Pakistan > Islamabad en Rawalpindi

Door het tijdsverschil is het lastig in te schatten wanneer de nieuwe dag precies begint. In Pakistan is de nieuwe dag in ieder geval al begonnen. Via de kust van de zwarte zee, Georgië en Azerbeidzjan, zijn we over de Kaspische zee gevlogen. Boven Oezbekistan buigen we iets af richting het zuiden. Via Kabul zetten we koers richting Islamabad. Rond kwart voor vier ‘s nachts landen we op de internationale luchthaven van Islamabad. De procedure bij de douane verloopt verrassend soepel. Ik laat mijn visa zien en krijg een nieuw stempeltje in mijn paspoort. De koffers laten langer op zich wachten. Vooral mijn koffer. Als één van de laatste koffers van de reisgroep arriveert mijn tas op de band. Een andere reisgenoot heeft meer problemen. Waarschijnlijk heeft iemand een vergelijkbare tas meegenomen. Gelukkig blijkt al snel dat dit ook iemand van onze groep was. In de aankomsthal ontmoet ik Willem. Hij is de begeleider van de reis door Pakistan. Het leidt ons naar de bus. In het donker rijden we in ongeveer drie kwartier naar het hotel in Islamabad. Zo midden in de nacht is het rustig op straat. Ik zie het Pakistan monument verlicht op een heuvel. De stad ziet er opvallend groen uit. Rond half zes arriveren we bij het Hillview hotel in Islamabad. De kamers zijn al beschikbaar. Snel krijgt iedereen de kamersleutel. Ik neem een douche en duik daarna nog even mijn bed in om een paar uurtjes te slapen. Om negen uur gaat de wekker. Ik heb toch nog drie uurtjes prima geslapen. Op de begane grond staat het ontbijtbuffet gereed. Na het ontbijt gaan we met de bus Islamabad verkennen. De eerste stop is de Faisal moskee in het Margalla Hills National Park. Deze moskee behoort tot een van de grootste ter wereld en is de grootste van Azië. De bouw van de moskee begon in 1976 na een subsidie van 28 miljoen dollar van de Saoedische koning Faisal , naar wie de moskee is vernoemd.

Pakistan - De nieuwe luchthaven van Istanbul

Zonder een typische koepel heeft de moskee de vorm van een bedoeïenentent, omringd door vier 79 meter hoge minaretten. Via de brede trappen kom ik bij de wasruimte van de moskee. Onze groep blijkt hier een bezienswaardigheid. Verschillende mensen willen met ons op de foto. Anderen maken stiekem foto’s. Ik kan daar wel om lachen. De moskee zelf is alleen geopend tijdens het middaggebed. Door het raam zie ik de enorme gebedsruimte. Binnen is plek voor tienduizend gelovigen om te bidden. Buiten de moskee, in het park, is nog veel meer ruimte om te bidden. Rond de moskee lopen ook Rhesus monkeys. Een van de apen heeft het gemunt op een tas van een bezoekster. Wanneer de aap naar haar toe rent, gooit zij uit angst de tas weg. De Rhesus aap haalt behendig het eten uit de tas leeg. Dit heeft hij vaker gedaan. Na de moskee rijden we naar de Daman-e-Koh heuveltop aan de rand van de stad. Vanaf het viewpoint, zo’n tweehonderd meter boven de stad, is er uitzicht over Islamabad. Geheel rechts zie ik de Faisal moskee liggen en het regeringscentrum aan de andere zijde. Het verbaast mij dat er zo weinig hoogbouw in Islamabad is. Maar enkele hoge gebouwen steken boven het centrum uit. In de verte staat ook het Pepsi cola gebouw. Het Centaurus winkelcentrum met drie hoge torens. Op één van de torens is een enorme reclame voor Pepsi aangebracht. Deze torens behoren tot de hoogste van de stad. Achter de regeringswijk ligt het Pakistan monument op een heuvel. Dit is onze volgende bestemming. In een half uurtje rijden we ernaartoe. Het monument werd gebouwd om de eenheid van het Pakistaanse volk te symboliseren.

Pakistan - Het monument werd gebouwd om de eenheid van het Pakistaanse volk te symboliseren

De vier grote bloemblaadjes vertegenwoordigen elk van de vier belangrijkste culturen van Pakistan, de Punjabi , de Baloch , de Sindhi en de Pakhtun. Pakistan maakte oorspronkelijk samen met India, Bangladesh en Myanmar deel uit van Brits-Indië. Pakistan werd op 14 augustus 1947 gesticht om Indiase moslims hun eigen staat te geven. Het was toen een onderdeel binnen het Britse Commonwealth. In 1956 werd het geheel een zelfstandige republiek. De splitsing met India leidde tot een vluchtelingenstroom waarbij Moslims naar Pakistan trokken en Hindoes naar India. Nog altijd is strijd om de regio Kasjmir, waar beide landen aanspraak op maken. Voor de lunch rijden we naar de Centaurus Mall, met de Pepsi reclame. Binnen bevinden zich op de vierde etage verschillende eetgelegenheden. Prima voor de lunch. De stad Islamabad is relatief nieuw. De bouw van de Islamabad startte in 1960. In 1967 werd de stad uitgeroepen tot de nieuwe hoofdstad. De stad grenst aan de oude stad van Rawalpindi. Hoe dichter we bij de Old Town van Rawalpindi komen, hoe drukker en chaotischer het wordt op straat. Het verkeer loopt vast. Brommertjes persen zich tussen de wachtende auto’s door. Het is beter om uit te stappen. We wandelen langs de kraampjes . Alles wordt hier verhandeld. Ook hier kijkt iedereen vriendelijk op wanneer we passeren. Bijna niemand heeft bezwaar bij het maken van foto’s. Sommige Pakistani willen ook een foto met ons. De smalle straatjes zijn krap. Scooters en motoren rijden door de soms amper één meter brede steegjes.

Pakistan - De chaotische markt van Rawalpindi

Zij houden weinig rekening met voetgangers. Iedereen stapt uit eigen veiligheid opzij. We dwalen door de straatjes van de Bara en Moti bazaar. Het is bijzonder om te zien hoe levendig het hier is. Maar ook de uitlaatgassen en vuiligheid op de grond zijn bizar. Het is goed uitkijken om de gaten in de weg of uitstekende voorwerpen te ontwijken. In de souq bezoeken we de schrijn van Shah Chan Charagh. Een afstammeling van de profeet Mohammed via Imam Musa Kazim. De herdenkingsplek behoort tot de Sjiitische stroming binnen de Islam. Sjiieten geloven dat de schoonzoon van de profeet, Ali de opvolger was van de profeet Mohammed en soennieten geloven dat het de vriend en schoonvader van Mohammed, Aboe Bakr was. Verderop bezoeken we ook de Markazi Jamia Masjid moskee. Dit is een soenitisch gebedshuis. Wanneer we terug willen lopen, loopt het verkeer in een smalle straat compleet vast. Een taxi wurmt zich erdoorheen, zonder dat er ruimte is. Voordat het gedrang gevaarlijk wordt, besluiten we om te keren. Via een andere weg lopen we terug naar bus. Het voelt weer verademende wanneer we weer ruimte hebben om door te kunnen lopen. Het is inmiddels ook het einde van de middag. Wanneer we door de avondspits bij het hotel in Islamabad aankomen lukt het niet meer om op het geplande tijdstip van zes uur te gaan eten. We stellen het een uurtje uit. Bij het Kabul restaurant op de hoek van de straat eten we op het terras. Sommige reisgenoten laten het voor wat het is en gaan vroeg naar bed. De spiesen van vlees en kip, de groente en het naan-brood smaken prima. Na het eten ga ik ook snel naar bed. Het was een lange dag en vannacht moet ik weer vroeg op.