Saudi-Arabië > De Stonehedge van Saudi-Arabië

Met de gisteren in de supermarkt gekochte spullen stellen we een lekker ontbijt samen. We laten enkele dozen met chocolaatjes achter in de hotelkamer voor het personeel. Bij ons zou smelten in de auto. We rijden de stad Ha’il uit richting de snelweg. Het blijft ons verbazen dat de maximumsnelheid op de brede boulevards door de stad honderd km/pu is. We rijden de snelweg weer op richting Al Jouf. Hier hebben we gisteren ook gereden. Bij de benzinepomp vullen we de tank en kopen eten in de supermarkt. Dit beviel gisteren prima. We hebben nog altijd twee dozen dadels bij ons. Een doos geven we aan de pompbedienden. Zij gaan direct rond met de dadels bij de collega’s. We stellen de navigatie in op Al Jouf. Ruim driehonderd kilometer rechtuit door de Nafud woestijn. Het enige vertier bestaat uit het proberen de kattenogen tussen de rijstroken niet te raken bij het wisselen van rijbaan. Heel soms lukt dit. Je moet toch iets. Naar mate we noordelijker komen, nemen de zandheuvels toe. Het donkere asfalt van de snelweg kleurt mooi bij de rode zandduinen. Af en toe staat er een kameel langs de weg. Net voor het middaguur arriveren we in Sakakah, de hoofdstad van de regio Al Jouf. Met de achterbak als tafel bereiden we een eenvoudige lunch. Brood met banaan en een soort honing. Na de lunch wandelen we naar het Za’abel kasteel. Het kasteel ligt op de top van een rotspunt. Via een trap komen we bij de ingang. Nergens wordt om een ticket gevraagd. Veel van de toeristische attracties in Saudi-Arabië zijn gratis te bezoeken. Hier is zelfs geen toezicht aanwezig. Het kasteel heeft vijf uit leem opgetrokken torens. De muren zijn rondom voorzien van kleine trapvormige kantelen. Kenmerkend voor deze regio. Over deze kantelen heeft men, helaas, een ledverlichting string gemonteerd. Op het binnenterrein staat een grotere ronde toren.

Saudi-Arabië - Het Za’abel kasteel in Sakakah

De kamer in de toren is leeg. Meer dan de binnenplaats heeft het kasteel niet. We vervolgen onze weg naar de Rajajil Columns, de Standing Stones van Saudi-Arabië. Ongeveer 6.000 jaar geleden heeft men de standing Stones opgetrokken. Groepjes van rotspilaren. Sommige pilaren staan recht, anderen steken schuin uit de grond. De precieze oorsprong kent men niet, maar wetenschappers denken dat de pilaren onderdeel waren van een tempel in het vierde millennium voor Christus. Bij de uitgang pakken we een schaaltje met pittige balletjes, die we gisteren ontvangen hebben bij de bonbonzaak. We maken een rondje langs de Nepalese medewerkers. Wat we zelf niet op krijgen laten we bij hen achter. Met wat aarzeling pakken ze het graag aan. Voor de laatste etappe, rijden we naar Dumah Al Jandal. Hier ligt het Marid Kasteel. Dit historische militaire fort is ook gebouwd op een strategische rots. We parkeren de auto voor het regionaal museum. Wanneer we het terrein oplopen, komt een bewaker aanlopen. Het museum is gesloten, zegt hij. Hij wijst hoe we bij het kasteel en de moskee kunnen komen. Bij de ingang van het kasteel blijkt dat we het kasteel alleen van buiten kunnen bekijken. In het kasteel is gevaar voor instorting, waarschuwt de bewaker. De oorsprong van het kasteel dateert al uit de eerste of de tweede eeuw na Christus. Het kasteel had een militaire functie. Wel kunnen we de 1.300 jaar oude Omar ibn al-Khattab Mosque bekijken. De moskee behoort tot één van de oudste moskeeën van het Midden-Oosten. Via een trap komen we op het dak van de moskee. We kijken uit op de ruïnes van de lemen huizen naast de moskee.

Saudi-Arabië - De Stonehedge van Saudi-Arabië

Archeologen zijn bezig met onderzoek. Ik ga de trap op naar de oude minaret. In de kleine ruimte is goed te zien dat de minaret steeds smaller wordt. Ik klim via een kleine stenen trap tot het eerste plateau. Voor de zekerheid blijf ik aan de rand staan. Ik vertrouw de stenen niet die het plateau vormen. Via enkele stapstenen in de muur, kun je ook naar het tweede plateau. Hier waag ik mij niet aan. Onder aan de minaret is de ingang van de moskee. De moskee is nog altijd in gebruik. Gebedskleden liggen klaar. Wanneer we teruglopen worden we aangesproken door twee Arabieren. Waar we vandaag komen?, of we de moskee bezocht hebben en het kasteel? Als we aangeven dat het kasteel gesloten is, krijgt één van de jongens opdracht om ons het kasteel te laten zien. Een beetje ongemakkelijk loopt hij met ons mee. In het kasteel laat hij de binnenplaats en de waterput zien. Het kasteel zelf is niet veilig, benadrukt hij nogmaals. We nemen dit maar van hem aan. Hij lijkt er ook niet zo’n zin in te hebben. Wij gaan verder naar het hotel. Voor de eerste keer hebben we twee aparte hotelkamers. Tot nu toe hadden we iedere keer een soort appartement. Voor de avond hebben we twee opties om te eten. Restaurants, buiten de fastfood en snackbars, zijn dun bezaaid. Eén restaurant ligt op een kwartiertje lopen. Voor het andere restaurant moeten we met de auto. We kiezen de eerste optie. Niemand in Saudi-Arabië loopt. Men gebruikt voor alles de auto. Het is dan ook niet vreemd dat de auto’s zodanig op de stoep geparkeerd staan, dat wij de straat op moeten om te passeren. Ook zijn de stoepranden verbazend hoog. Een stoeprand van twintig centimeter is normaal, maar we treffen ook hogere.

Saudi-Arabië - De 1.300 jaar oude Omar ibn al-Khattab Mosque

Wanneer we bij het restaurant aan komen is het donker. Gesloten? We zien wel de deur open staan. We gaan naar binnen. De stroom blijkt uitgevallen te zijn. In de keuken loopt iedereen met de lampjes van de telefoons te zoeken. ‘Five minutes’, zegt de baliemedewerker enthousiast. We nemen plaats op de veranda. De vijf minuten worden er tien. Er gebeurt niets. We besluiten tot half acht te wachten. Naast het restaurant zit een soort shoarma restaurant. Als we niets vinden, kunnen we hier eten. We lopen een blok om. We komen langs een bruiloftsfeest. Alleen Arabische mannen met witte djellaba’s gewaden en rood geblokte keffiyeh hoofddoek zijn aanwezig. Hier zullen ze ons niet vragen. Om de hoek zit ook een restaurant. Hoewel de zaak fel en niet sfeervol verlicht is, besluiten we hier te gaan eten. De menukaart is alleen in het Arabisch. Een man biedt aan te helpen. In goed Engels legt hij de menukaart uit. Hij blijkt de eigenaar te zijn. Alle gerechten zijn met kip. De vraag is alleen of we gebraden, gestoomd of gegrilde kip willen. We kiezen voor drie kleine schotels. Wanneer ons eten uitgeserveerd wordt, blijken de kleine porties nog te veel. Na de maaltijd krijgen we crème brûlée aangeboden van de eigenaar. Een aardig gebaar. We raken met hem in gesprek over de Saudische kleding. Hij vertelt dat er geen regels gelden wie wel en wie niet een djellaba mag dragen. Ook de keffiyeh, de hoofddoek, is optioneel. Hijzelf vindt het niet altijd praktisch en warm. Vooral oudere mannen dragen de hoofddoek als statussymbool. De zogenoemde agaal houdt de hoofddoek op zijn plaats. Het gewicht zorgt hiervoor, zonder dat de druk vervelend aan voelt, krijgen wij uitgelegd.