Saudi-Arabië > De modderstad Ushaiger

Voor het ontbijt pak ik mijn bagage weer in. Na drie nachten Riyadh, reizen we verder Saudi-Arabië in. Ook vandaag wordt het ontbijt op de kamer bezorgd. Dit keer geen standje dat we de lege borden niet op de gang gezet zouden hebben. De jongen vraagt belangstellend waar we vandaan komen? Hij vertelt trots dat hij uit Nepal komt. We hebben inmiddels al veel werknemers gesproken uit verschillende omliggende landen. Rond acht uur rijden we voor de laatste keer de hoofdstad uit. Ook vandaag is het niet bijzonder druk tijdens de ochtendspits. De stad komt duidelijk pas tot leven wanneer de avond valt. We volgen voor een gedeelte de route van gisteren en slaan af richting Qassim. De snelweg loopt door de woestijn. Af en toe verschijnen er rode zandduinen. Een mooie omgeving om doorheen te rijden. Na tweeënhalf uur komen we aan in Ushaiger. Hier ligt de ‘modderstad’. Een oude historische stad waar men vroeger de huizen bouwden van leem en klei. De smalle straten werden overdekt om zo beter beschermd te zijn tegen de felle zon. We parkeren de auto voor het Al-Salim Heritage museum. Er staan een paar auto’s. Het museum is een wilde verzameling van oude voorwerpen en voormalige eigendommen van de koninklijke familie. De collectie is door de dorpsbewoners zelf samengesteld. Binnen zijn nog twee bezoekers. Nederlanders natuurlijk. De beheerder van het museum legt ons een en ander over het museum uit. Hij verontschuldigt zich dat hij de Engelse taal slecht beheerst. Hij wijst in iedere ruimte enkele voorwerpen aan. Waarschijnlijk alleen de voorwerpen waar hij de vertaling van weet. Wij zijn al blij dat het niet alles benoemd. De kamers staan sjok en sjok vol. Aan het einde van de rondleiding biedt Ibrahim, zo heet de gids, ons koffie aan. De andere Nederlanders gaan weer verder. Zij willen vandaag nog naar Ha’il rijden. We doen dat traject morgen pas. Ibrahim komt met een groot dienblad aan. In kleine kopjes schenkt hij Arabische koffie. Het heeft wat weg van water dat in koffiebonen getrokken is. Ook opent hij twee bakjes met dadels. Zoete dadels met suiker en een bakje verse dadels. Ibrahim schenkt snel ons kopjes weer vol. Hij vindt het jammer dat hij zo weinig Engels spreekt. Met zijn telefoon vertaalt hij het Arabisch naar het Nederlands.

Saudi-Arabië - In het museum krijgen we koffie en dadels aangeboden

Dit gaat verrassend goed. Zo kan hij ons nog extra informatie meegeven over het oude koffiepotje uit Nederland in de collectie. Of hij een foto van ons mag maken voor Instagram? Natuurlijk. Ibrahim komt uit Jemen. Zijn vrouw en vier dochters wonen daar nog. We slaan een nieuwe ronde koffie en dadels af en bedanken Ibrahim voor de gastvrijheid. Naast het museum begint de historische lemen stad. We lopen door de smalle overdekte steegjes. Alle huizen en muren zijn van leem opgetrokken. In de stad staan verschillende moskeeën. We betreden de Ushaiqer Heritage Mosque met de oude minaret. Via een trap komen we op het dak. Hiervandaan hebben we uitzicht over de modderstad. Het verschil tussen de vervallen en gerestaureerde huizen is groot. Een deurtje van de minaret staat open. Ik probeer de smalle lemen trap in de minaret. Na twee bochten stop ik. Ik voel de lemen toren bewegen. Ik ga terug. We dwalen door het labyrint aan straatjes. Doordat de huizen in dit deel van het oude dorp niet meer bewoond zijn, voelt het of we door een spookstad lopen. Terug bij de auto gaan we op zoek naar een drankje. We rijden het plaatsje Ushaiger in, naast de modderstad.

Saudi-Arabië - De oude Ushaiqer Heritage Mosque met de lemen minaret

Nergens zien we horeca. Wanneer we bijna weer terug zijn bij het museum, zien we een pleintje met winkeltjes. Alle zaakjes zijn gesloten. Waarschijnlijk houdt men hier middagpauze of is het tijd voor het gebed. We besluiten door te rijden en iets te drinken te kopen bij een benzinestation. Na enkele tientallen kilometers zien we een tankstation. Wanneer we het terrein oprijden, blijkt het station gesloten. Bij het tweede benzinestation gebaart een medewerker dat de pomp dicht is. Het winkeltje is wel open. We kopen brood, kaas, vis en oranje jus. Omdat de pomp toch dicht is, parkeren we de auto in de schaduw onder het voormalige afdak van de benzinepomp. Hier smeren we een broodje. Tanken doen we later wel. We rijden verder naar Qassim. In deze omgeving worden veel dadels gekweekt. We rijden langs grote palmbomen-plantages. Ook zien we grote ronde cirkels met tarwe en aardappelen. Deze cirkels worden met een sproei installatie bewaterd. De sproei installatie rijdt om het middelpunt. Hierdoor groeien de gewassen in een grote cirkel. We stoppen even bij een plantage. De dadels zijn hier al geoogst.

Saudi-Arabië - De eindeloze wegen door de woestijn lijken wel met een lineaal ingetekend

Alleen de slechte dadels liggen als afval nog onder de bomen. In Qassim is de dadelmarkt. Onder een afdak vindt de verkoop van de dadels plaats. Men kijkt nauwelijks op wanneer wij arriveren. Een veilingmeester is bezig met de verkoop van partijen dadels. Terwijl wij dit schouwspel bekijken, komt iemand met ingepakte dadels aanlopen. Hij geeft het aan ons. Een gift, benadrukt de Arabier. Wat aardig. Veel mensen willen weten waar wij vandaag komen. Ook hier komen de meeste werklui uit landen als Jemen, India, Nepal en Pakistan. Een lokale Arabier legt uit wat het kwaliteitsverschil is tussen de dadels. Hij laat ons één van de betere dadels proeven. Heerlijk. Wanneer we afscheid nemen, wenkt hij ons. Hij geeft ons een volle doos dadels mee. Een cadeau. Het voelt een beetje gênant om de doos aan te nemen, maar we kunnen ook niet weigeren. Met een stevige handdruk nemen we afscheid. Terwijl we bij de auto kijken hoe we de doos veilig kunnen opbergen, komt een tweede Arabier aanlopen met een uitpuilende doos in zijn handen. Hij loopt recht op ons af. De doos blijkt ook voor ons. We wisten ons al geen raad met één volle doos. Nu hebben we er twee

Saudi-Arabië - De dadels worden door de veilingmeester verhandeld op de dadelmarkt van Qassim

. Wat moeten we met zes kilo dadels? Ook hem bedanken we hartelijk. Snel stappen we in de auto, voordat meer verkopers komen. We rijden in een half uurtje naar het centrum van Buraydah. Hier ligt ons hotel. Wanneer we arriveren op de plek die de navigatie aan geeft, zien we het hotel niet. Wanneer we goed kijken, staat het gebouw met de Arabische naam van ons hotel in de steigers. Het hotel lijkt gesloten. We vragen het na bij de vestiging van het Dunkin Donuts restaurant. De vijf medewerkers en de aanwezige gasten denken allemaal met ons mee. Iedereen lijkt een andere kant op te wijzen. Eén van de medewerkers wenkt ons mee te lopen. Via een smal steegje komen we bij de achterzijde van het gebouw. Hier blijkt de ingang van het hotel te liggen. Eén van de klanten rijdt voorbij en vraagt belangstellend of het gelukt is? Ook in dit hotel hebben we een soort appartement met twee kamers.

Saudi-Arabië - Het hotel ziet er gesloten uit. De ingang aan de andere zijde blijkt wel open

Prima voor de overnachting. Vanuit het hotel wandelen we de stad in op zoek naar iets te drinken en te eten. We passeren allerlei winkels, maar geen restaurants. Wel willen verschillende mensen weten waar wij vandaan komen. Het valt ons op dat we vooral aangesproken worden door de buitenlandse werknemers. De Saudiërs zijn minder spraakzaam. We vinden geen restaurant in het winkelgebied. Op Google Maps zien we alleen een restaurant ‘Burger Days’. We wandelen er heen. Het blijkt een soort lokale McDonalds te zijn. We zien geen ander alternatief en bestellen het kipburger-menu. Het smaakt prima. Op de terugweg kijken we naar een supermarkt. Morgenochtend moeten we ons ontbijt zelf regelen. De enige supermarkt is al voor acht uur ‘s avonds gesloten. We besluiten morgenochtend bij de Starbucks koffie te gaan halen. Nu sluiten we de avond af met een koffie in het luxere Towers hotel aan de overzijde van de straat.