd. Plastic is niet toegestaan. De labels van mijn waterflessen worden losgesneden en mijn lunchpakket moet in een papieren zak. Hoewel het water nog gewoon in het plastic zit, wordt hiermee wel het bewustzijn vergroot om geen plastic achter te laten. Ik ga op pad voor een rondwandeling van 9 kilometer. Ik start in de richting van mini World's end. Een uitkijkpunt over een canyon. Onderweg zet de regen in alle hevigheid door. Door de wind over de vlakte op de top kan ik mijn paraplu niet of nauwelijks gebruiken. Voorzichtig loop ik over het soms glibberige pad. Het regenwater vormt straaltjes over het pad. Een Chinese toerist komt mij verschrikt tegemoet gelopen. Hij is teruggekeerd. Uit zijn gebaren begrijp ik dat het verderop glad is en het klauteren wordt. Hoewel ik soms van steen naar steen moet stappen, vind ik het geklauter nogal meevallen. Misschien is mijn profiel van mijn schoenen beter. Zonder veel problemen kom ik bij mini World's end aan. In plaats van een diepte zie ik een dikke mist voor me. Hiervandaan is het nog enkele kilometers naar het echte World's end.

Sri Lanka - Het water klettert naar beneden van de Bakers Fall

De canyon moet hier drie keer zo diep zijn. Ik verwacht hier ook geen uitzicht. Als ik bij Wolrd's end aan kom, begint het langzaam droog te worden. Ik ontmoet Duitse en Israëlische toeristen die de route andersom lopen. Zij waarschuwen dat het pad bij Bakers fall verraderlijk glad kan zijn. Drie Chinese meisjes vragen of ze mee mogen lopen. Zij zien op tegen de gladde gedeeltes, maar willen de route wel lopen. Zij komen uit de regio rond Beijing. Gezamenlijk wandelen we naar Bakers fall. Op sommige stukken heeft het regenwater bezit genomen over het gehele pad. Voorzichtig probeer ik via de randen verder te komen. Gelukkig is het wel droog. De Bakers fall waterval is indrukwekkend. Door de vele regenval van de afgelopen dagen komt het water met enorme kracht naar beneden. Op het uitkijkplatform word ik nat van het opspattende water. Wat een kracht heeft het water hier. Ik wandel terug naar het bezoekerscentrum. Als ik het bezoekerscentrum nader, komen lokale jongeren in groepen mij tegemoet. Zij beginnen net aan hun wandeling. Sommigen komen uit Colombo en zijn hier voor het weekend. Een groep van ruim honderd studenten gaat de wandeling ook maken. De meeste slechts gekleed in een korte broek en T-shirt. Zij hebben het zichtbaar koud. Anderen lopen met een kerstmuts op om warm te blijven. Ik betwijfel of ze het echt leuk gaan vinden, zeker omdat het net weer begint te spetteren. Snel ga ik het bezoekerscentrum in. Ik bestel een kop instant noodles. Lekker warm. Ik heb uiteindelijk drie uur over het rondje gedaan. Met de Jeep rijd ik weer terug naar het hotel. Onderweg breekt voorzichtig een zonnetje door. Misschien is het op de lager gelegen gebieden wel de hele ochtend droog geweest.

Sri Lanka - De machines waarmee de thee geproduceerd wordt

Jammer dat ik dit weer niet op de Horton Plains gehad heb. In de middag ga ik het stadje Nuwara Ellya in. Bij het luxe Grand hotel bestel ik enkele broodjes en een cappuccino bij de bakery. Daarna wandel ik het luxe hotel in. Ik bekijk de koloniale lobby en de ontvangstruimte. Het ziet er allemaal prachtig uit, maar ik zou mij hier niet op mijn gemak voelen. Ik loop het terrein van het hotel weer af en wandel het plaatsje Nuwara Ellya in. Ik bekijk de winkeltjes. Het verrast mij niet dat de kraampjes hier gespecialiseerd zijn in truien en regenjassen veelal van de North Face. In de heuvels rond Nuwara Ellya bezoek ik de oude thee factory Pedro Estate. Hier wordt de thee nog op oude en traditionele wijze verwerkt. Terwijl ik een kopje thee aangeboden krijg voordat de rondleiding begint, tref ik het stel uit Londen dat gisteren naast mij zat in de trein. Morgen blijken we ook in hetzelfde hotel te zitten. De gids legt mij het theeproces uit. Iedere dag worden hier 10.000 kilo theebladeren verwerkt. Ik ben verbaasd dat het hedendaagse verwerkingsproces nog steeds gedaan wordt op oude machines van 100 jaar oud. Het heeft meer weg van een museum. Aan de andere kant geeft juist dit traditionele proces een leuk beeld hoe de thee al decennia lang bereid wordt.