Saudi-Arabië > De historische oude stad van Al'Ula

Ik heb vannacht prima geslapen in het eenvoudige bed. De matras was wat aan de harde kant. Rond zeven uur stap ik onder de douche. De douche lijkt door kalksporen wat aan de vieze kant. Ondanks mijn twijfels komt er gewoon warm water uit de kraan en ook met een redelijke straal. Bij de wastafel in de gang scheer ik mijzelf. Op de veranda staat ondertussen het ontbijt gereed. We beginnen er al handigheid in te krijgen. Terwijl de zon net over de bergen rond Wadi Al Disah komt, drink ik mijn thee , jus d’orange en wikkel ik de kaas tussen het platte brood. Om half negen rijden we het terrein af. We zwaaien nog een keer naar de medewerker bij het hek. De eigenaar is niet aanwezig. Hij moest gisteravond naar Tabuk. We rijden de vallei weer uit en slaan linksaf. Er zijn twee manieren om in Al‘Ula te komen. Wij kiezen voor de route door de bergen. De weg is niet toegankelijk voor vrachtwagens en autobussen. De tweebaansweg slingert tussen de bergen en rotsen door. Het is een mooie omgeving. Naarmate de bergen verder weg liggen vervagen ze een beetje. Hierdoor ontstaat een mooi silhouet van verschillende tinten. Bij de bergpas gaat de weg behoorlijk steil omhoog. Logisch dat hier geen vrachtwagens kunnen rijden. De bochtige weg klimt hoger en hoger. Op de top hebben we een weids uitzicht. We dalen weer af. Langs de weg staan enorme rotsblokken in het landschap. Sommige rotsformaties zijn wel twintig meter hoog. We volgen de route verder tussen de grillige rotsen door. Bij Madain Saleh, aan de noordzijde van Al‘Ula, slaan we even af om het oude treinstation te bekijken.

Saudi-Arabië - De bergen vervagen naarmate ze verder weg liggen

Ook dit station maakte vroeger deel uit van de Hejaz Railway. We hebben voor morgen een tour geboekt naar Madain Saleh, maar weten niet zeker of het treinstation hierbij inbegrepen is. We stuiten op een slagboom. De beveiliger legt uit dat het treinstation alleen in combinatie met de tombes van Madain Saleh te bezoeken is. We keren om. Aan de rechterzijde van de weg ligt het Ashar Park. Hier staat de Maraya concerthal, een vierkante kubus rondom voorzien van spiegels. Ook hier stuiten we op een slagboom. Het park is alleen toegankelijk met een uitnodiging, begrijpen we uit de uitleg. We kunnen beter naar het Visitors Center bij het Winterpark gaan voor info, krijgen we als advies mee. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Doordat de meeste wegen in Saudi-Arabië een middenberm hebben, kun je niet overal afslaan. Het is normaal dat om de zoveel kilometer een mogelijkheid is om te keren. Omdat we niet direct zien waar we af moeten slaan, rijden we de afslag de eerste keer voorbij. Bij de U- bocht keren we, rijden terug, keren opnieuw en nemen de juiste afslag. We komen bij het winterpark, maar voor het bezoekerscentrum moeten we een andere afrit hebben. De mogelijkheid om daar vanaf het Winterpark daar te komen is afgesloten. Er zit niets anders op dan opnieuw de hoofdweg op te rijden, keren, terugrijden, opnieuw keren en de andere afslag te nemen. In het bezoekerscentrum worden we vriendelijk welkom geheten. We krijgen uitgelegd wat precies onder onze tour naar Madain Saleh valt. Hier spreken ze hoofdzakelijk over Hegra, de lokale naam voor Madain Saleh. Het treinstation maakt normaliter ook deel uit van de tour, maar het treinstation wordt gerenoveerd. In de regio Al’Ula worden de toeristische bezienswaardigheden gereguleerd door de overheid. De meeste bezienswaardigheden zijn alleen door middel van een georganiseerde tour te bezichtigen. In het bezoekerscentrum wordt ons geadviseerd om ook een tour te boeken naar de tombes van Dadan en voor de historische Al’Ula Old Town. Voor deze rondleiding door de oude stad zijn nog vijf plekken beschikbaar voor vanmiddag. We leggen de rondleiding door de oude stad snel vast en de rondleiding naar Dadan voor morgenmiddag. Ook laat de medewerkster een video zien van een kloof ten noorden Al‘Ula. Dit ziet er ook mooi uit, maar onze tijd in Al‘Ula is beperkt. We hebben nog even voordat we naar de oude stad gaan. We rijden naar de Elephant Rock. Een enorme rotsformatie is de vorm van een olifant. De rots ligt acht kilometer buiten Al’Ula. De afslag blijkt door werkzaamheden afgesloten. We zien autosporen naast het asfalt. We rijden door het zand langs de werkzaamheden naar de rots. Het zit niet mee vandaag. Ook hier stuiten we op een beveiliger. De Elephant Rock is afgesloten. De rots kan pas na vier uur bezocht worden, zegt een beveiliger. Waarom een rots dicht zou zijn ontgaat ons, maar we keren om. Misschien is dit ook wel kenmerkend voor de Saudi-Arabië beleving. Het toerisme heeft zich nog niet ontwikkeld. Voor de volgende stop rijden we naar de verhuurmaatschappij van de auto. De autoverhuurbedrijf zit in het moderne gedeelte van de stad Al‘Ula. Bij de boeking konden we alleen deze vestiging selecteren om de auto in te leveren, maar liever leveren we de auto in op de luchthaven. De deur zit dicht. Er komt iemand aangelopen om de deur te openen. We worden uiterst vriendelijk ontvangen. We mogen de auto dinsdagochtend rond 09:00 uur inleveren op deze locatie. Er wordt voor een transfer gezorgd naar de luchthaven. Dit is inbegrepen, zegt de medewerker lachend. De afstand tussen de oude stad van Al‘Ula en het moderne Al‘Ula is verder dan we gedacht hadden. De navigatie geeft 23 minuten aan. Snel zetten we weer koers naar de historische oude stad om op tijd te zijn voor ons rondleiding. We parkeren op de noordelijke parkeerplaats. Voordat we naar de oude stad gaan, maken we nog snel een boterham klaar als lunch vanuit de achterbak. Met een elektrisch karretje worden we van het parkeerterrein naar de oude stad gereden. Halverwege moeten we uitstappen. Hier staat een tweede karretje klaar. Waarom kan dit niet in één keer? We worden bij de ingang van de Mainstreet afgezet. Het bezoekerscentrum is verderop wordt ons meegeven. We wandelen langs souvenirshops en restaurants. Zou gaat Diriyah er waarschijnlijk ook uit zien, waar we op de tweede dag waren. Bij het bezoekerscentrum krijgen we direct koffie aangeboden. We wachten tot de groep compleet is.

Saudi-Arabië - Boven de oude stad ligt het fort op een rotspunt

Drie Amerikaanse dames sluiten ook aan. Zij reizen met z’n drieën door Saudi-Arabië. Zij maken een reis door Iran, Pakistan, Koeweit en Saudi-Arabië. Lyla is de gids voor de rondleiding. Zij neemt ons mee de oude stad in. Haar vader en opa hebben nog in deze lemen huizen gewoond, vertelt ze trots. Net als in Ushaiger, waar we vorige week waren, bouwden men de huizen van leem en overkapte men de steegjes tegen de felle zon. Lyla opent een deur van één van de huizen. Hier woonde een familie, legt ze uit. We mogen via een trap het dak bekijken, maar niet op het dak zelf lopen. Dit is niet stevig. De lemen stad is tot 35 jaar terug nog bewoond geweest met de laatste families. Nu worden de huizen gerestaureerd en geopend voor toeristen. Aan de andere zijde van de oude stad, ligt de opgang naar het fort. Op een rotspunt boven de oude stad ligt een vesting. Via de stenen trappen, klim ik naar boven. Vanaf het fort is er een mooi uitzicht over de lemen huizen. Van boven is goed te zien dat nog veel restauratie nodig is. Bijna geen enkel huis is nog intact. In de verte ligt het moderne gedeelte van Al‘Ula. De flinke afstand tussen de twee stadsdelen is goed te zien. Na de rondleiding, keren we met de elektrische karretjes terug naar het parkeerterrein. We overwegen terug te keren naar de Elephant Rock, maar moeten ook voor zes uur inchecken bij het appartement.

Saudi-Arabië - De restanten van de historische lemen huizen van Al'Ula

We besluiten het laatste als eerste te gaan doen. We rijden naar modern Al‘Ula. Op de plek waar de navigatie aangeeft dat het moet zijn, treffen we Bert en Bas. Zij zijn op zoek naar hetzelfde complex. Er zijn wel appartementen, maar niemand om ons in te checken. Zou dit het goede gebouw zijn en welke deur moeten we dan hebben? We lopen om de hoek naar het naastgelegen huis. Hier klinkt geluid. Enkele mannen kijken voetbal. Ze kennen het hotel niet. Eén van de mannen biedt aan om te helpen. Stap maar in de auto, zegt hij. Hij rijdt naar een hotel twee blokken verder, gevolgd door Maarten en Monique en Bas en Bert. Dit hotel is gesloten. De helpende man belt het nummer van de boeking. Via whatsapp ontvangt hij de locatie. Ondertussen komt een buurman aangelopen en biedt aan dat hij ook kamers heeft voor 100 riyal. Dit zoeken we niet. Via de navigatie komen we weer precies uit voor het gebouw waar we eerst stonden. De helpende man is er wel klaar mee. Hier is het zegt hij en rijdt weer weg. We proberen zelf de eigenaar te bereiken. Er komt iemand naar buiten. Deze man wijst ons de appartementen. Een mooi en ruim appartement. Tot nu toe lijkt ieder appartement groter dan de vorige. Zoals bijna gebruikelijk zijn er geen handdoeken. Deze worden snel nagebracht. Bas en Bert zitten boven ons. Door het oponthoud met de accommodatie, hebben we de zonsondergang gemist. We wilden deze gaan bekijken bij de Elephant Rock. Dit heeft nu niet zoveel zin meer. We drinken iets in ons appartement en gaan daarna met de auto naar een restaurant. De meeste restaurants zitten in het noordelijke deel van modern Al‘Ula. Dit is nog altijd acht kilometer verderop. We parkeren voor een Jemenitisch restaurant. Wanneer we binnen op een kleed op de grond plaats nemen, wordt gebaard dat we even geduld moeten hebben. Het gebed is gaande. Hier raken we al aan gewend rond dit tijdstip. Om acht uur gaan de lampen weer aan en wordt het rolgordijn opgehaald. Het restaurant is weer open. Bij de desk bestellen we eten. Dit keer is de menukaart ook in het Engels. Hiermee is het ons nog niet duidelijk wat we precies bestellen. Wanneer het gebracht wordt hebben we een kipschotel, een soort omelet met groente en een pannenkoek met zoete banaan. Een lekkere combinatie. In het donker rijden we terug naar het appartement. Het is extra goed opletten op de verkeersdrempels. Overdag zie je de flinke bulten soms al over het hoofd, maar in het donker zijn ze nog lastiger te onderscheiden.