Algerije > Geen bagage in Algiers

Om kwart over vier in de ochtend pikt Allert mij op. In het donker rijden we over de bijna verlaten wegen richting Schiphol. Bij de incheckbalie ontmoeten we Bart. Ook Milko appt dat hij onderweg is. We vliegen vandaag via Parijs naar Algerije. Een niet alledaagse bestemming. Voor mij is het juist deze onbekendheid die lonkt. Bij de balie moeten we het visum formulier laten zien. Of beter gezegd de toestemming dat we in Algerije een ‘visum on arrival’ mogen aanvragen. Door de lange doorlooptijd van de Algerijnse visumprocedure was het niet mogelijk om vooraf een visum te regelen. Het enige nadeel van deze manier is dat de procedure in Algiers veel tijd in beslag kan nemen. Uren, zo hebben we begrepen. We gaan het zien. Het inchecken verloopt snel en ook de bagagecontrole kost nauwelijks tijd. Hierdoor hebben we nog voldoende tijd voor een kop koffie bij de Starbucks. Om iets voor zeven uur begint het boarden bij gate D66. Wanneer alle passagiers aan boord zijn, meldt de piloot dat we nog niet kunnen opstijgen. Rond Parijs schijnt het mistig te zijn, waardoor het vliegverkeer vertraging heeft. Om acht uur, zo’n veertig minuten later, verlaten we de pier. Heel erg is deze vertraging niet. Via sms is al gemeld, dat de volgende vlucht ook vertraagd is. Zonder problemen arriveren we op de luchthaven Charles de Gaulle in Parijs. Hier moeten we de douane passeren omdat we het Europese Schengen gebied verlaten. Bij de gate blijkt de vertraging al opgelopen te zijn tot bijna twee uur.

Algerije - Het toestel van Air France richting Algiers

Er zit niets anders op dan te wachten. Op de luchthaven bestellen we een broodje en koffie. Net iets voor twaalf uur begint het boarden. Dit verloopt uiterst traag. Uiteindelijk stijgen we met ruim tweeënhalf uur vertraging op richting Algiers. Onderweg verontschuldigt de piloot zich voor de vertraging. De crew is gisteren met flinke vertraging gearriveerd in Algerije en moest zich houden aan de wettelijke rustperiode. Hierdoor was de ochtendvlucht naar Frankrijk ook flink vertraagd. Iets na drie uur landen we in Algiers. Algerije hanteert dezelfde tijdzone als Nederland. In de aankomsthal moeten we op zoek naar het loketje voor het visum. Douaniers gebaren echter dat we eerst een formuliertje in moeten vullen, dan naar de douane moeten en daarna volgt het visum. We sluiten aan in een flinke rij voor de douane. Langzaam komt het loketje dichterbij. Terwijl we in de rij staan, krijg Milko bericht dat zijn bagage nog in Frankrijk staat. Zou dit voor allemaal gelden? Wanneer ik aan de beurt ben, wordt mijn paspoort en formulieren nauwkeurig bekeken. Daarna wordt het paspoort aan een andere beambte gegeven. Hij leidt mij naar een wachtruimte. Mijn paspoort verdwijnt in een kantoortje. Deze procedure herhaalt zich voor mijn medereizigers. Na enige tijd verschijnt iemand opgewekt met onze paspoorten. ‘De Nederlanders’, zegt hij er enthousiast bij. Er staat een visum stempel in mijn paspoort, maar deze is nog niet ingevuld. Ik moet eerst naar de bank om de visumkosten van 25.000 Dinar, ongeveer 170 euro, te betalen. Ik ontvang een betaalbevestiging, maar mijn paspoort gaat opnieuw naar het kantoortje. In de wachtruimte zitten ongeveer twintig, voornamelijk Franse, toeristen te wachten op dezelfde procedures. Na ruim twee uur na het arriveren in Algiers, komt de douanier opnieuw met mijn paspoort aangelopen. Nu is het visum compleet en mag ik het land in. In de bagagehal is bagageband vier inmiddels leeg. Zou de bagage er afgehaald zijn of niet aangekomen? Bij het loket van Swissport meldt men dat de bagage nog in Parijs staat en waarschijnlijk met de vlucht rond middernacht zal arriveren. We krijgen een bagageclaim-document mee om de bagage te komen halen. Uiteindelijk ontmoeten we Omar in de aankomsthal. Hij maakte zich al zorgen. Snel bericht hij Gonda, de Nederlandse reisagent, dat wij gearriveerd zijn. Hij stelt voor nu naar het hotel te gaan en om morgenochtend één uur eerder te vertrekken en om eerst langs de luchthaven te rijden. In de avondspits rijden we naar het centrum van Algiers. Het regent en het wordt langzaam donker. Het verkeer oogt chaotisch en druk. Gelukkig hoef ik niet te rijden. Door de hele reisdag, die al vroeg begon, ben ik best moe. Het hotel en de hotelkamer zijn prima. We moeten even wachten. Omar heeft aangegeven dat hij langskomt om geld te wisselen. Zijn koers is veel gunstiger dan de officiële wisselkoers. Dit is de zwarte markt, zegt hij er lachend bij, terwijl hij 44.000 Dinar uittelt voor 200 euro. Met het Algerijnse geld gaan we lopend naar een restaurant. Omar heeft restaurant Bardo aangeraden. Een wat luxer restaurant, waar ook alcohol geserveerd wordt. Normaliter is dit in Algerije niet gebruikelijk. Ik neem een vissoep en een Tajine visgerecht. We bestellen er ook een fles rode wijn bij. Een mooie start van ons avontuur. De rekening van 9.000 Dinar is misschien wat hoger dan gebruikelijk in Algerije, maar het eten smaakte prima. Na het eten ga ik rond tien uur naar bed.